Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
23 lipca 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
medycyna praktyczna dla lekarzy
 

Schemat postępowania i współpracy w przypadku zagrożenia niebezpieczną chorobą zakaźną oraz bioterroryzmem

19.10.2001
  1. Zgłoszenia przypadku zachorowania lub podejrzenia zachorowania dokonują:
    • Lekarz pierwszego kontaktu
    • Lekarz pogotowia ratunkowego
    • Lekarz w szpitalu

  2. Lekarz podejrzewający zakażenie niebezpieczną chorobą zakaźną powiadamia telefonicznie Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PIS)

  3. W przypadku np. otrzymania nieoznakowanej przesyłki zawierającej niezidentyfikowane materiały, jak: proszek, szmatka itp., co mogłoby wskazywać na atak bioterrorystyczny informacja o postępowaniu zostanie zawarta w specjalnie przygotowanej ulotce - telefon alarmowy policji lub straży pożarnej.

  4. PIS powiadamia tele, Państwową Straż Pożarną (PSP) oraz dyrektora właściwego terenowo szpitala. Służby te powiadamiają przedstawicieli kolejnych ogniw wg schematu.

  5. Wojewódzki Inspektor Sanitarny powiadamia Głównego Inspektora Sanitarnego, Centrum Zarządzania Kryzysowego Wojewody, Komendę Wojewódzką Policji i PSP.

  6. Centrum Zarządzania Kryzysowego Wojewody powiadamia Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności.

  7. Główny Inspektor Sanitarny powiadamia Ministra Zdrowia oraz Państwowy Zakład Higieny lub inny instytut naukowo-badawczy i Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności.

  8. Minister Zdrowia i Szef Obrony Cywilnej Kraju (OCK) powiadamiają Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

  9. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powiadamia Przewodniczącego Komitetu Rady Ministrów ds. Zarządzania w Sytuacjach Kryzysowych.

  10. Postępowanie w szpitalu z chorym, osobą podejrzaną o szczególnie niebezpieczną chorobę, osobami, które kontaktowały się z chorym, regulują wytyczne konsultanta krajowego w zakresie chorób zakaźnych.

  11. Postępowanie ze zwłokami regulują odpowiednie przepisy sanitarne.

Wąglik jako czynnik zakaźny zastosowany w ataku bioterrorystycznym

Sygnały zagrożenia

  1. Wystąpienie zidentyfikowanych przypadków postaci płucnej lub jelitowej wąglika.

  2. Wystąpienie niezidentyfikowanych bakteriologicznie i nieuzasadnionych epidemiologicznie przypadków zachorowań o obrazie klinicznym sugerującym postać płucną lub jelitową wąglika.

  3. Pojawienie się zachorowań na wąglik wśród zwierząt gospodarskich na obszarach nieendemicznych.

  4. Pojawienie się zidentyfikowanych przez bakteriologów zarodników wąglika na terenie, gdzie wąglik nie występuje endemicznie.

  5. Użycie wąglika do ataku bioterrorystycznego w innych krajach, szczególnie ościennych.

  6. Groźba (jawna lub pochodząca z danych wywiadu) dokonania ataku bioterrorystycznego ze strony organizacji ekstremistycznych (w tym państw)

  7. Pojawienie się sytuacji potencjalnego, ale jeszcze nie zidentyfikowanego zagrożenia w postaci np. przesyłek pocztowych niewiadomego pochodzenia o niezwykłej zawartości.

Źródło zakażenia w ataku bioterrorystycznym

W przypadku ataku bioterrorystycznego źródłem zakażenia są zarodniki wąglika zawarte w rozpylonym aerozolu, zarodniki wąglika w postaci sproszkowanej lub żywność zakażona zarodnikami wąglika.
Czas ujawnienia się zakażenia:

  • Postać płucna wąglika może się pojawić średnio po 5 dniach, po okresie utajenia trwającym od 2 do 60 dni,

  • Postać jelitowa pojawia się po 1-7 dniach od momentu zakażenia

  • Postać skórna pojawia się po 1-7 dniach od momentu zakażenia

Objawy kliniczne zakażenia wąglikiem

Postać płucna

  • Niecharakterystyczne objawy zapowiadające (prodromalne) pod postacią zespołu grypopodobnego trwającego 2 do 4 dni

  • Możliwość przejściowej poprawy

  • Wystąpienie objawów ostrej niewydolności oddechowej i niewydolnośći krążenia z poszerzeniem śródpiersia na zdjęciu rentgenowskim płuc sugerujące limfadenopatię śródpiersia i krwotoczne zapalenie śródpiersia w 2-4 dni po objawach wstępnych

  • Pojawienie się Gram dodatnich bakterii w posiewie krwi po 2-3 dniach trwania choroby

Możliwość wyleczenia postaci płucnej wąglika jest największa w okresie prodromalnym (cyprofloksacyna 500 mg p.o. 2 x dziennie lub doksycyklina 100 mg p.o. 2 x dziennie). Leczenie wdrożone w okresie późniejszym rzadko jest skuteczne

Postać jelitowa

  • Ból brzucha, nudności, wymioty i gorączka po zjedzeniu zakażonego pokarmu (w sytuacji niezwiązanej z atakiem bioterrorystycznym najczęściej po spożyciu mięsa)

  • Krwawa biegunka, krwawe wymioty

  • Posocznica i toksemia prowadzące do wstrząsu i zgonu

Działania zapobiegawcze

Szczepionki przeciw wąglikowi są trudno dostępne i obecnie nie są zalecane ludności cywilnej. Profilaktyczną antybiotykoterapię stosuje się wyłącznie na zlecenie lekarza u osób narażonych ze wspólnego źródła z potwierdzonymi przypadkami klinicznymi. U dzieci w profilaktyce powinna być stosowana amoksycylina (30-40 mg/kg m.c.).

Nadzór epidemiologiczny nad osobami chorymi

Osoby chore na wąglik podlegają obowiązkowi przymusowej hospitalizacji. Wymagane jest stosowanie ogólnych środków bezpieczeństwa biologicznego na poziomie BSL-2.

  • Chorzy na wąglik nie wymagają izolacji ani osobnych pokoi w szpitalu

  • Środki sporobójcze stosowane do dezynfekcji pomieszczeń, sprzętu i odzieży są wystarczające

  • Transport chorych na wąglik nie wymaga szczególnych zabezpieczeń

  • Po wypisaniu ze szpitala pacjenci wracają do swego środowiska bez dodatkowych zaleceń epidemiologiczno-sanitarnych

  • W postaci skórnej wąglika możliwe jest zakażenie w wyniku kontaktu bezpośredniego; zabezpieczeniem są rękawiczki gumowe zaliczane do uniwersalnych środków zapobiegawczych

Źródło: Ministerstwo Zdrowia - 19.10.2001

Komentarze: Dodaj swoją opinię

Dodawanie komentarzy tylko dla zalogowanych osób zawodowo związanych z ochroną zdrowia i uprawnionych do wystawiania recept lub osób prowadzących obrót produktami leczniczymi oraz studentów medycyny.

Zaloguj

O tym się mówi

  • Zostaną kolejki, bo został papier
    Pacjent zostawi papierowe skierowanie na badanie w jednej przychodni i w drugiej już nie będzie mógł się na nie zapisać: to rozwiązanie ma zlikwidować kolejki do leczenia. – Pomysł anachroniczny i nieskuteczny – komentują eksperci.
  • Samorząd to my wszyscy
    – Oczekiwania rosną. Lekarze oczekują, że izby będą ich bronić przed medialnymi atakami, organizować kursy i szkolenia zawodowe. Te oczekiwania nie przeszkadzają jednak kwestionować pomysłu podniesienia składki – mówi w rozmowie z mp.pl Konstanty Radziwiłł, sekretarz NRL.
  • Szpitale na bakier z prawem pracy
    W 2013 r. stan przestrzegania przepisów prawa pracy w podmiotach leczniczych uległ pogorszeniu w stosunku do roku poprzedniego - alarmuje Państwowa Inspekcja Pracy. Na czym polegają najbardziej jaskrawe nierawidłowości?
  • Nie jest to rola chwalebna
    Obowiązkiem dziennikarza jest bezstronność. Bez bezstronności nie ma wiarygodności, a bez wiarygodności dziennikarz przestaje być dziennikarzem, a staje się propagandzistą. Jak było w przypadku tzw. sprawy prof. Chazana? W jakim kierunku zmierza dyskusja?