Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Choroba hemoroidalna - część 5.

Rozpoznanie

Choroba hemoroidalna należy do najczęstszych problemów zdrowotnych w krajach rozwiniętych. Prawidłowe struktury znajdujące się w bliższej części kanału odbytu, zwane guzkami krwawniczymi (lub czasem hemoroidami) wewnętrznymi, zbudowane ze splotów żylnych i luźnej tkanki łącznej pokrytych błoną śluzową, mogą ulegać powiększeniu, wskutek czego może dochodzić do ich wypadania i/lub krwawienia. Nazwy „hemoroidy” ACG zaleca używać w przypadku objawowych guzków krwawniczych wewnętrznych (choroby hemoroidalnej). Zasadnicze objawy hemoroidów wewnętrznych to krwawienie typu hemoroidalnego – czyli niebolesne, związane z defekacją – oraz okresowe wypadanie. Często rozpoznania objawowych hemoroidów wewnętrznych dokonuje się przez wykluczenie innych źródeł krwawienia. W splotach żylnych pokrytych anodermą, zlokalizowanych przy brzegu odbytu, może czasem dochodzić do bolesnej zakrzepicy – stan ten określany jako zakrzepica zewnętrznego żylaka odbytu (hemoroidu zewnętrznego) wykazuje niewielki związek z hemoroidami wewnętrznymi.

Badanie przedmiotowe musi obejmować oglądanie okolicy odbytu, zarówno w spoczynku, jak i podczas parcia, oraz badanie palcem w celu wykluczenia innych chorób odbytu. Hemoroidy wewnętrzne klasyfikuje się następująco:
stopień 1 – nie wypadają
stopień 2 – wypadają, ale ulegają samoistnemu odprowadzeniu
stopień 3 – wymagają ręcznego odprowadzenia
stopień 4 – nie dają się odprowadzić.

W razie krwawienia zwykle jest uzasadnione wykonanie przynajmniej sigmoidoskopii w celu wykluczenia innego źródła krwawienia. U chorych w wieku >50 lat lub z obciążającym wywiadem rodzinnym istnieją wskazania do oceny całego jelita grubego – zwykle w kolonoskopii.

Zakrzepicę hemoroidu zewnętrznego łatwo rozpoznać w badaniu przedmiotowym jako tkliwy, siny guzek zlokalizowany przy brzegu odbytu; nie ma potrzeby wykonywania dodatkowych badań ani klasyfikowania. Istotne jest jedynie, czy został stwierdzony wcześnie czy późno, i czy objawy jeszcze narastają, czy już ustępują.

Zalecenie

Chorobę hemoroidalną rozpoznaje się na podstawie wywiadów i badania przedmiotowego. Jeśli występuje krwawienie, często konieczne jest stwierdzenie jego źródła w badaniu endoskopowym. [S, U]

Leczenie

1. Większość chorych z zakrzepicą hemoroidu zewnętrznego zgłaszających się we wczesnym okresie (do ok. 3 dni od początku objawów) odniesie korzyść z jego wycięcia [S, N].
Większość zabiegów wycięcia można przeprowadzić bezpiecznie w gabinecie lub na izbie przyjęć, w znieczuleniu miejscowym. Jeśli pacjent zgłasza się późno, gdy objawy już się zmniejszają i zakrzep ulega resorpcji, można go pozostawić bez wycięcia.

strona 1 z 2
Zobacz także

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.