Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Zarażenie tasiemcem psim

dr hab. n. med. Ernest Kuchar
Klinika Pediatrii z Oddziałem Obserwacyjnym WUM
Zarażenie tasiemcem psim
Fot. pixabay.com

Co to jest tasiemiec psi i jaką chorobę wywołuje?

Tasiemiec psi (łac. Dipylidium caninum) jest gatunkiem tasiemca, pasożytem zamieszkującym jelita zwierząt psowatych, kotowatych i innych ssaków mięsożernych, bardzo rzadko człowieka. Gatunek ten występuje na całym świecie: w Europie, Stanach Zjednoczonych, Argentynie, Chinach i Japonii. Dorosła postać tasiemca osiąga 40–45 cm długości. Wydalane z kałem człony, które zawierają mikroskopijne jaja tasiemca psiego, przypominają ugotowane ziarna ryżu. Jaja tasiemca są zjadane przez larwy pcheł przebywające w sierści psów i kotów. Po przekształceniu się w osobniki dorosłe, pchły te zawierają wewnątrz ciała cysticerkoidy – niedojrzałe postaci tasiemca psiego. Z kolei zwierzęta zarażają się zjadając pchły przy czyszczeniu zębami swojego futra. Spośród ludzi najczęściej chorują dzieci i posiadacze zwierząt domowych.

U ludzi dipylidoza (ang. dipylidosis), choroba pasożytnicza wywoływana przez tasiemca psiego, przebiega najczęściej bezobjawowo. Choroba jest rozpoznawana w Polsce bardzo rzadko (pojedyncze przypadki).

W swoim cyklu rozwojowym tasiemiec psi wymaga dwóch gospodarzy: pchły, która jest gospodarzem pośrednim, oraz zwierzęcia mięsożernego, najczęściej psa lub kota, pełniącego rolę żywiciela ostatecznego. Tasiemce psie są hermafrodytami, czyli posiadają zarówno narządy płciowe męskie, jak żeńskie i dokonują samozapłodnienia. Zapłodnione jaja są wydalane z kałem żywiciela ostatecznego.

Jaką drogą zarażają się ludzie?

Do zarażenia tasiemcem psim dochodzi drogą pokarmową – przez zjedzenie pchły, która zawiera postać larwalną tasiemca – cysticerkoid. Opisana droga zarażenia ogranicza występowanie choroby u ludzi. Żywicielami ostatecznymi tasiemca psiego są głównie psy, rzadziej koty i lisy. Człowiek zaraża się sporadycznie, zwykle przez brudne ręce.

Jak się objawia zarażenie tasiemcem psim?

Zarażenie tasiemcem psim najczęściej przebiega bezobjawowo, rzadko objawia się silnym świądem odbytu, który wyzwalają wydalane człony tasiemca.

Jak rozpoznać zarażenie tasiemcem psim?

Diagnostyka polega na badaniu kału. Stwierdzenie obecności członów, które mogą być ruchliwe i przypominać larwy muchy lub mikroskopijnej wielkości jaj pasożytów dowodzi zarażenia.

Jak się leczy zarażenie tasiemcem psim?

Leczenie polega na doustnym przyjmowaniu leków. Wyleczenie potwierdza się ujemnym wynikiem badania kału. Zalecane jest zbadanie osób z otoczenia zarażonej osoby.

Jak można zapobiegać zarażeniu tasiemcem psim?

Zapobieganie zarażeniu tasiemcem psim polega na myciu rąk po kontakcie z psami i kotami (z ich sierścią), systematycznym odrobaczaniu zwierząt domowych, utrzymywaniu w czystości ich futra oraz działaniach likwidujących pchły – żywiciela pośredniego tasiemca – na przykład regularnym stosowaniu obroży i szamponów przeciw pchłom.

05.06.2017

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?