Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Wlewy podskórne

Wlewy podskórne
www.pixabay.com

Co to jest wlew podskórny i na czym polega?

Wlewy podskórne są sposobem podawania leków do tkanki podskórnej. Wykorzystuje się je do nawadniania i podawania leków głównie u osób objętych opieką paliatywną i hospicyjną oraz u osób w podeszłym wieku. Można je wykorzystać w opiece w domu chorego, a założenie wkłucia podskórnego może wykonać przeszkolony opiekun. Wlewy podskórne są tańszą i bezpieczniejszą metodą niż wlewy dożylne – w przeciwieństwie do wlewów dożylnych nie powodują zakrzepicy i są bardziej komfortowe dla pacjenta.

Drogą wlewów podskórnych podawać można sól fizjologiczną, płyn wieloelektrolitowy, 5% glukozę, mleczan Ringera, mieszaniny NaCl z glukozą. Do najczęściej podawanych tym sposobem leków należą: metoklopramid, haloperydol, morfina, tramadol, midazolam.

Jakie są wskazania do stosowania wlewów poskórnych?

Wlewy podskórne stosuje się do nawadniania chorych lekko i średnio odwodnionych, zwłaszcza osób starszych i dzieci. Ciągły wlew lub regularne podawanie niewielkich ilości roztworów leków (2–4 ml) wykorzystuje się u osób, które mają problemy z doustnym przyjmowaniem leków, zwłaszcza u osób z nudnościami i wymiotami po chemio- i radioterapii, u osób w starszym wieku oraz terminalnie chorych.

Jak przebiega zabieg?

Wlewy podskórne wykonuje się przez wkłucie podskórne, które zakłada się najczęściej w górnej części klatki piersiowej poniżej obojczyka lub na zewnętrznej powierzchni uda, na plecach poniżej lub powyżej łopatki, na zewnętrznej powierzchni ramienia, na brzuchu. Tradycyjnie stosuje się igłę typu „motylek” wyposażoną w dren ułatwiający podawanie leków. Przed przystąpieniem do zabiegu należy przygotować jednorazowy sprzęt – rękawiczki, jałowe gaziki.

Przed założeniem „motylka” należy wypełnić dren płynem (roztwór leków, woda do iniekcji, sól fizjologiczna). Następnie, po odkażeniu miejsca nakłucia ujmuje się fałd skóry i pod kątem 45° wprowadza się igłę motylka do tkanki podskórnej (na klatce piersiowej igła powinna być wprowadzona równolegle do żeber). W razie wypływu krwi należy zmienić miejsce nakłucia. Po założeniu „motylka” należy utworzyć wokół niego pętlę z drenu – zapobiegnie to poruszaniu igły i drażnieniu tkanki oraz przypadkowemu wysunięciu się igły – a następnie umocować pętlę i „motylek” plastrem. Jeśli dren jest długi, można zrobić drugą pętlę i również przymocować ją plastrem do skóry. Po wykonaniu zabiegu należy koniecznie odnotować w dokumentacji chorego datę założenia wkłucia. Jeśli po zabiegu nie pojawiły się powikłania, wkłucie można utrzymać w tkance podskórnej do kilkunastu dni.

Oprócz „motylków” do wkłuć podskórnych wykorzystuje się również kaniule (cewniki) syntetyczne. Sposób ich zakładania jest bardzo podobny jak przy „motylkach”, jednak w tym przypadku, zaraz po wprowadzeniu kaniuli pod skórę usuwa się z niej igłę. Kaniule syntetyczne stosuje się u osób uczulonych na nikiel, u których przeciwwskazane są metalowe igły typu „motylek”.

Na dobę można podać do 3 l płynów, najlepiej w 6 porcjach po 500 ml każda podana w ciągu godziny. Podawanie do 25 kropli na minutę zwykle zmniejsza ryzyko powstania miejscowego obrzęku. Dawkowanie i prędkość podawania danych roztworów musi być ustalona z lekarzem.

Jak przygotować się do zabiegu?

Przed przystąpieniem do zabiegu należy uzyskać świadomą zgodę chorego. Jeśli uzyskanie świadomej zgody jest niemożliwe z uwagi na utrudniony kontakt z chorym, zgodę powinien wyrazić opiekun prawny chorego.

Jakie są przeciwwskazania do wykonania wlewu podskórnego?

Do przeciwwskazań do wykonania wlewu podskórnego należą:

  • przewodnienie,
  • zaburzenia krzepnięcia krwi,
  • małopłytkowość,
  • konieczność podania więcej niż 3 litry płynów w ciągu doby,
  • konieczność żywienia pozajelitowego,
  • ostre stany zagrożenia życia.

Przeciwwskazaniami miejscowymi są:

  • zbyt cienka tkanka podskórna,
  • zły stan miejscowy skóry (uszkodzenie skóry, miejscowy stan zapalny, obrzęk limfatyczny).

Jakie powikłania mogą wystąpić po wykonaniu zabiegu?

W miejscu założenia wkłucia może pojawić się zaczerwienienie, ból, stan zapalny, wylew krwawy. Może dojść również do zatkania kaniuli – należy wtedy zmienić miejsce wkłucia. Nie jest szkodliwe miejscowe gromadzenie się płynu pod skórą. W przypadku pojawienia się odczynu alergicznego po założeniu „motylka” należy niezwłocznie wymienić go na kaniulę syntetyczną.

18.10.2017

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?