Management of venous port systems in oncology: a review of current evidence
S. Vescia, A.K. Baumgärtner, V.R. Jacobs, M. Kiechle-Bahat, A. Rody
Annals of Oncology, 2008; 19: 9-15
Data utworzenia: 01.12.2008
Ostatnia modyfikacja: 01.12.2008
Opublikowano w Medycyna Praktyczna Onkologia 2008/05 
ZESTAWIENIE SKRÓTÓW:
CCŻ - centralny cewnik żylny, CDC - Center for Disease Control and Prevention, CI - przedział ufności, CRI - zakażenia związane z obecnością cewnika w żyle, DTTP - differential time to positivity, HIT - trombocytopenia wywołana heparyną, HR - hazard względny, IDSA - Infectious Diseases Society of America
Wprowadzenie
W 1973 roku po raz pierwszy zastosowano centralny cewnik żylny (CCŻ) przeznaczony do długotrwałego odżywiania pozajelitowego.[1] W 1979 roku pierwszy raz użyto cewnika Hickmana - urządzenia do długoterminowego dostępu żylnego - podczas chemioterapii.[2] We wczesnych latach 80. XX wieku zaczęto wszczepiać urządzenia służące do dostępu naczyniowego, tak zwane porty.[3] Obecnie są one w powszechnym użyciu i zapewniają łatwy dostęp żylny, umożliwiając chemioterapię, podawanie płynów, leków, preparatów krwi i odżywianie pozajelitowe. W ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci zaszły liczne zmiany w leczeniu chorych na nowotwory. Zmiany te dotyczyły przede wszystkim nowych schematów chemioterapii wielolekowej i bardziej złożonych sposobów podawania leków. Chorzy na raka wymagają zazwyczaj wielokrotnych nakłuć żylnych w celu monitorowania leczenia, podawania chemioterapeutyków lub przetaczania krwi. Zastosowanie CCŻ oraz wszczepialnych urządzeń do dostępu naczyniowego znacznie ułatwiło korzystanie z tej drogi podawania leków. Obecnie bezpieczne i łatwe w obsłudze urządzenia do dostępu naczyniowego stały się nieodzownym elementem wielu codziennych procedur klinicznych.[4]
Ciąg dalszy » po zalogowaniu.
