List lekarza z Oddziału Ratunkowego: "Ty konowale, jak ci się nie podoba... !"

List lekarza z Oddziału Ratunkowego: "Ty konowale, jak ci się nie podoba... !"Oceń:
Lekarz ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego

W trosce o swoje zdrowie psychiczne psuję system ratownictwa medycznego i jako lekarz szpitalnego oddziału ratunkowego przyjmuję wszystkich pacjentów, którzy się zgłoszą. W sumie wykonuję pracę lekarza rodzinnego. Jestem zakładnikiem etyki lekarskiej i nie mogę po prostu wyrzucić awanturującego się chama, który domaga się pomocy w SOR, mimo że powinien zgłosić się do poradni – pisze lekarz, specjalista medycyny ratunkowej, pracujący od wielu lat w SOR.

Fot. Tomasz Rytych / Agencja Gazeta

Paradoks polega na tym, że pacjent może domagać się niezasadnego świadczenia, zasłaniając się niewiedzą, szantażując moralnie lekarza, który nie może nawet ewidentnego nadużycia zbyć odesłaniem do np. lekarza rodzinnego. SOR musi założyć dokumentację i wykonać wiele czynności absorbujących personel średni i wyższy tylko po to, żeby przekonać się o tym, co było wiadomo od początku: szpital nie jest miejscem dla błahostek.

Ty konowale...

Na czym polega szantaż stosowany przez pacjenta? Pacjent mówi: „A jak padnę przed szpitalem?” lub „A przysięga Hipokratesa?”, lub też zauważa „Płacę składki!”. Bywa też, że słyszę: „Ty konowale, jak ci się nie podoba...".

Każda scysja tego rodzaju pozostawia we mnie ślad. Dla zdrowia psychicznego psuję więc ten system ratownictwa, przyjmując każdego i wykonując pracę lekarza rodzinnego. I tak zbadanie pacjenta to większa część pracy, którą muszę wykonać, więc końcowe zalecenie lekarskie jest tylko drobnostką.

Kto zgłasza się do SOR? W 3/4 przypadków ten, który tego nie potrzebuje. Na przykład facet, który zrobił mi dziką awanturę za uwagi na temat powinności leczenia w poradni, do której miał skierowanie. On wymagał tylko zmiany opatrunku, ale od tego jest poradnia. Żeby to jednak stwierdzić, musiałem mu ten opatrunek zdjąć. Czyli zrobiłem to, czego on chciał, na dodatek przy akompaniamencie awantury, którą mi robił.

Nie jestem aniołem, mam emocje i je wyrażam. Chętnie daję z siebie więcej niż trzeba, ale reaguję obronnie, gdy ktoś mi coś wydziera. Nie zamierzam udawać, że całe zło tego systemu to moja wina.

Po kłótni, w której mam rację, czuję się zwycięzcą i nie boję się konsekwencji. Nie mam też zamiaru nikogo przepraszać. Uważam, że nie wolno nas ranić bez konsekwencji i że musimy przestać płaszczyć się przed każdym socjopatą. Szczerze mówiąc, w nosie mam groźby złożenia skargi czy zwolnienia, bo lekarzy jest za mało i miejsca pracy na nich czekają.

Musimy znać się na wszystkim

Praca w SOR jest wypalająca. Założę się, że nigdzie w służbie zdrowia nie pracuje się ciężej. Komfort pracy niewielki, a obciążenie duże przez stres i wysokie wymagania. Z rzadka mamy pacjentów, których znamy, zwykle są to ludzie jeszcze niediagnozowani. Oczekuje się od nas, że będziemy znali się na wszystkim i będziemy błyskawicznie podejmować decyzje. Na dodatek pacjenci nam rzadziej dziękują, niż nas obrażają.

Dziś, kiedy to piszę, mam dyżur 24-godzinny, w niedzielę. Kto przyszedł? 23-latka z kaszlem od tygodnia, bez gorączki. Pani z kaszlem od 2 dni. Pani w celu upewnienia się, że nic jej nie jest. Odsetek pacjentów spełniających warunki ustawy o ratownictwie : przypuszczalnie poniżej 20%.

Co z odsyłaniem do innych szpitali? Nie wiem, co to są te „ostre dyżury”, o których ostatnio mówił Rzecznik Praw Pacjenta – u nas nie występują. Z całego serca jestem jednak za tym, żeby takie szpitale nie pełniły funkcji ambulatorium. Ale pacjent zrozumie z wyjaśnienia RPP, że może przyjść wszędzie, gdzie mu się podoba. Na dodatek ze wszystkim, nawet pękniętym od miesiąca paznokciem (miałem taki przypadek) albo odciskiem na nodze (też autentyk).

Jest jeszcze sprawa pacjentów pediatrycznych. W dużych miastach są osobne szpitale pediatryczne. Trudno, żeby taki szpital przyjmował dorosłych, tak samo jak trudno, żeby dzieci były leczone przez lekarzy, którzy nie mają z nimi na co dzień do czynienia. Akurat to jest chyba jasne.

Przestaje nam się chcieć

Mogę sypać przykładami o uczynieniu z SOR miejsca, w którym załatwia się wszystkie sprawy: od wykonywania badań dla lekarza rodzinnego, konsultacji ze specjalistą, do którego trzeba by czekać w poradni, do przedłużenia recepty. O bezradności medycyny rodzinnej, nieuctwie wielu tam zatrudnionych czy ich cwaniactwie. I o stopniowym zastraszaniu pracowników przez pacjentów, przez co stajemy się kukiełkami do przystawiania pieczątek.

Przestaje nam się chcieć. Stajemy się posługaczami i tracimy lub nie nabywamy umiejętności leczenia stanów naprawdę nagłych, bo nie mamy czasu na naukę i doskonalenie.

SOR to miejsce, gdzie leczenie jest najdroższe. Niestety to właśnie tam, zamiast pacjentów w stanie zagrożenia życia, ratuje się niewydolny system opieki zdrowotnej.

Tekst ukazał się najpierw na portalu Natemat.pl

Data utworzenia: 18.12.2015
Udostępnij:
Zobacz także

Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Dodając komentarz akceptujesz regulamin

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Jak walczyć o zmianę
    O rosnącej emigracji lekarzy mówi się już od dawna. Jak dotąd nie wywarło to wrażenia na rządzących. Tymczasem jeżeli trend się utrzyma, może dojść do załamania niewydolnego już dzisiaj systemu – przekonuje w rozmowie z mp.pl Damian Patecki, przewodniczący PR OZZL.
  • Rezydent: Czas wyjeżdżać
    - Jeden z wiceministrów nieoficjalnie nas poinformował, że przed 2019 rokiem rezydenci nie mają szans na podwyżki. Zdałem sobie sprawę, że jedyną ewentualnością dla lekarza na normalne życie jest emigracja. Podjąłem kroki w tym kierunku, ucząc się kolejnego języka - przyznał Damian Patecki, Przewodniczący Porozumienia Rezydentów OZZL.
  • NIK: Kolejki do lekarzy nie maleją
    Zwiększanie nakładów na świadczenia zdrowotne i tworzenie kolejnych programów nie przynosi oczekiwanych efektów: kolejki pacjentów do lekarzy nie maleją, nie skraca się też czas oczekiwania na większość zabiegów - stwierdziła Najwyższa Izba Kontroli.
  • Coś drgnęło?
    "Dlaczego kierowcy TIR-ów, pekaesów, motorniczy, piloci, mają regulowany maksymalny czas pracy, a lekarze i pielęgniarki, którym również powierzamy nasze życie, nie?" – to jeden z głosów w internetowych dyskusjach po tragedii w Szpitalu im. Żeromskiego w Krakowie.

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies