Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Siność siatkowata

dr n. med. Jerzy Maciejewski
specjalista chorób wewnętrznych
Oddział Kardiologii
Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w Bydgoszczy
Siność siatkowata

Co to jest siność siatkowata i jakie są jej przyczyny?

Siność siatkowata (łac. livedo reticularis) to zaburzenie czynności naczyń krwionośnych, najczęściej dotyczące skóry kończyn, rzadziej tułowia. Polega ona na utrwalonym, nierównomiernym skurczu tętniczek z jednoczesnym rozszerzeniem przepełnionych odtlenowaną krwią żylną żyłek, tworzących czerwononiebieską, siną lub sinoróżową mozaikę na skórze. Uważa się, że zmiany te wynikają z zaburzenia odpływu krwi żylnej z obszarów skóry położonych brzeżnie, do miejsc o bogatym unaczynieniu tętniczym. Siność siatkowata to raczej defekt kosmetyczny niż choroba, choć często klasyfikowana jest jako choroba dermatologiczna.

Siność siatkowata może występować bez innych objawów lub związku z innymi chorobami. W pierwszym przypadku wyróżniamy:

  1. siność siatkowatą fizjologiczną – zmiany pojawiają się głównie na kończynach dolnych, znikają całkowicie po ociepleniu skóry,
  2. siność siatkowatą pierwotna – zmiany występują niezależnie od temperatury otoczenia,
  3. siność siatkowatą idiopatyczną – zmiany nie zmniejszają się po ociepleniu skóry (najczęściej występuje u kobiet między 20. a 60. Rokiem życia).

Siność siatkowata może być objawem innych chorób, głównie na podłożu autoimmunologicznym (zespołu antyfosfolipidowego [najczęściej], krioglobulinemii, zespołu Sneddona, choroby zimnych aglutynin), chorób układowych tkanki łącznej (zwłaszcza w przebiegu tocznia rumieniowatego układowego), chorób krwi (czerwienicy prawdziwej), zatorowości obwodowej (bakteryjnej lub cholesterolowej [np. po interwencji wewnątrznaczyniowej]), także w przebiegu cukrzycy. Może wystąpić również jako reakcja po lekach (np. amantadynie, chininie i chinidynie).

Jak często występuje siność siatkowata?

Nie badano, a więc i nie ustalono częstości występowania tego zaburzenia.

Jak się objawia siność siatkowata?

Siność siatkowata ma postać czerwononiebieskich, sinych lub sinoróżowych plam na skórze, układających się siateczkowato. Wzór ułożenia plam nie zmienia się. Pod wpływem zimna zmiany skórne stają się ciemniejsze i wyraźniejsze. 

Co robić w przypadku wystąpienia objawów siności siatkowatej?

W przypadku wystąpienia objawów siności siatkowatej należy się zgłosić do lekarza w celu przeprowadzenia diagnostyki pozwalającej na wykluczenie chorób, które mogą być jej przyczyną.

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie siności siatkowatej?

Rozpoznanie ustala się na podstawie badania podmiotowego i przedmiotowego. W wybranych przypadkach (np. u chorych po przebytym epizodzie zakrzepicy żylnej lub tętniczej) należy wykonać badania dodatkowe (takie jak oznaczenie antykoagulantu toczniowego i miana przeciwciał antykardiolipinowych) w celu wykluczenia zespołu antyfosfolipidowego.

Jakie są metody leczenia siności siatkowatej?

Większość przypadków siności siatkowatej nie wymaga leczenia. Należy jedynie unikać ekspozycji na zimno. Jeśli siność siatkowata jest objawem innej choroby, wskazane jest leczenie choroby podstawowej, która ją powoduje.

Czy jest możliwe całkowite wyleczenie siności siatkowatej?

Rokowanie w siności siatkowatej jest dobre. Uważana jest raczej za defekt kosmetyczny niż za chorobę. Unikanie ekspozycji na zimno najczęściej pozwala uniknąć objawów.

Co robić, aby uniknąć zachorowania na siność siatkowatą?

Osoby ze skłonnością do występowania siności siatkowatej powinny unikać ekspozycji na zimno.

29.03.2017

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?