Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
Jestem lekarzem Jestem pacjentem
3 sierpnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
medycyna praktyczna dla lekarzy

Aorta piersiowa. Tętnice odchodzące od łuku aorty. Anatomia. Technika badania. Aplikacje

Poleć:
Udostępnij:
17.08.2004

Aorta rozpoczyna się w przedłużeniu stożka tętniczego lewej komory. Kieruje się ku górze i nieco w prawo, a następnie zatacza łuk ku tyłowi i w lewą stronę. Z łuku aorty odchodzą: pień ramienno-głowowy, tętnica szyjna wspólna lewa i tętnica podobojczykowa lewa. Łuk aorty przechodzi w aortę zstępującą, biegnącą w śródpiersiu tylnym wzdłuż kręgosłupa.

Badanie początkowego odcinka aorty wstępującej oraz zastawki aorty jest elementem standardowego badania echokardiograficznego. Pacjenta układa się na lewym boku, a serce i łączące się z nim naczynia ogląda, przykładając głowicę przy lewym brzegu mostka (projekcje przymostkowe) lub nad koniuszkiem (projekcje koniuszkowe, rys. 2.1.). Aortę wraz z zastawką uwidacznia się w przekroju podłużnym w projekcji przymostkowej długiej (kładąc głowicę przy mostku i kierując jej znacznik w stronę prawego barku badanego) i koniuszkowej trójjamowej (głowica nad koniuszkiem, znacznik jw.). Przykładając głowicę przy mostku i kierując znacznik w stronę lewego barku chorego, uwidacznia się przekrój poprzeczny aorty (w tzw. projekcji przymostkowej krótkiej naczyniowej), a nad koniuszkiem - w projekcji koniuszkowej pięciojamowej. Zastawkę aorty uwidocznić można również, przykładając głowicę w kącie podmostkowym i uzyskując tzw. projekcje podżebrowe. W badaniu doplerowskim - zwłaszcza w badaniu kolorowym doplerem - we wszystkich tych projekcjach można wykryć niedomykalność zastawki aorty; badanie w projekcjach koniuszkowych trzy- i pięciojamowej umożliwia pomiar prędkości przepływu przez zastawkę aorty i ocenę stopnia ewentualnego jej zwężenia (fot. 2.1., 2.2., 2.3., 2.4., 2.5.).



Rys. 2.1. Miejsca przyłożenia głowicy do ściany klatki piersiowej w celu uzyskania projekcji: A – przymostkowych, B – koniuszkowych, C – podżebrowych, D – z wcięcia szyjnego



Fot. 2.1. Badanie w prezentacji B w projekcji przymostkowej długiej; widoczny początkowy odcinek aorty wstępującej wraz z zastawką (AO ASC) oraz przekrój poprzeczny aorty zstępującej (AO DESC) za lewym przedsionkiem (LA)



Fot. 2.2. Badanie w prezentacji B w projekcji przymostkowej krótkiej naczyniowej; widoczny przekrój podłużny pnia płucnego wraz z zastawką, początkowe odcinki prawej (RPA) i lewej (LPA) tętnicy płucnej oraz przekroje poprzeczne aorty wstępującej (AO) i zstępującej (AO DESC)



Fot. 2.3. Badanie w prezentacji B w projekcji koniuszkowej trzyjamowej; widoczny początkowy odcinek aorty wstępującej wraz z zastawką



Fot. 2.4. Badanie w prezentacji B w projekcji koniuszkowej pięciojamowej; widoczny początkowy odcinek aorty wstępującej wraz z zastawką



Fot. 2.5. Badanie w prezentacji B w projekcji podżebrowej krótkiej naczyniowej; widoczny przekrój podłużny pnia płucnego (PT) wraz z zastawką oraz początkowe odcinki prawej (RPA) i lewej (LPA) tętnicy płucnej, a także przekrój poprzeczny aorty wstępującej na wysokości zastawki

Dalszy odcinek aorty można ocenić, przykładając głowicę we wcięciu szyjnym. Pacjenta układa się na wznak, a na wysokości łopatek podkłada się niewielką poduszkę. W przypadku większości badanych udaje się w ten sposób uwidocznić aortę wstępującą (czasami wraz z zastawką aorty), łuk i początkowy odcinek aorty zstępującej. Pełna ocena dalszego odcinka aorty zstępującej w badaniu transtorakalnym nie jest na ogół możliwa. Czasami udaje się go uwidocznić w zmodyfikowanej projekcji przymostkowej długiej (kierując znacznik głowicy w stronę głowy badanego) i zmodyfikowanej projekcji koniuszkowej dwujamowej (znacznik jw.), w większości przypadków jakość obrazu nie jest jednak zadowalająca. W przypadku znacznej ilości płynu w lewej jamie opłucnej aorta jest dobrze widoczna w badaniu przeprowadzanym przez przestrzenie międzyżebrowe z boczno-tylnej powierzchni lewej połowy klatki piersiowej. Dosyć często dystalny odcinek aorty zstępującej można dobrze uwidocznić w miejscu przejścia aorty piersiowej w aortę brzuszną. Pacjenta układa się na wznak, a głowicę przykłada w kącie podmostkowym, w płaszczyźnie pośrodkowej, i kieruje w stronę klatki piersiowej (fot. 2.6., 2.7a., 2.7b., 2.8a., 2.8b.).



Fot. 2.6. Badanie w prezentacji B w projekcji z wcięcia szyjnego, przekrój podłużny łuku aorty z odejściem lewej tętnicy szyjnej wspólnej (LCCA) oraz lewej tętnicy podobojczykowej (L SUBCL A); widoczny także fragment lewej żyły ramienno-głowowej (L BCV) i przekrój poprzeczny prawej tętnicy płucnej (R PA)



Fot. 2.7a. Badanie w prezentacji B w zmodyfikowanej projekcji koniuszkowej dwujamowej; widoczny przekrój podłużny aorty zstępującej (AO DESC)



Fot. 2.7b. Badanie za pomocą kolorowego doplera – widoczny przepływ w aorcie



Fot. 2.8a. Badanie w prezentacji B w projekcji podżebrowej; widoczny przekrój podłużny aorty



Fot. 2.8b. Ten sam obraz w badaniu za pomocą kolorowego doplera

Znacznie lepsze obrazy aorty piersiowej uzyskać można w badaniu przezprzełykowym. Zastawkę aorty i aortę wstępującą najlepiej uwidacznia się po wprowadzeniu głowicy na wysokość podstawy serca, tj. w odległości 25-30 cm od przednich zębów pacjenta. Badanie w projekcji poprzecznej i podłużnej umożliwia ocenę odpowiednio: przekrojów poprzecznego i podłużnego naczynia. Początkowy odcinek aorty wstępującej uwidocznić można również z żołądka. Obraz przypomina wówczas ten uzyskiwany w projekcji koniuszkowej transtorakalnego badania echokardiograficznego.

Po odwróceniu głowicy w żołądku w kierunku pleców chorego można uwidocznić aortę zstępującą. W odcinku piersiowym bada się ją, wycofując głowicę i uwidaczniając naczynie w projekcji podłużnej i poprzecznej. Aorta biegnie w bezpośrednim sąsiedztwie przełyku, dzięki czemu jakość obrazu jest bardzo dobra. Na głębokości 20-25 cm widoczne jest przejście łuku w aortę zstępującą. Za pomocą badania w projekcji poprzecznej uwidocznić można jedynie tylną część łuku, a w projekcji podłużnej - dłuższy fragment łuku wraz z odejściem pni naczyniowych. W badaniu przezprzełykowym nie udaje się uwidocznić krótkiego odcinka aorty wstępującej, w miejscu gdzie przechodzi ona w łuk, oraz początkowego odcinka łuku. Przeszkodę stanowi powietrze w tchawicy, leżącej między przełykiem a aortą (rys. 2.2., 2.3., fot. 2.9a., fot. 2.9b., fot. 2.10., fot. 2.11., fot. 2.12a., fot. 2.12b., fot. 2.13a., fot. 2.13b.).



Rys. 2.2. Położenie głowicy w stosunku do struktur śródpiersia podczas badania przezprzełykowego



Rys. 2.3. Na wysokości dystalnego odcinka tchawicy i początkowych odcinków oskrzeli głównych powietrze znajdujące się w drogach oddechowych przesłania naczynia przedniego śródpiersia, m.in. fragment aorty wstępującej i łuku aorty, tętnice płucne i górne żyły płucne



Fot. 2.9a. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B na wysokości podstawy serca – rozkurcz; widoczny przekrój poprzeczny zastawki aorty oraz przekrój podłużny początkowego odcinka pnia płucnego (PA)



Fot. 2.9b. Skurcz – widoczne rozchylone płatki zastawki aorty



Fot. 2.10. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B na wysokości podstawy serca; widoczny przekrój podłużny aorty wstępującej (AO ASC) wraz z zastawką oraz przekrój poprzeczny prawej tętnicy płucnej (R PA)



Fot. 2.11. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B po wprowadzeniu głowicy do żołądka; widoczny podłużny przekrój początkowego odcinka aorty wstępującej



Fot. 2.12a. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B na wysokości łuku aorty; widoczny przekrój podłużny łuku z odejściem lewej tętnicy szyjnej wspólnej (LCCA



Fot. 2.12b. Badanie za pomocą kolorowego doplera BCV – lewa żyła ramienno-głowowa



Fot. 2.13a. Badanie przezprzełykowe za pomocą kolorowego doplera na wysokości aorty zstępującej (przekrój poprzeczny naczynia)



Fot. 2.13b. Przekrój podłużny

Do najczęstszych anomalii anatomicznych należą:

  • wspólne odejście pnia ramienno-głowowego i tętnicy szyjnej wspólnej lewej (22% populacji, co stanowi 73% wszystkich anomalii anatomicznych naczyń odchodzących od łuku aorty - fot. 2.14a., fot. 2.14b.);
  • odejście lewej tętnicy kręgowej od łuku aorty (6% populacji, co stanowi 14% anomalii anatomicznych naczyń odchodzących od łuku aorty - fot. 3.23a., fot. 3.23b., fot. 3.23c., 3.29a., 3.29b., 3.29c., 3.29d., 3.29e., 3.29f.);
  • obecność tętnicy tarczowej najniższej odchodzącej od łuku aorty lub jednej z głównych gałęzi łuku (6% populacji);
  • aberrentny przebieg tętnicy podobojczykowej prawej - u 1% osób prawa tętnica podobojczykowa jest ostatnim odgałęzieniem łuku aorty; przebiega na stronę prawą, na ogół do tyłu od przełyku, rzadziej między przełykiem i tchawicą, a najrzadziej - do przodu od tchawicy;
  • prawostronny łuk aorty - anomalia ta jest wynikiem przetrwania prawej tętnicy IV łuku skrzelowego; najczęstszą odmianą jest skojarzenie prawostronnego łuku aorty z aberrentnym przebiegiem tętnicy podobojczykowej lewej; odmianie tej nie towarzyszy na ogół wrodzona wada serca; prawostronny łuk aorty skojarzony z lustrzanym odejściem głównych pni tętniczych (od łuku odchodzą kolejno: pień ramienno-głowowy lewy, tętnica szyjna wspólna prawa i tętnica podobojczykowa prawa) stanowi rzadszą odmianę tej anomalii i niemal zawsze współwystępuje z wrodzoną wadą serca, zazwyczaj siniczą;
  • uchyłek przewodu tętniczego (Botalla) - wrzecionowate poszerzenie brzuszno-przyśrodkowej części proksymalnego odcinka aorty zstępującej;
  • na osobne omówienie zasługuje zmienność przewodu tętniczego - płodowy przewód tętniczy prawidłowo łączy tętnicę płucną lewą lub podział pnia płucnego z aortą w miejscu przejścia łuku aorty w część zstępującą; do odmian anatomicznych należą: zdwojenie przewodu, ujście przewodu do pnia ramienno-głowowego lub tętnicy podobojczykowej lewej;
  • inne anomalie - bardzo rzadką wadą rozwojową jest zdwojenie łuku aorty; aorta wstępująca dzieli się wówczas na dwa łuki, które obejmują tchawicę i przełyk, a następnie łączą się, tworząc aortę zstępującą; w większości przypadków jeden z łuków dominuje, drugi może mieć wąskie światło; bardzo rzadkimi anomaliami są również: przesunięcie górnego punktu łuku aorty na szyję oraz zmiana kolejności odejścia głównych gałęzi tętniczych od łuku; w niezmiernie rzadkich przypadkach aorta zstępująca jest podłużnie przegrodzona (aorta septa), co stanowi wynik zachowania przegrody między embrionalną aortą prawą i lewą.

Badanie ultrasonograficzne umożliwia rozpoznanie wad zastawki aorty - wrodzonych i nabytych (fot. 2.15a., 2.15b., 2.22c., 2.23., 2.27a., 2.27b., 2.27c.).

Badanie przezprzełykowe jest najlepszą metodą rozpoznania rozwarstwienia aorty (fot. 2.16a., 2.16b., 2.17a., 2.17b., 2.17c., 2.17d., 2.18a., 2.18b., 2.19.) - zarówno angiografia, jak i CT ustępują mu czułością i swoistością. Skuteczniejsze, ale droższe i trudniej dostępne, jest badanie metodą rezonansu magnetycznego. Rozwarstwienie jest czasami dobrze widoczne w badaniu transtorakalnym (fot. 2.20.).

Rozwarstwienie klasyfikuje się w zależności od zajętego odcinka aorty. Wykorzystuje się dwie klasyfikacje: DeBakeya i Stanford. Klasyfikacja DeBakeya wyróżnia trzy rodzaje rozwarstwienia:

I - rozwarstwienie obejmujące całą aortę piersiową - od aorty wstępującej do zstępującej,

II - rozwarstwienie ograniczone do części wstępującej lub łuku,

III - rozwarstwienie obejmujące wyłącznie aortę zstępującą.

Klasyfikacja Stanford wyróżnia natomiast dwa typy:

A - rozwarstwienie dotyczy aorty wstępującej, niezależnie od miejsca przerwania ciągłości błony wewnętrznej i zasięgu rozwarstwienia w kierunku obwodowym,

B - rozwarstwienie zajmuje łuk lub aortę zstępującą bez zajęcia aorty wstępującej.

Ostre rozwarstwienie aorty wstępującej lub łuku jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia - jeśli nie jest leczone operacyjnie, śmiertelność w ciągu pierwszej doby przekracza 25%, a w ciągu 2 tygodni dochodzi do 90%. Konieczne jest więc szybkie rozpoznanie i wdrożenie leczenia, zazwyczaj operacyjnego w trybie pilnym. Rozwarstwienie aorty zstępującej nie wymaga zazwyczaj pilnego leczenia operacyjnego.

W badaniu ultrasonograficznym należy podać zasięg rozwarstwienia i umiejscowienie wrót, decyduje to bowiem o sposobie leczenia.

Ultrasonografia jest też cenną metodą diagnostyki zwężeń śródpiersiowych odcinków gałęzi łuku aorty. Do badania transtorakalnego pacjenta układa się na wznak z poduszką podłożoną pod łopatki. Głowicę przykłada się we wcięciu szyjnym lub na szyi, powyżej stawów mostkowo-obojczykowych, i ustawia ją w płaszczyźnie przebiegu danego naczynia. Jakość techniczna obrazu tych naczyń w prezentacji B często nie jest zadowalająca, mimo to można w ten sposób wykonać badanie doplerowskie (fot. 2.21a., fot. 2.21b.). Wykorzystuje się to w diagnostyce zespołu podkradania tętnicy podobojczykowej i zwężeń gałęzi łuku aorty. Początkowe odcinki tętnic odchodzących od łuku - najczęściej lewej tętnicy podobojczykowej - widoczne są w badaniu przezprzełykowym, ich położenie uniemożliwia jednak wiarygodny pomiar prędkości przepływu.

Badanie ultrasonograficzne stanowi również bardzo dobrą metodę diagnostyczną w koarktacji aorty (fot. 2.22a., 2.22b., 2.24a., 2.24b., 2.25a., 2.25b., 2.25c., 2.25d.). Typowo, aorta jest tu zwężona przez błoniastą przegrodę leżącą bezpośrednio za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej (w tej postaci nadciśnienie dotyczy obu kończyn górnych); rzadziej zwężony jest łuk aorty tuż przed oddaniem tętnicy podobojczykowej (tu nadciśnienie stwierdza się na prawej kończynie górnej). Rzadziej też zwężenie dotyczy dłuższego odcinka naczynia lub aorty brzusznej. Za zwężeniem aorta jest poszerzona. Warto pamiętać o częstym współistnieniu innych zmian - dwupłatkowej zastawki aorty, przetrwałego przewodu tętniczego Botalla oraz tętniaków tętnic koła Willisa. Chociaż w badaniu z wcięcia szyjnego dość często nie udaje się oszacować stopnia zwężenia aorty piersiowej, w większości przypadków można ustalić położenie zwężenia w stosunku do odejścia lewej tętnicy podobojczykowej. Nawet w badaniu przezprzełykowym nie zawsze udaje się uwidocznić samo zwężenie - koarktacja może się objawiać nagłym “zniknięciem” aorty. Pomocne jest badanie doplerowskie - poniżej “zniknięcia” widać w świetle aorty szybki, turbulentny przepływ krwi, a czasem również wsteczny wypływ krwi z tętnic międzyżebrowych do aorty (fot. 2.25a., 2.25b., 2.25c., 2.25d.). Ultrasonografia jest niezwykle przydatna w monitorowaniu chorych po zabiegach naczyniowych - w ocenie skuteczności plastyk balonowych, operacyjnego leczenia rozwarstwienia aorty (fot. 2.26.) oraz ocenie sztucznych połączeń, wytworzonych chirurgicznie pomiędzy aortą a dystalnymi odcinkami tętnic odchodzących od łuku aorty (np. w leczeniu choroby Takayasu).

Metodą tą można diagnozować również tętniaki aorty piersiowej (fot. 2.28a., 2.28b., 2.28c.) i oceniać nasilenie miażdżycy aorty - zwłaszcza w badaniu przezprzełykowym. Nasilone zmiany miażdżycowe są istotnym czynnikiem ryzyka niedokrwiennego udaru mózgu (fot. 2.29., 2.30.).

Przetrwały przewód tętniczy (Botalla), łączący aortę z tętnicą płucną, widoczny jest już w badaniu transtorakalnym, dużo lepszą jakość obrazu uzyskuje się jednak w badaniu przezprzełykowym. Pomiar prędkości przepływu z aorty do tętnicy płucnej umożliwia ocenę skurczowego ciśnienia w tętnicy płucnej (patrz: niżej).



Fot. 2.14a. Łuk aorty w badaniu transtorakalnym z wcięcia szyjnego w prezentacji B – anomalia anatomiczna w postaci odejścia lewej tętnicy szyjnej wspólnej (CCA L) od pnia ramienno-głowowego (BRACHIO-CEPH TRUNK)



Fot. 2.14b. Badanie za pomocą kolorowego doplera



Fot. 3.23a. Anomalia odejścia lewej tętnicy kręgowej – odchodzi ona od łuku aorty (ARCUS AO) między lewą tętnicą szyjną wspólną i lewą tętnicą podobojczykową (SUBCL), badanie za pomocą kolorowego doplera po przyłożeniu głowicy we wcięciu mostka; tętnica kręgowa jest w odejściu znacznie zwężona (strzałka)



Fot. 3.23b. Tętnica kręgowa (LT VERTEBRAL) na dalszym przebiegu w klatce piersiowej – widoczna również lewa tętnica podobojczykowa (SUBCL) i lewa żyła ramienno-głowowa (B-CEPH) AO – aorta



Fot. 3.23c. Obraz angiograficzny – w łuku aorty widoczny cewnik (*), którego końcówka wprowadzona jest do odejścia tętnicy kręgowej; zwężenie w odejściu było tak znaczne, że cewnik całkowicie zamknął tętnicę



Fot. 3.29a. Angiografia łuku aorty chorego przedstawionego na fotografii 3.23. – widoczne znaczne zwężenie prawej tętnicy kręgowej w odejściu od tętnicy podobojczykowej (*); lewa tętnica kręgowa zwężona w odejściu od łuku aorty (#) AO – łuk aorty, L SUBCL – lewa tętnica podobojczykowa, L CCA – lewa tętnica szyjna wspólna



Fot. 3.29b. Odejście zwężonej prawej tętnicy kręgowej (VERTEBRAL) od tętnicy podobojczykowej (SUBCL); przekrój podłużny, badanie za pomocą kolorowego doplera



Fot. 3.29c. Widmo prędkości zarejestrowane w miejscu zwężenia – prędkość końcoworozkurczowa 0,7 m/s



Fot. 3.29d. Widmo prędkości w końcowym odcinku prawej tętnicy kręgowej – prędkość końcoworozkurczowa wynosi 0,18 m/s; iloraz prędkości końcoworozkurczowych w odejściu i w dalszym odcinku tętnicy kręgowej wynosi 3,9; obraz znacznego zwężenia początkowego odcinka tętnicy kręgowej



Fot. 3.29e. Widmo prędkości zarejestrowane w odejściu lewej tętnicy kręgowej od łuku aorty – prędkość końcoworozkurczowa wynosi 0,41 m/s



Fot. 3.29f. Widmo prędkości w końcowym odcinku lewej tętnicy kręgowej – prędkość końcoworozkurczowa wynosi 0,15 m/s; iloraz prędkości końcoworozkurczowych w odejściu i w dalszym odcinku tętnicy kręgowej wynosi 2,7, co świadczy o zwężeniu >50% średnicy tętnicy



Fot. 2.15a. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B na wysokości podstawy serca – zastawka aorty (AO) z ropniem okołoaortalnym (strzałki)



Fot. 2.15b. Badanie za pomocą kolorowego doplera; widoczna fala zwrotna przez zastawkę aorty oraz napływ krwi do jamy ropnia



Fot. 2.22c. Badanie w prezentacji B w projekcji przymostkowej krótkiej naczyniowej u tej samej pacjentki; widoczna nieprawidłowa budowa zastawki aorty – zastawka dwupłatkowa (wada ta dość często towarzyszy koarktacji aorty)



Fot. 2.23. Wady zastawkowe predestynują do rozwoju bakteryjnego zapalenia wsierdzia – przypadek zastawki dwupłatkowej aorty; w badaniu przezprzełykowym w prezentacji B widoczna jest balotująca wegetacja (WEG) na zastawce aorty (AoV); towarzyszy temu ropień płatka zastawki mitralnej



Fot. 2.27a. Niewielkie nadzastawkowe zwężenie aorty – rekontrukcja trójwymiarowa naczyń w spiralnej tomografii komputerowej (groty strzałek)



Fot. 2.27b. Obraz w prezentacji B po przyłożeniu głowicy w okolicy wcięcia mostka – groty strzałek wskazują zwężony odcinek aorty; uwagę zwraca postenotyczne poszerzenie aorty w łuku



Fot. 2.27c.Badanie za pomocą kolorowego doplera – widoczny strumień szybkiego przepływu w miejscu zwężenia; gradient ciśnienia w zwężeniu wynosi 25 mm Hg



Fot. 2.16a. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B – rozwarstwienie aorty wstępującej; widoczna blaszka odwarstwionej błony wewnętrznej; skurcz



Fot. 2.16b. Badanie przezprzełykowe w prezentacji B – rozwarstwienie aorty wstępującej; rozkurcz



Fot. 2.17a. Rozwarstwienie aorty zstępującej w badaniu przezprzełykowym za pomocą kolorowego doplera, skurcz – krew przepływa przez ubytek w błonie wewnętrznej do światła fałszywego



Fot. 2.17b. Badanie w prezentacji B; widoczny ubytek w odwarstwionej błonie wewnętrznej (strzałka)



Fot. 2.17c. W tym przypadku rozwarstwienie było dobrze widoczne w badaniu transtorakalnym z wcięcia szyjnego w prezentacji B F – światło fałszywe, T – światło prawdziwe, FLAP – odwarstwiona błona wewnętrzna, L SUBCL – lewa tętnica podobojczykowa, L CCA – lewa tętnica szyjna wspólna



Fot. 2.17d. Badanie za pomocą kolorowego doplera – widoczny przepływ w świetle prawdziwym i naczyniach dogłowowych



Fot. 2.18a. Rozwarstwienie aorty zstępującej w badaniu przezprzełykowym w prezentacji B; widoczny przekrój podłużny aorty, rozwarstwiona blaszka błony wewnętrznej (FLAP). Światło fałszywe (FALSE LUM) jest znacznie szersze od światła prawdziwego (TRUE LUM); w świetle fałszywym widoczna przyścienna skrzeplina. Krew w świetle fałszywym jest echogeniczna (samoistne kontrastowanie krwi), co jest wyrazem znacznego zwolnienia przepływu



Fot. 2.18b. Badanie za pomocą kolorowego doplera w przekroju poprzecznym; widoczny przepływ krwi w świetle prawdziwym oraz samoistne kontrastowanie krwi i przyścienna skrzeplina w świetle fałszywym



Fot. 2.19.Rozwarstwienie aorty zstępującej w badaniu przezprzełykowym za pomocą kolorowego doplera; widoczny przepływ ze światła prawdziwego (AO TRUE LUM) przez ubytek w odwarstwionej błonie wewnętrznej



Fot. 2.20. Rozwarstwienie aorty zstępującej w badaniu przezprzełykowym za pomocą kolorowego doplera – widoczny przepływ przez ubytek w odwarstwionej błonie wewnętrznej



Fot. 2.21a. Zwężenie początkowego odcinka lewej tętnicy szyjnej wspólnej (L CCA STEN) w badaniu z wcięcia szyjnego za pomocą kolorowego doplera



Fot. 2.21b. Badanie arteriograficzne – zwężenie początkowego odcinka lewej tętnicy szyjnej wspólnej (L CCA STEN) oraz lewej tętnicy podobojczykowej; w badaniu duplex maksymalna prędkość przepływu w miejscu zwężenia wynosi ok. 3 m/s



Fot. 2.22a.Koarktacja aorty piersiowej – badanie za pomocą kolorowego doplera po przyłożeniu głowicy w okolicy wcięcia mostka; w aorcie za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej widoczne zwężenie z szybkim, turbulentnym przepływem



Fot. 2.22b. Badanie duplex – maksymalna prędkość przepływu w zwężeniu wynosi 4,46 m/s, co odpowiada gradientowi ciśnienia równemu 79,7 mm Hg; w aorcie brzusznej rejestrowano wybitnie spłaszczone widmo prędkości przepływu



Fot. 2.24a. Koarktacja aorty piersiowej w badaniu przezprzełykowym za pomocą kolorowego doplera – widoczne przejście dystalnej części łuku w hipoplastyczny odcinek naczynia (strzałki)



Fot. 2.24b. Hipoplastyczny odcinek aorty w badaniu za pomocą kolorowego doplera



Fot. 2.25a. Koarktacja aorty piersiowej w badaniu przezprzełykowym w prezentacji B – odcinek hipoplastyczny aorty (po prawej stronie zdjęcia) zakończony jest błoniastą przegrodą (MEMBRANE)



Fot. 2.25b. W badaniu za pomocą kolorowego doplera widoczny szybki, turbulentny napływ do dystalnego odcinka aorty przez ubytek w przegrodzie



Fot. 2.25c. W badaniu duplex gradient ciśnienia przez zwężenie wynosi około 53 mm Hg



Fot. 2.25d. Badanie przezprzełykowe – odejście tętnicy międzyżebrowej od aorty piersiowej w odcinku położonym dystalnie od koarktacji; w badaniu duplex stwierdza się odwrócenie przepływu w tętnicy międzyżebrowej – krew napływa do aorty



Fot. 2.28a. Tętniak prawdziwy aorty zstępującej w badaniu przezprzełykowym za pomocą kolorowego doplera; na podstawie badania radiologicznego u chorej podejrzewano guz śródpiersia



Fot. 2.28b. Radiogram klatki piersiowej w projekcji PA



Fot. 2.28c. Radiogram klatki piersiowej w projekcji lewobocznej



Fot. 2.29. Tylna część łuku aorty w badaniu przezprzełykowym w prezentacji B – widoczna owrzodziała blaszka miażdżycowa (ULCER)



Fot. 2.30. Łuk aorty w badaniu przezprzełykowym w prezentacji B – widoczna ruchoma skrzeplina przyczepiona do ściany aorty (MOBILE TH). Pacjent zgłosił się z powodu nawracających lewostronnych przejściowych ataków niedokrwiennnych (TIA). W badaniu echokardiograficznym i badaniu duplex tętnic zewnątrzczaszkowych nie stwierdzono innych odchyleń od normy. W kontrolnym badaniu po 6-miesięcznym leczeniu acenokumarolem nie uwidoczniono skrzeplin w aorcie – objawy ustąpiły

Poleć:
Udostępnij:

O tym się mówi

  • Rejonizacja na ratunek
    Z danych NFZ wynika, że w I kwartale br. placówki medyczne nie przyjęły 680 osób przywiezionych przez karetki. Dlatego Ministerstwo Zdrowia chce, żeby wojewodowie w porozumieniu z konsultantami wojewódzkimi i przedstawicielami NFZ podzielili poszczególne województwa na rejony.
  • Szydło: Trzeba odbiurokratyzować służbę zdrowia
    Kandydatka PiS na premiera Beata Szydło przedstawiła swój plan na zmiany w służbie zdrowia. Zakłada on m.in. likwidację NFZ i wprowadzenie opieki zdrowotnej dla dzieci w szkołach.
  • Pacjenci najczęściej skarżą się na kolejki
    Skargom można by zapobiec, gdyby organizacja pracy w szpitalach czy przychodniach była lepsza. Istotne jest też prowadzenie rozmów z personelem medycznym – twierdzi rzeczniczka praw pacjenta Krystyna Barbara Kozłowska.
  • Kłopot z gospodarskimi wizytami
    Najpierw była polityczna kłótnia z posłem Jońskim w Łodzi. Kilka dni temu – scysja słowna, w wyniku której ordynator oddziału ginekologiczno-położniczego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu został zawieszony w obowiązkach.