Osieroceni

OsieroceniOceń:
(3.67/5 z 3 ocen)
Katarzyna Kubisiowska

Kobiety potrafią boleć nad tym przez wiele kolejnych miesięcy. Ludzie wkoło (beznadziejnie) pocieszają: urodzisz kolejne. A mogliby wykonać minimalny wysiłek, ruszyć kulawą wyobraźnię i poczuć, w jakim stanie psychicznym pogrąża się matka, która na świat wydaje dziecko nie żywe, lecz martwe.

Ten stan potrafiły pokazać artystki. Fridę Kahlo lekarze poinformowali, że będzie w stanie donosić ciążę i urodzić drogą cięcia cesarskiego. Niestety byli w błędzie – Frida doświadczyła zagrażającego jej życiu poronienia. Pięć dni potem rozpoczęła pracę nad obrazem „Henry Ford Hospital", na którym zilustrowała horror tych zdarzeń: leżącą na zakrwawionym prześcieradle nagą kobietę z płynącą z lewego oka łzą, otoczoną symbolami wyrażającymi egzystencjalny dramat matki i synka.

W sierpniu 1934 roku Anais Nin opisała w swoim „Dzienniku” przedwczesny o miesiąc poród: „Rozchylałam nogi na przyjęcie rozkoszy, płynęły ze mnie miody – teraz te same nogi wykręca ból, a miody wypływają razem z krwią. Taka sama pozycja, taka sama wilgoć namiętności, ale to nie miłość, lecz umieranie”.

„To była dziewczynka, lepiej nie pokazujcie jej dziecka” – Anais słyszy przez mgłę. Niedługo potem powstanie jej opowiadanie „Birth”: „Kiedy po raz ostatni uwolniła się spod działania eteru, ujrzała swoje martwe dziecko, małą dziewczynkę. Martwa była także mała dziewczynka tkwiąca w niej samej”.

Justynę Bargielską fakt poronienia prowokuje do napisania fenomenalnych „Obsoletek” (gravid obsoleta – ciąża obumarła). Jednocześnie przez kilka lat działa w Stowarzyszeniu Rodziców po Poronieniu. Czego się Justyna w tym czasie naczytała, nasłuchała i na co się napatrzyła, to jej. Rzadkością był pokój pożegnań i taktowny personel medyczny, oczywistością – bylejakość i dehumanizacja. Bargielska w jednym z wywiadów opowiadała o kobiecie, która trafiła do szpitala, roniąc 18-tygodniową ciążę.

Po zabiegu czyszczenia macicy postanowiła wraz z  mężem pochować dziecko. I okazało się, że nie jest to możliwe. Dlaczego? Ponieważ jego ciałko zniknęło: zdematerializowało się, wyparowało, katapultowało w przestrzeń kosmiczną. Matce powiedziano, że pewnie urodziło się do toalety i ona tego nie zauważyła. Gdyby to nie było tak straszne, można by pomyśleć, że jest absurdalne. A jest wstrząsająco prawdziwe.

Bargielska, działając w Stowarzyszeniu, robiła coś jeszcze: na prośbę rodziców fotografowała ich zmarłe dzieci. Może budzić zdumienie ich pragnienie posiadania wizerunku istoty, której nigdy nie udało się złapać pierwszego haustu powietrza, ale trzeba wiedzieć, że jest ono istotną częścią przeżywania żałoby.

Frida Kahlo wyznała: „Malarstwem dopełniam życie. Straciłam troje dzieci. Zastąpiły je obrazy”. Innym kobietom tę niebotyczną utratę „zastępują” książki, a jeszcze innym zdjęcia. Prawo polskie stoi po stronie „osieroconych” rodziców – mogą pochować swoje dziecko, które urodziło się martwe, bez względu na długość ciąży. Reszta jest w rękach ludzi, którzy organizują system zdrowotny. A w praktyce tych, którzy bezpośrednio towarzyszą kobietom przy porodzie. Porodzie martwego człowieka.






Katarzyna Kubisiowska - dziennikarka związana z redakcją Tygodnika Powszechnego.
Autorka książek m.in. "Rak po polsku: i „Pilch w sensie ścisłym”.

Data utworzenia: 24.03.2017
OsieroceniOceń:
(3.67/5 z 3 ocen)
Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Albo lek, albo śmierć
    Jeden z dwóch najdroższych leków świata, mimo pozytywnej rekomendacji AOTMiT, wydanej jesienią ubiegłego roku, w Polsce nadal nie jest refundowany. O leku ekulizumab głośno było już rok temu, gdy nagłośniono historię młodego mężczyzny z Dolnego Śląska, u którego lekarze zdiagnozowali ultra rzadką chorobę – nocną napadową hemoglobinurię. Teraz temat wrócił.
  • Co zrobi MZ, by zapobiec protestom?
    Porozumienie Zawodów Medycznych postawiło rządowi trzy warunki. Jeśli nie zostaną spełnione, lekarze i przedstawiciele pozostałych zawodów medycznych mają rozpocząć protest, w tym strajk głodowy. Mimo wakacji parlamentarnych do ministerstwa popłynęły w tej sprawie pierwsze interpelacje.
  • Czy resort leczy się prywatnie?
    Politycy nie mają pojęcia, jak funkcjonuje system ochrony zdrowia, bo żyją w kokonie stworzonym przez sieć znajomości i kontaktów oraz system nie do końca przejrzystych przywilejów. Teza to o tyleż prawdziwa, co nienowa. Jednak ostatnie publikacje medialne na ten temat trudno uznać za przykład obiektywnego, jakościowego dziennikarstwa.
  • Jak walczyć o zmianę
    O rosnącej emigracji lekarzy mówi się już od dawna. Jak dotąd nie wywarło to wrażenia na rządzących. Tymczasem jeżeli trend się utrzyma, może dojść do załamania niewydolnego już dzisiaj systemu – przekonuje w rozmowie z mp.pl Damian Patecki, przewodniczący PR OZZL.

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies