Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Leczenie zakażenia Helicobacter pylori

01.08.2014
prof. dr hab. n. med. Witold Bartnik,1 dr hab. n. med. Danuta Celińska-Cedro,2 prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski,3 prof. dr hab. n. med. Wiktor Łaszewicz,4 prof. dr hab. n. med. Tomasz Mach,5 dr n. med. Krzysztof Przytulski,1 prof. dr hab. n. med. Barbara Skrzydło-Radomańska6

1 Klinika Gastroenterologii, Hepatologii i Onkologii Klinicznej, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie
2 Klinika Gastroenterologii, Hepatologii i Zaburzeń Odżywiania, Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie
3 Klinika Chorób Metabolicznych i Gastroenterologii, Instytut Żywności i Żywienia w Warszawie
4 Katedra Pielęgniarstwa, Wydział Medyczny, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski
5 Klinika Gastroenterologii i Hepatologii, Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum w Krakowie
6 Katedra i Klinika Gastroenterologii, Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Ogólne zasady leczenia wynikające z uzgodnień Maastricht IV/Florencja są następujące5:

  1. Na obszarach z małą opornością na klarytromycynę (<20%) polecane jest leczenie trójskładnikowe zawierające klarytromycynę (terapia standardowa).
  2. Alternatywną terapią może być terapia poczwórna z bizmutem.16
  3. Na obszarach z dużą opornością na klarytromycynę (przypadek Polski) jako pierwszorzędowe leczenie empiryczne rekomenduje się poczwórną terapię z bizmutem. Jeżeli ten rodzaj leczenia jest nieosiągalny, poleca się terapię sekwencyjną bądź terapię poczwórną bez bizmutu.17
  4. Stosowanie podwójnej dawki IPP podnosi skuteczność potrójnej terapii eradykacyjnej.18

Leczenie eradykacyjne prowadzi się tylko u osób z udowodnioną infekcją H. pylori. Chociaż dysponujemy różnymi metodami badania wrażliwości H. pylori na antybiotyki, metody te są rzadko wykorzystywane w rutynowej praktyce klinicznej. Najczęściej leczenie pierwszego wyboru jest kuracją empiryczną. Różne schematy leczenia eradykacyjnego wraz z dawkami leków i okresami ich stosowania przedstawia tabela 3. Jedynym lekiem w tej tabeli bez ustalonej dawki dobowej jest cytrynian bizmutu. Wynika to z uzyskiwania podobnych wyników eradykacji za pomocą różnych dawek tego leku stosowanych 2 lub 4 razy dziennie.16,19

W związku z rozwojem oporności H. pylori na klarytromycynę antybiotyk ten nie powinien być używany do pierwszego leczenia. Wieloośrodkowe badania przeprowadzone w Europie w latach 2008–2009 wykazały, że w Polsce u osób dorosłych odsetek szczepów H. pylori niewrażliwych na klarytromycynę wynosił 16%.20 Po uwzględnieniu dzieci ze znacznie większym odsetkiem oporności Polska została zaliczona do krajów, w których oporność na ten antybiotyk przekracza 20%. Na obszarach z taką opornością na klarytromycynę konsensus Maastricht IV/Florencja przewiduje użycie terapii poczwórnej z bizmutem albo terapii sekwencyjnej. W Polsce alternatywą może być terapia potrójna bez klarytromycyny, oparta na amoksycylinie i metronidazolu (tab. 3). Wynika to z większej dostępności i mniejszych kosztów leków wchodzących w skład tego schematu. Zaleca się też wydłużenie terapii potrójnej z 7 do 10–14 dni. Metaanaliza 21 badań z randomizacją wykazała, że kuracja 10-dniowa zwiększa odsetek eradykacji o 4%, a 14-dniowa o 5% w porównaniu z leczeniem 7-dniowym.21 Odsetek eradykacji uzyskiwany za pomocą terapii poczwórnej z bizmutem wynosi 80% i jest znamiennie większy niż uzyskany za pomocą standardowej terapii potrójnej (55%).16 Podobnie terapia sekwencyjna okazała się skuteczniejsza od standardowej terapii potrójnej w 10 badaniach z randomizacją przeprowadzonych we Włoszech.22 Korzystny wynik osiągnięto też w badaniu porównawczym, w którym odsetek eradykacji uzyskany za pomocą leczenia sekwencyjnego wynosił 91%, a za pomocą standardowej terapii potrójnej 82%.23

Zarówno terapię poczwórną z bizmutem, jak i terapię sekwencyjną można wykorzystywać w leczeniu drugiego wyboru, jeśli pierwsza kuracja (przeważnie potrójna) jest nieskuteczna. Innym schematem zalecanym do leczenia drugiego wyboru jest terapia potrójna oparta na lewofloksacynie (tab. 3).24

Wyniki leczenia antybiotykami poprawia równoczesne stosowanie probiotyków, które zwiększają odsetek eradykacji i zmniejszają częstość działań niepożądanych. Jednym z probiotyków, które wykazały korzystne działanie, są drożdżaki Saccharomyces boulardii.25

Po dwóch niepowodzeniach leczenia eradykacyjnego obowiązuje ustalenie wrażliwości szczepu H. pylori na antybiotyki.

strona 1 z 2

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.