Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Hormon wzrostu

lek. med. Katarzyna Kapturkiewicz
Hormon wzrostu
Fot. Pixabay.com

Co to jest hormon wzrostu (GH)?

Hormon wzrostu jest białkiem produkowanym i uwalnianym przez przysadkę mózgową, niewielki gruczoł znajdujący się w mózgu. Hormon ten wydzielany jest pulsacyjnie, a w ciągu doby wykazuje cykliczne zmiany stężenia. Hormon wzrostu, działając poprzez inne hormony, tzw. insulinopodobne czynniki wzrostu stymuluje wzrost kości na długość, powoduje także zwiększone uwalnianie glukozy z wątroby do krwi oraz rozpad tkanki tłuszczowej i zwiększenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych we krwi.

Kiedy lekarz podejrzewa zaburzenia wydzielania hormonu wzrostu?

U dzieci niedobór hormonu wzrostu można podejrzewać, gdy dziecko jest dużo niższe od rówieśników (wzrost dziecka mieści się poniżej 5. percentyla dla płci i wieku).

Nadmiar hormonu wzrostu u dzieci powoduje gigantyzm, a u dorosłych akromegalię. Objawami charakterystycznymi dla tej choroby są:

W przypadku, gdy za nadmiar hormonu odpowiedzialny jest gruczolak przysadki mózgowej, mogą pojawiać się zaburzenia widzenia i bóle głowy, powodowane przez ucisk rosnącego gruczolaka.

Jakie badania zleca lekarz przy podejrzeniu zaburzeń wydzielania hormonu wzrostu?

W diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu stosuje się testy stymulacji wydzielania GH. Jednym z nich jest tzw. hipoglikemiczny test insulinowy – po podaniu insuliny następuje zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, co stymuluje wydzielanie GH, zatem jeżeli jego poziom nie wzrasta, oznacza to niedobór hormonu w organizmie.

Gdy lekarz podejrzewa nadmierne wydzielanie hormonu wzrostu, po pierwsze oznacza stężenie insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1), u chorych jest ono zwiększone. Może również zlecić wykonanie testu hamowania wydzielania hormonu wzrostu po doustnym podaniu 75 g glukozy – w przypadku gruczolaka wydzielającego hormon wzrostu nie dochodzi do hamowania jego wydzielania. Kolejnym badaniem, które zleca lekarz jest rezonans magnetyczny przysadki mózgowej.

Jak przygotować się do testów stymulacji/hamowania wydzielania hormonu wzrostu?

Każdy z testów stymulacji wymaga jedynie pozostania na czczo minimum przez 8 godzin przed wykonaniem badania.

Jakie są przeciwwskazania do wykonania tych testów?

Przeciwwskazaniem do wykonania hipoglikemicznego testu insulinowego jest nieleczona nadczynność tarczycy, choroby układu nerwowego, choroby układu sercowo-naczyniowego, choroby infekcyjne i wiek dziecka <5 roku życia.

Dla testu stymulacji wydzielania hormonu wzrostu po podaniu 75 g glukozy przeciwwskazaniem jest rozpoznana wcześniej cukrzyca.

28.09.2017

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Akcja „Polska to chory kraj”
    Jeśli każdego roku nowotwory są przyczyną śmierci ok. 100 tys. Polaków, a dostęp do leczenia raka jest na jednym z najniższych poziomów w Unii Europejskiej, jeśli średni czas oczekiwania na wizytę u endokrynologa wynosi 24 miesiące, a u kardiologa dziecięcego 12 miesięcy, jeśli na 1000 mieszkańców Polski przypada 2,4 lekarza, jeśli polskie szpitale są zadłużone na 14 mld złotych, to diagnoza musi brzmieć – Polska to chory kraj. Ale lekarze opracowali terapię. I apelują, aby rozpocząć ją jak najszybciej.
  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.