Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Chlamydioza dróg moczowo - płciowych

Chlamydioza dróg moczowo - płciowych
Chlamydia trachomatis (Fot. CDC)

Co to jest i jakie są przyczyny?

Chlamydioza to bakteryjna choroba przenoszona drogą płciową, która jest najczęstszą przyczyną nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej (nongonococcal urethritis – NGU) u mężczyzn. U kobiet zakażenie to stanowi przyczynę poważnych powikłań, w tym zapalenia narządów miednicy mniejszej (pelvic inflammatory disease – PID) , niepłodności oraz przewlekłego bólu w miednicy mniejszej. Czynnikiem wywołującym jest Gram-ujemna bakteria tlenowa - Chlamydia trachomatis.

Jak często występuje chlamydioza?

W krajach rozwiniętych chlamydioza dróg moczowo-płciowych jest najczęściej występującą bakteryjną chorobą przenoszoną drogą płciową.

U mężczyzn zachorowania na chlamydiozę występują zwykle po osiągnięciu dojrzałości płciowej, a szczyt zachorowań przypada między 21. a 25. rż. Blisko ¾ zakażeń dotyczy osób, które nie przekroczyły 30. rż.

U kobiet największy odsetek zakażeń stwierdza się przed 25. rż. Na podstawie badań przesiewowych prowadzonych w różnych krajach, częstość chlamydiowego zapalenia szyjki macicy szacuje się na 8–37%.

Jak się objawia chlamydioza?

Zakażenia chlamydiowe u mężczyzn

Zapalenie cewki moczowej - dominuje wyciek z cewki moczowej (może być: wodnisty, śluzowy, śluzowo-ropny lub ropny), dyzuria (pieczenie w cewce moczowej, ból podczas oddawania moczu, świąd lub zaczerwienienie w okolicy ujścia zewnętrznego cewki moczowej). U 10–30% chorych zakażenie przebiega bezobjawowo.

Zakażenia chlamydiowe u kobiet

Zapalenie szyjki macicy - najczęstsza postać zakażenia chlamydiowego u kobiet, w 80% przypadków przebiegająca bezobjawowo. W przypadkach objawowych stwierdza się śluzowo-ropną wydzielinę w ujściu zewnętrznym szyjki macicy, obrzęk i zaczerwienienie tarczy szyjki macicy, plamienia lub krwawienia międzymiesiączkowe.

Zapalenie cewki moczowej - często przebiega bezobjawowo. W przypadkach objawowych: częste oddawanie moczu, objawy dyzurii, niekiedy śluzowo-ropna wydzielina z cewki moczowej.

Zakażenia chlamydiowe wspólne dla obu płci

Zespół Reitera - u 1–3% mężczyzn chorych na NGU, u kobiet rzadziej. Triada objawów: odczynowe zapalenie stawów, zapalenie spojówek, zapalenie cewki moczowej. Na skórze i błonach śluzowych mogą wystąpić łuszczycopodobne zmiany grudkowo-krostkowe.

Zapalenie odbytu - przede wszystkim u kobiet i homoseksualistów. Objawy: wydzielina śluzowo-ropna, często z domieszką krwi, uczucie pieczenia w okolicy odbytu.

Zapalenie gardła - przede wszystkim u homoseksualistów i kobiet uprawiających seks oralny. Przebieg bezobjawowy.

Co robić w razie wystąpienia objawów?

W razie wystąpienia objawów (wymienionych wyżej) należy zgłosić się do dermatologa lub ginekologa, mężczyźni mogą się również zgłosić do urologa.

Jak lekarz ustala diagnozę?

Rozpoznanie chlamydiozy ustala się na podstawie:

  • danych z wywiadu i objawów klinicznych (szczególnie u kobiet mogą być niecharakterystyczne)
  • wykluczenia rzeżączkirzęsistkowicy (mikroskopowe badanie wydzieliny)
  • testów w kierunku chlamydii (materiał do badań: u dorosłych – mocz [poranna próbka], wydzielina z kanału szyjki macicy lub z pochwy, wymaz z cewki moczowej; u dzieci [w przypadku zakażeń okołoporodowych] - łzy (wymaz ze spojówek oka), popłuczyny oskrzelowe).

Metody diagnostyczne:

  1. metody hodowlane: hodowla tkankowa w komórkach McCoya
  2. metody wykrywające antygen Ch. trachomatis (metoda immunofluorescencji bezpośredniej, metoda immunoenzymatyczna [ELISA])
  3. metody wykrywające DNA i/lub RNA Ch. trachomatis (polimerazowa lub ligazowa reakcja łańcuchowa, metoda hybrydyzacji kwasów nukleinowych)
  4. metody serologiczne (metoda immunofluorescencji, metoda immunoenzymatyczna [ELISA]).

W przypadku potwierdzenia zakażenia chlamydiami należy wykonać badania w kierunku innych chorób przenoszonych drogą płciową.

Jakie są sposoby leczenia?

Leczenie chlamydialnych zakażeń układu moczowo-płciowego polega na stosowaniu antybiotyków z grupy tertracyklin, makrolidów lub fluorochinolonów.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Tak. Po leczeniu konieczna jest kontrola bakteriologiczna. Partnerzy seksualni powinni być zbadani i leczeni w zależności od wyników posiewów.

W przypadkach ujemnych wyników posiewów zaleca się leczenie profilaktyczne, polegające na stosowaniu antybiotyków używanych w leczeniu chlamydiozy.

Co trzeba robić, aby uniknąć zakażenia?

Podstawowym czynnikiem ryzyka są stosunki seksualne z więcej niż jednym partnerem lub z osobą, która sama ma wielu innych partnerów. W zapobieganiu chlamydiozom ma również znaczenie regularne i prawidłowe stosowanie prezerwatyw przez mężczyzn.

20.03.2014
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?