Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
Jestem lekarzem Jestem pacjentem
28 kwietnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
medycyna praktyczna dla lekarzy

Żyły biodrowe. Żyła główna dolna. Żyły nerkowe - Anatomia. Technika badania

Poleć:
Udostępnij:
17.08.2004

Żyły biodrowe zewnętrzne zaczynają się na wysokości więzadeł pachwinowych; stanowią przedłużenie żył udowych wspólnych. Na wysokości stawów krzyżowo-biodrowych łączą się z żyłami biodrowymi wewnętrznymi, tworząc żyły biodrowe wspólne. Po stronie prawej dystalny odcinek żyły biodrowej zewnętrznej biegnie przyśrodkowo do tętnicy, a kierując się dogłowowo, żyła ta przechodzi do tyłu i do boku tętnicy, tak że żyła biodrowa wspólna leży bocznie od jednoimiennej tętnicy. Po stronie lewej żyły biodrowa zewnętrzna i biodrowa wspólna leżą przyśrodkowo do jednoimiennych tętnic. Żyła biodrowa wspólna lewa przebiega poza początkowym odcinkiem prawej tętnicy biodrowej wspólnej i jest dłuższa od żyły drugostronnej.

Żyła główna dolna powstaje na poziomie piątego kręgu lędźwiowego z połączenia żył biodrowych wspólnych. Przebiega zaotrzewnowo, ku górze po prawej stronie kręgosłupa. W górnej części jamy brzusznej żyła główna dolna leży do tyłu od dwunastnicy, trzustki, sieci mniejszej i wątroby, i bezpośrednio do przodu od odnóg przepony. Na przebiegu na wysokości wątroby biegnie w bruździe żyły głównej, wzdłuż tylnej powierzchni płata ogoniastego. Wchodzi do klatki piersiowej poprzez środek ścięgnisty przepony, a następnie - na odcinku około 2,5 cm - przebiega nieco ku przodowi i dośrodkowo, po czym uchodzi do prawego przedsionka. Pozbawiona jest zastawek, jedynie w miejscu ujścia do prawego przedsionka może znajdować się resztkowa zastawka, zwana zastawką Eustachiusza.

Żyła nerkowa rozpoczyna się we wnęce nerki; powstaje z połączenia kilku większych naczyń żylnych. Naczynia te nie zachowują segmentarnej organizacji, charakteryzującej naczynia tętnicze nerki. Pień żyły nerkowej leży do przodu i nieco niżej od tętnicy, i uchodzi do bocznego obrysu żyły głównej dolnej, mniej więcej na wysokości krążka między pierwszym a drugim kręgiem lędźwiowym. Prawa żyła nerkowa ma długość 2-4 cm. Lewa żyła nerkowa - długości 4-11 cm - krzyżuje aortę przeważnie od przodu, tuż poniżej początku tętnicy krezkowej górnej. W większości przypadków ma poziomy przebieg i uchodzi do żyły głównej dolnej nieco wyżej niż żyła prawostronna.

Do najczęstszych odmian anatomicznych żyły głównej dolnej należą:

  • występowanie prawostronnej i lewostronnej żyły głównej dolnej (2% populacji) - w tym przypadku lewostronna żyła główna dolna uchodzi na ogół do lewej żyły nerkowej (fot. 4.48a., 4.48b., 4.48c.),
  • lewostronne położenie żyły głównej dolnej (0,5% populacji) - odcinek naczynia leżący dystalnie od żył nerkowych biegnie po lewej stronie kręgosłupa, po czym uchodzi do lewej żyły nerkowej; lewa żyła nerkowa przechodzi do przodu od aorty na stronę prawą i uchodzi do prawidłowo położonego proksymalnego odcinka żyły głównej dolnej,
  • nieprawidłowe ujście żyły głównej dolnej do żyły nieparzystej lub żyły nieparzystej krótkiej, dopływów żyły głównej górnej; w tym przypadku nie stwierdza się obecności wątrobowego odcinka żyły głównej dolnej (żyły wątrobowe uchodzą bezpośrednio do prawego przedsionka).

Do najczęstszych odmian anatomicznych żył nerkowych należą mnogie żyły nerkowe. Po stronie lewej wariant ten występuje niemal w 20% przypadków. Po stronie prawej mnogie żyły nerkowe stwierdza się u 28% osób, na ogół z wnęki nerki wychodzi wówczas żyła pojedyncza, która dzieli się przed ujściem do żyły głównej dolnej (rys. 4.4.). Do odmian anatomicznych przebiegu należy zaaortalny przebieg lewej żyły nerkowej. Obecność tego wariantu podejrzewać należy, gdy nie stwierdza się lewej żyły nerkowej w jej prawidłowej lokalizacji - między tylnym obrysem tętnicy krezkowej górnej w jej odcinku początkowym a przednim obrysem aorty (fot. 4.49a., 4.49b., 4.49c.).

Technika badania opisywanych naczyń nie odbiega od metod stosowanych przy badaniu aorty, tętnic biodrowych i nerkowych.


Poleć:
Udostępnij:

O tym się mówi

  • Interniści: w raporcie NIK roi się od błędów
    Zawarte w raporcie informacje w sposób dość propagandowy przedstawiają fałszywy obraz roli „interny” w systemie ochrony zdrowia – czytamy w stanowisku Towarzystwa Internistów Polskich w sprawie raportu NIK na temat opieki geriatrycznej w Polsce.
  • Komercjalizacja szpitali nic nie dała
    Przekształcenie szpitali samorządowych w spółki niewiele zmieniło na rynku usług leczniczych. Wbrew społecznym obawom nie zlikwidowano oddziałów, nie pogorszyła się też dostępność świadczeń. Ale też wbrew nadziejom nie skróciły się kolejki do lekarzy - stwierdziła NIK.
  • Znów rośnie liczba lekarzy-emigrantów
    Naczelna Izba Lekarska podliczyła, że w 2014 roku wydano 820 tzw. zaświadczeń o potwierdzeniu uznania kwalifikacji zawodowych umożliwiających podjęcie pracy w krajach Unii Europejskiej. To o 150 więcej niż rok wcześniej. A do tego trzeba też dodać inne kierunki - USA, Kanadę, Emiraty Arabskie, Australię i Nową Zelandię, gdzie tych zaświadczeń nie potrzeba - pisze "Gazeta Wyborcza".
  • Leczenie na miarę
    Wprowadzenie spirometrii do POZ to ogromna oszczędność czasu i pieniędzy, to szansa aby nie narażać pacjenta na niepotrzebne procedury. I przyspieszone rozpoznanie, a co za tym idzie, dłuższe życie chorego – mówi dr Piotr Dąbrowiecki, przewodniczący Polskiej Federacji Stowarzyszeń Chorych na Astmę, Alergie i POChP.