Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

32-letni mężczyzna z utrzymującym się uczuciem pełności w nadbrzuszu

Ultrasonografia. 32-letni mężczyzna z utrzymującym się uczuciem pełności w nadbrzuszu

17.08.2017
dr hab. n. med. Andrzej Smereczyński, Międzynarodowe Centrum Nowotworów Dziedzicznych, Zakład Genetyki i Patomorfologii, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie

Jak cytować: Smereczyński A.: Praktyka kliniczna – ultrasonografia: 32-letni mężczyzna z utrzymującym się uczuciem pełności w nadbrzuszu. Med. Prakt., 2017; 3: 89–91

Na pierwsze w życiu badanie USG jamy brzusznej zgłosił się 32-letni postawny mężczyzna (wzrost 193 cm, masa ciała 99 kg), skarżący się na występujące od kilku tygodni uczucie pełności w nadbrzuszu. Przed 2 miesiącami oddał krew (jest krwiodawcą). Wyniki badań laboratoryjnym krwi były prawidłowe. Dotychczas nie przebył żadnych poważnych chorób, natomiast jego matka była leczona (obecnie jest w kontroli onkologicznej) z powodu raka piersi na podłożu mutacji genu BRCA1. Po przyłożeniu głowicy konweksowej do nadbrzusza środkowego uwidocznił się wyraźnie powiększony płat lewy wątroby z bardzo licznymi ogniskami izoechogenicznymi i lekko echogenicznymi (ryc. 1A). Ogniska o podobnym charakterze akustycznym znajdowały się także w tylnych segmentach płata prawego wątroby. W celu dokładniejszej oceny zmian posłużono się tzw. lupą akustyczną (zoomem), co prezentują ryciny 1B i C.

Pytanie 1

Uwidocznione echogeniczne ogniska o wyglądzie niezmieniającym się w czasie i w różnych ustawieniach tułowia to
A. rozsiane zwapnienia
B. gaz w drogach żółciowych
C. gaz w gałęziach żyły wrotnej
D. artefakty ogona komety

Ryc. 1

Te małe punkcikowate zwapnienia wielkości 1–2 mm nie powodują cienia akustycznego, ale wyglądem przypominają mikrozwapnienia wykrywane w raku piersi. Zmiana pozycji ciała pacjenta oraz obserwacja w czasie nie wpływały na lokalizację i wygląd zmian. To odróżniało te zwapnienia od gazu w drogach żółciowych (pneumobilii) oraz od gazu w gałęziach żyły wrotnej (pneumoportalii). Uwidocznione zwapnienia nie odpowiadały również artefaktom ogona komety ani zmianom patognomonicznym dla mikrohamartomatozy dróg żółciowych (zespołu von Meyenburga), które lokalizują się w przestrzeniach bramnożółciowych.1,2

Pytanie 2

Wykryte zwapnienia w ogniskach wątroby przemawiają za zmianami
A. niezłośliwymi
B. złośliwymi

W kilku pracach udowodniono, że zwapnienia w zmianach ogniskowych w wątrobie są zdecydowanie częściej spotykane w przerzutach nowotworowych i w raku wątrobowokomórkowym niż w zmianach niezłośliwych – naczyniakach, gruczolakach, wygojonych ropniach, krwiakach i zawałach. Uwapnienie ognisk przerzutowych w wątrobie stwierdza się z częstością 12–27%.3,4 Zdecydowanie najliczniejszą grupę stanowią przerzuty raków okrężnicy i odbytnicy, w których częstość występowania takich zmiany wynosi 10,5–28%.5-7 Stopień zróżnicowania zmiany pierwotnej nie wpływa na częstość występowania zwapnień w ognisku przerzutowym.5,7 Takie zjawisko częściej występuje w gruczolakoraku śluzowym,8 czego nie potwierdzono u Chińczyków.7 Według analizy Eassona i wsp. chorzy z uwapnionymi przerzutami raka jelita grubego w wątrobie mieli lepsze rokowanie co do długości przeżycia niż osoby z podobnymi zmianami bez zwapnień.5 Zwapnienia w ogniskach przerzutowych w wątrobie występują głównie w 2 postaciach morfologicznych: jako zmiany silnie uwapnione z następowym cieniem akustycznym i pod postacią licznych punkcikowatych zwapnień przyrównywanych do rozsypanej soli lub piasku.7,8

Pytanie 3

strona 1 z 2
Zobacz także

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.