Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
Jestem lekarzem Jestem pacjentem
24 listopada 2017 roku
poczta
zaloguj się
 
Podręcznik Interna
medycyna praktyczna dla lekarzy

Minuta medycznej prasówki – 13.02.2017

13.02.2017

Nasi redaktorzy polecają lekturę trzech najciekawszych artykułów, które ukazały się ostatnio w prasie medycznej.

Profilaktyka krwawienia u pacjentów z migotaniem przedsionków poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI)

Gibson C.M., Mehran R., Bode C. i wsp.: Prevention of Bleeding in Patients with Atrial Fibrillation Undergoing PCI. N. Engl. J. Med., 2016 Dec 22; 375 (25): 2423–2434. doi: 10.1056/NEJMoa1611594. PubMed PMID: 27959713.
Jolly S.S., Natarajan M.K.: Atrial Fibrillation and PCI – Do We Still Need Aspirin? N. Engl. J. Med., 2016 Dec 22; 375 (25): 2490–2492. doi: 10.1056/NEJMe1613474. PubMed PMID: 28002706.

Wyniki badania dostarczają nowych danych dotyczących leczenia pacjentów z migotaniem przedsionków, którzy są poddawani stentowaniu tętnic wieńcowych.
Metody zapobiegania zakrzepicy u pacjentów z migotaniem przedsionków poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) budzą kontrowersje. Zazwyczaj profilaktyka obejmuje dwa leki przeciwpłytkowe (w tym kwas acetylosalicylowy) i lek przeciwkrzepliwy (zazwyczaj warfarynę).

Uczestnicy badania otrzymywali: (1) standardowe leczenie (warfarynę + dwa leki przeciwpłytkowe); (2) rywaroksaban w małej dawce (15 mg na dobę) + lek przeciwpłytkowy (klopidogrel, prasugrel lub tikagrelor, ale nie kwas acetylosalicylowy) lub (3) bardzo małą dawkę rywaroksabanu (2,5 mg dwa razy na dobę) + dwa leki przeciwpłytkowe.

W badanych grupach zaobserwowano duże prawdopodobieństwo krwawienia wymagającego interwencji medycznej (22,6% vs 14,6% vs 15,8%) i podobną częstość ciężkich krwawień (3,3% vs 2,1% vs 1,9%). Nie odnotowano dużych różnic w zakresie zdarzeń niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego; odsetek tych zdarzeń wśród 2100 uczestników był względnie mały (6,0% vs 6,5% vs 5,6%).

W komentarzu redakcyjnym autorzy wskazują na potrzebę przeprowadzenia większego badania i podkreślają, że duża częstość krwawień w tej sytuacji klinicznej może skłaniać do ostrożniejszego postępowania (tj. stosowania dwóch leków przeciwpłytkowych i rezygnacji z warfaryny) u pacjentów z niską punktacją w skali CHADS2 (0 lub 1).

Badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego: zalecenia USPSTF

US Preventive Services Task Force, Bibbins-Domingo K., Grossman D.C., Curry S.J. I wsp.: Screening for Colorectal Cancer: US Preventive Services Task Force Recommendation Statement. JAMA, 2016 Jun 21; 315 (23): 2564–2575. doi: 10.1001/jama.2016.5989. Errata: JAMA, 2016 Aug 2; 316 (5): 545. PubMed PMID: 27304597. Lin J.S., Piper M.A., Perdue L.A. i wsp.: Screening for Colorectal Cancer: Updated Evidence Report and Systematic Review for the US Preventive Services Task Force. JAMA, 2016 Jun 21; 315 (23): 2576–2594. doi: 10.1001/jama.2016.3332. Review. Errata: JAMA, 2016 Aug 2; 316 (5): 545. JAMA, 2016 Oct 4; 316 (13): 1412. PubMed PMID: 27305422.

W wytycznych przygotowanych przez US Preventive Services Task Force (USPSTF) podkreśla się skuteczność badań przesiewowych w kierunku raka jelita grubego. Zaznacza się, że większe znaczenie ma sam fakt przeprowadzenia badań niż rodzaj testu przesiewowego. Autorzy wytycznych przypominają, że w samych Stanach Zjednoczonych z powodu raka jelita grubego umiera około 50 000 osób rocznie. Na podstawie dostępnych danych naukowych oraz modelowania autorzy formułują wniosek, że badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego należy proponować osobom w wieku między 50. a 75. rokiem życia. W przypadku osób w wieku między 76. a 85. rokiem życia podjęcie decyzji jest trudniejsze, a większą potencjalną korzyść przewiduje się u tych, u których wcześniej nie prowadzono badań przesiewowych, a ich stan zdrowia jest ogólnie dobry.

Według autorów dostępne dane naukowe wskazują na korzyści ze stosowania fiberosigmoidoskopii i testu na obecność krwi utajonej w stolcu w zmniejszaniu śmiertelności z powodu raka jelita grubego. Wniosek, że inne metody badań, w tym kolonoskopia, mają podobną skuteczność, oparto na wynikach badań obserwacyjnych i modelowaniu. W komentarzu do uzyskanych wyników szacowana korzyść z różnych strategii, określona jako zyskane lata życia na 1000 zbadanych osób, wynosiła od 221 lat dla fiberosigmoidoskopii wykonywanej co 5 lat, przez około 250 lat dla testu na obecność krwi utajonej w stolcu, do 270 lat dla kolonoskopii.

Szacowana liczba zgonów z powodu raka jelita grubego, których udało się uniknąć, wynosi od 20 do 24 osób na 1000 poddanych badaniom przesiewowym.
Autorzy nie wskazują na przewagę żadnego testu przesiewowego i podkreślają, że nie istnieją bezpośrednie badania porównawcze, których wyniki umożliwiłyby wyciągnięcie takich wniosków.

Utrzymywanie stałego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP) a zapobieganie zdarzeniom sercowo-naczyniowym w obturacyjnym bezdechu sennym

McEvoy R.D., Antic N.A., Heeley E. i wsp.; SAVE Investigators and Coordinators. CPAP for Prevention of Cardiovascular Events in Obstructive Sleep Apnea. N. Engl. J. Med., 2016 Sep 8; 375 (10): 919–931. doi: 10.1056/NEJMoa1606599. Epub 2016 Aug 28. PubMed PMID: 27571048.

W badaniach obserwacyjnych obturacyjny bezdech senny (OBS) wiązał się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, a jego leczenie może się wiązać z lepszym rokowaniem.

W opisywanym badaniu, którym objęto chorych na umiarkowany lub ciężki OBS, uzyskano największą liczbę danych naukowych potwierdzających korzystny efekt utrzymywania stałego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP) w zakresie zmniejszenia senności, poprawy stanu psychofizycznego i ogólnej poprawy jakości życia. Dane te nie wskazują jednak, że oceniana metoda leczenia zapobiega zgonowi, zgonowi z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawałowi serca lub chorobie naczyniowej mózgu.

Wyniki opisywanego badania mogą wpłynąć na postępowanie u bezobjawowych pacjentów, u których nie stwierdza się OBS o najcięższym przebiegu z następującymi objawami: ciężka senność w ciągu dnia (>15 pkt w 24-punktowej skali senności Epworth), ciężkie niedotlenienie (saturacja <80% przez >10% czasu monitorowania), duże ryzyko wypadku z powodu nagłego zaśnięcia lub oddech Cheyne’a i Stokesa.

Profesor Andrzej Szczeklik

Profesor Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, pisarz eseista i filozof medycyny, wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności, animator Akademii Młodych "PAUeczka Akademicka".

Errata

Errata do wydania książkowego „Interny Szczeklika 2017" oraz „Interny Szczeklika 2017/18 – mały podręcznik"