Profilaktyka po kontakcie z chorym na WZW typu A

Profilaktyka po kontakcie z chorym na WZW typu A

Porównanie skuteczności szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i immunoglobuliny w profilaktyce poekspozycyjnej

12.06.2008
opracowanie na podstawie: Hepatitis A vaccine versus immune globulin for postexposure prophylaxis
J.C. Victor, A.S. Monto, T.Y. Surdina, S.Z. Suleimenova, G. Vaughan, O.V. Nainan, M.O. Favorov, H.S. Margolis, B.P. Bell
The New England Journal of Medicine, 2007; 357: 1685-1694

Wprowadzenie

Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) typu A jest istotnym problemem epidemiologicznym na całym świecie. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą fekalno-oralną, a okres inkubacji choroby wynosi 15–50 dni. Dzięki wprowadzeniu szczepionki przeciwko WZW typu A udało się ograniczyć zachorowalność na tę chorobę, jednak nie wyeliminowano jej całkowicie (p. Zapobieganie zachorowaniom na wirusowe zapalenie wątroby typu A poprzez czynne lub bierne uodpornienieprzyp. red.). Osobom, które miały kontakt z chorym na WZW typu A, podaje się preparaty immunoglobulin, aby zapobiec zachorowaniu lub ewentualnie złagodzić jego przebieg. Jednak takie postępowanie daje tylko krótkotrwałą odporność (ok. 3-miesięczną). We wcześniejszych badaniach wykazano, że skuteczną metodą zapobiegania wtórnym zakażeniom WZW typu A jest podanie po kontakcie z chorym szczepionki przeciwko WZW typu A (p. Skuteczność szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A w zapobieganiu zakażeniom osób z kontaktu domowegoprzy. red.). Jak dotąd nie przeprowadzono badań porównujących obie metody postępowania.