Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Torbiele wątroby

21.05.2015
J.A. Marrero, J. Ahn, K.R. Reddy; American College of Gastroenterology
Torbiele wątroby zwykle wykrywa się przypadkowo. Optymalny sposób postępowania z przypadkowo wykrytą torbielą nie jest jednoznacznie ustalony, ponieważ nie ma wiarygodnych badań klinicznych. Niemniej jednak zaobserwowano, że zdecydowana większość torbieli wątroby to zmiany niezłośliwe. Jeśli nie ma cech sugerujących rozpoznanie torbielakogruczolaka dróg żółciowych (biliary cystadenoma – BC) lub torbielakogruczolakoraka dróg żółciowych (biliary cystadenocarcinoma – BCA), choroby wielotorbielowatej wątroby (policystic liver disease – PCLD) lub torbieli bąblowcowej – zmiany te można jedynie obserwować. Dalsza diagnostyka jest wskazana w razie torbieli licznych (>20), dużych (>4–5 cm), z przegrodami, zwapnieniami, fenestracjami, wielokomorowych, niejednorodnych lub z obecnością torbieli potomnych oraz jeśli objawy kliniczne sugerują inne rozpoznanie niż torbiel prosta wątroby. W razie podejrzenia BC lub BCA należy dokonać całkowitej resekcji zmiany. Postępowanie w PCLD i w torbielach bąblowcowych jest zróżnicowane, zależnie od objawów klinicznych, wielkości zmiany, jej umiejscowienia, liczby zmian, a także od doświadczenia zespołu leczącego.

Torbiel prosta wątroby

Torbiele proste wątroby są najprawdopodobniej zmianami wrodzonymi. Mają zwykle wielkość <1 cm, ale mogą się powiększać nawet do 30 cm. Są rzadko rozpoznawane u osób do 40. roku życia; 4-krotnie częściej występują u kobiet. Zwykle są bezobjawowe i wykrywane przypadkowo, choć większe zmiany mogą powodować ból brzucha, uczucie pełności w nadbrzuszu lub wczesnej sytości. Rzadko powodem wystąpienia objawów bywa krwotok do torbieli, jej zakażenie lub szybkie powiększanie się.

W badaniach obrazowych torbiele proste są dobrze odgraniczone, o gładkich zarysach, wypełnione płynem; w TK i MR nie wzmacniają się po podaniu kontrastu.

Obecność objawów klinicznych lub szybko powiększająca się zmiana w kolejnych badaniach kontrolnych powinny nasuwać podejrzenie BC lub BCA.

Nie zaleca się samej aspiracji treści torbieli, ponieważ wiąże się to z dużą częstością nawrotów. Na podstawie istniejących danych nie można jednoznacznie zalecić żadnej metody leczenia; jej wybór może być uzależniony od tego, czy pacjent jest kandydatem do leczenia operacyjnego.

Zalecenia

  1. Torbiel wątroby z obecnością przegród, fenestracji, zwapnień, nieregularnych ścian lub torbieli potomnych wykryta w USG powinna być niezwłocznie oceniona w TK lub MR. [S, N]
  2. Bezobjawowe torbiele wątroby należy obserwować, przyjmując postępowanie wyczekujące. [S, U]
  3. Aspiracja bezobjawowej torbieli prostej wątroby nie jest zalecana. [S, N]
  4. Objawowe torbiele proste wątroby należy raczej leczyć metodą laparoskopowego częściowego wycięcia ściany niż z zastosowaniem aspiracji i skleroterapii; wybór zależy od dostępności metody. [Sł, N]

Torbielakogruczolak i torbielakogruczolakorak dróg żółciowych

Torbielakogruczolaki są wrodzonymi nieprawidłowymi pozostałościami przewodu żółciowego. Choć występują rzadko, BC są najczęstszymi pierwotnymi torbielowatymi nowotworami wątroby. BC są najprawdopodobniej podłożem rozwoju BCA, ale trudno przewidzieć ewentualną progresję.

Objawy występują rzadko, zwykle związane są z powiększeniem zmiany, powodującym efekt masy.

Badania obrazowe mogą sugerować rozpoznanie BC i BCA (nieregularne, odcinkowo pogrubiałe ściany, przegrody, brodawkowaty rozrost wewnątrz), jednak w celu ustalenia jednoznacznego rozpoznania i wdrożenia leczenia konieczne jest dokonanie resekcji zmiany.

Jeśli pacjent nie jest kandydatem do operacji, należy monitorować zmiany za pomocą badań obrazowych.

Zalecenia

  1. Rutynowa aspiracja płynu z torbieli nie jest zalecana przy podejrzeniu BCA ze względu na ograniczoną czułość oraz ryzyko rozsiewu nowotworu wzdłuż kanału wkłucia. [S, N]
  2. W razie objawów radiologicznych typowych dla BC i BCA, takich jak obecność przegród, fenestracji, zwapnień, nieregularnego zarysu ścian, chorego należy skierować do chirurgicznego wycięcia zmiany. [S, N]
  3. W razie podejrzenia BC lub BCA zaleca się wycięcie zmiany, wykonane przez doświadczony zespół. [S, N]

Choroba wielotorbielowata wątroby

PCLD cechuje obecność obszernych torbieli w obrębie wątroby, które radiologicznie i histologicznie są podobne do torbieli prostych, jednak są od nich większe i liczniejsze (zwykle >20).

Istnieją 3 główne postacie choroby:
1) najczęstsza – dziedziczona autosomalnie dominująco wielotorbielowata choroba nerek z towarzyszącą PCLD; większość chorych ma niewydolność nerek, a w 60% przypadków w fenotypie występują także mnogie torbiele wątroby
2) dziedziczona autosomalnie dominująco PCLD – ma lepsze rokowanie niż choroba wielotorbielowata nerek, najczęściej jest bezobjawowa
3) najrzadsza – postać choroby wielotorbielowatej nerek dziedziczona autosomalnie recesywnie, w której torbiele wątroby nie są główną patologią. Ten typ choroby cechuje duża śmiertelność w wieku niemowlęcym.

PCLD zwykle jest bezobjawowa, dopóki torbiele nie osiągną znacznych rozmiarów. Można wtedy stwierdzić powiększenie wątroby oraz objawy wynikające z jej ucisku na struktury sąsiednie. Dodatkowo przebieg może być powikłany urazowym pęknięciem torbieli, zakażeniem, krwawieniem, uciskiem na drogi żółciowe, przewód pokarmowy lub żyłę główną dolną. W niektórych przypadkach może się rozwinąć nadciśnienie wrotne z zachowaną funkcją wątroby.

strona 1 z 2

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.