Insuman Rapid SoloStar (insulina ludzka, insulina neutralna) - roztwór do wstrzykiwań

Lek przeciwcukrzycowy zmniejszający stężenie glukozy we krwi (lek hipoglikemizujący). Preparat zawiera insulinę ludzką krótko działającą.


Preparat zawiera substancję insulina ludzka, insulina neutralna

Lek dostępny na receptę

Nazwa preparatu Postać; dawka; opakowanie Producent Cena 100% Cena po refundacji
Insuman Rapid SoloStar
roztwór do wstrzykiwań; 100 j.m./ml; 5 wstrzykiwaczy 3 ml
Sanofi-Aventis
97,14 zł
0,00 zł info
Cena po refundacji
close
lek wydawany bezpłatnie: we wszystkich wskazaniach określonych w decyzji o objęciu refundacją, dla osób uprawnionych (kobiet w ciąży)
0,00 zł info
Cena po refundacji
close
lek wydawany bezpłatnie: we wszystkich wskazaniach określonych w decyzji o objęciu refundacją, dla osób uprawnionych, które ukończyły 75. rok życia
5,26 zł info
Cena po refundacji
close
lek wydawany za odpłatnością ryczałtową (3,20 zł) do wysokości limitu: we wskazaniach: cukrzyca

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2021 r.

Co zawiera i jak działa Insuman Rapid SoloStar?

Substancją czynną preparatu jest insulina ludzka, wytwarzana metodą inżynierii genetycznej (gen ludzkiej insuliny wprowadza się do komórki bakterii E. coli z zastosowaniem metody rekombinacji DNA). Insulina jest identyczna pod względem składu chemicznego, właściwości fizycznych i działania biologicznego z endogenną insuliną ludzką. Insulina stosowana jest w celu zmniejszenia stężenia glukozy we krwi w przebiegu cukrzycy. Pobudza obwodowy wychwyt glukozy, wywiera działanie anaboliczne i zmniejsza katabolizm. Po połączeniu ze swoistymi receptorami na powierzchni komórek wątroby, komórek tkanki mięśniowej oraz tkanki tłuszczowej stymuluje wychwyt glukozy przez te komórki. Nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i w wątrobie. Hamuje także proces uwalniania glukozy przez wątrobę (zmniejsza glikogenolizę i glikoneogenezę). Zwiększa syntezę tłuszczów w tkance tłuszczowej i w wątrobie, zmniejsza lipolizę. Zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Endogenna insulina wydzielana jest przez komórki beta trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy. Duże stężenie glukozy we krwi stymuluje wydzielanie insuliny przez trzustkę.

U chorych na cukrzycę preparat poprawia kontrolę glikemii. Preparat zawiera insulinę charakteryzującą się szybkim początkiem oraz krótkim czasem działania. Po podaniu podskórnym początek działania występuje w ciągu 30 min, działanie maksymalne między 1–4 godziną, a całkowity czas działania wynosi 7–9 godzin. Na wchłanianie insuliny ma wpływ wiele czynników, takich jak np.: wielkość dawki, miejsce wstrzyknięcia, grubość podskórnej tkanki tłuszczowej, temperatura ciała i aktywność fizyczna chorego.

Kiedy stosować Insuman Rapid SoloStar?

Preparat jest wskazany w leczeniu chorych na cukrzycę, którzy wymagają stosowania insuliny.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Insuman Rapid SoloStar?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Osoby z nadwrażliwością na preparat, w przypadku braku lepiej przez nich tolerowanej insuliny, mogą kontynuować leczenie wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza i z jednoczesnym stosowaniem zaleconych przez lekarza leków przeciwalergicznych.

W przypadku nadwrażliwości na insulinę pochodzenia zwierzęcego, przed zastosowaniem preparatu zaleca się wykonanie testu śródskórnego, ponieważ możliwe jest wystąpienie krzyżowej reakcji alergicznej.

W przypadku niewystarczającej kontroli stężenia glukozy we krwi pomimo stosowania leku, zawsze należy sprawdzić, czy lek jest stosowany zgodnie z zaleceniami (np. dawka, miejsce wstrzyknięcia, czas i sposób podania). W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Wszelka zmiana sposobu leczenia cukrzycy, w tym każda zmiana stosowanego preparatu insuliny na inny, wymaga ścisłego nadzoru lekarza. Zmiana taka może pociągać za sobą konieczność dostosowania dawki. Lekarz zaleci sposób postępowania i odpowiednio dostosuje dawkę; należy postępować ściśle wg zaleceń lekarza.

Konieczność dostosowania dawki może być widoczna od razu po zmianie stosowanego preparatu, może też pojawiać się stopniowo, w ciągu kilku tygodni.

Po zmianie insuliny zwierzęcej na insulinę ludzką, może być konieczne aby lekarz odpowiednio zmniejszył dawkę, szczególnie w przypadku osób, u których:

• wcześniej uzyskano już odpowiednią kontrolę ze stosunkowo małym stężeniem glukozy we krwi

• występuje tendencja do hipoglikemii

• wcześniej niezbędne były duże dawki insuliny z powodu obecności przeciwciał przeciwko insulinie (u tych chorych zmiana powinna być dokonywana w warunkach szpitalnych).

W okresie zmiany oraz w ciągu kilku tygodni po wprowadzeniu zmiany preparatu należy ściśle monitorować parametry metaboliczne.

Gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania, może wystąpić hipoglikemia. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, upośledzenia czynności mózgu a nawet do śmierci. Szczególnie wnikliwa obserwacja i monitorowanie stężenia glukozy jest niezbędne w przypadku, gdy wystąpienie hipoglikemii może mieć znaczące konsekwencje kliniczne. Dotyczy to chorych z istotnym zwężeniem naczyń wieńcowych lub mózgowych (ryzyko powikłań kardiologicznych lub mózgowych spowodowanych hipoglikemią), osób z retinopatią (ryzyko przemijającej utraty wzroku spowodowane hipoglikemią).

Uzyskanie dobrej kontroli glikemii (np. po intensywnym leczeniu z zastosowaniem insuliny) może wpłynąć na zmianę wczesnych objawów hipoglikemii lub mogą one być mniej wyraźne. Do innych przyczyn mogących wpłynąć na zmianę charakteru, zmniejszenie nasilenia lub całkowity zanik wczesnych, ostrzegawczych objawów hipoglikemii należą:

• długotrwała cukrzyca, trwająca od wielu lat

• stopniowy rozwój hipoglikemii

• podeszły wiek chorego

• zmiana stosowanej insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką

neuropatia cukrzycowa

• współistniejąca choroba psychiczna

• przyjmowanie innych leków (np. beta-adrenolityków).

W powyższych przypadkach może dojść do ciężkiej hipoglikemii (niekiedy z utratą świadomości), zanim chory uświadomi sobie jej wystąpienie.

Jeżeli badania laboratoryjne wykażą prawidłowe lub za małe stężenie hemoglobiny glikowanej, może to oznaczać występowanie w nocy nie rozpoznawanej, nawracającej hipoglikemii.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii, należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania preparatu i właściwej diety. Niezmiernie ważne jest, aby nauczyć się rozpoznawać wczesne objawy hipoglikemii. Do czynników mogących zwiększać ryzyko hipoglikemii, które wymagają starannego monitorowania i ewentualnego dostosowania dawki, należą:

• zmiana miejsca wstrzyknięcia

• zwiększenie wrażliwości na insulinę (np. poprzez ograniczenie stresu)

• inny niż zwykle, intensywny lub długotrwały wysiłek fizyczny

• współistniejące choroby (biegunka, wymioty)

• nieprzestrzeganie diety

• pominięcie posiłku

• spożycie alkoholu

• niektóre niewyrównane zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, przedniego płata przysadki lub niewydolność kory nadnerczy)

• stosowanie innych leków.

Współistniejące choroby mogą zmieniać zapotrzebowanie na insulinę. Należy pozostawać pod wnikliwym nadzorem lekarza, który zaleci wykonanie odpowiednich badań i dostosuje dawkę insuliny.

Preparat należy stosować ściśle wg zaleceń lekarza i nie wolno nagle przerywać jego stosowania.

Roztwór we wstrzykiwaczu przeznaczony jest wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych. Wstrzykiwacz SoloStar powinien być stosowany zgodnie z instrukcją producenta, zawartą w ulotce dla pacjenta. W celu uniknięcia pomyłek, przed wykonaniem wstrzyknięcia, należy zawsze sprawdzić na etykiecie, czy we wstrzykiwaczu znajduje się właściwa insulina.

Leczenie skojarzone z zastosowaniem insuliny i pioglitazonu może spowodować wystąpienie niewydolności serca, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka jej rozwoju. Jeżeli lekarz zaleci stosowanie insuliny w skojarzeniu z pioglitazonem, konieczna jest obserwacja chorego, czy nie występują u niego objawy niewydolności serca, w tym obrzęki czy zwiększenie masy ciała. W razie wystąpienia objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania pioglitazonu.

 

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Należy wziąć pod uwagę, że w przypadku wystąpienia hipoglikemii, hiperglikemii lub zaburzeń widzenia, sprawność psychofizyczna, w tym szybkość reakcji, może być zaburzona. Stwarza to zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zapobiegać możliwości wystąpienia hipoglikemii. Jest to szczególnie istotne u chorych, u których hipoglikemia występuje często, a także gdy wczesne objawy hipoglikemii są mało nasilone lub nie występują. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i ustalić, czy w danym przypadku w ogóle możliwe jest prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń/maszyn.

Dawkowanie preparatu Insuman Rapid SoloStar

Preparat ma postać roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu SoloStar i przeznaczony jest do podawania podskórnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Lekarz zaleci dawkowanie indywidualnie.

Siła działania insuliny ludzkiej jest wyrażana w jednostkach międzynarodowych (j.m.). Średnie zapotrzebowanie na insulinę wynosi zwykle 0,5–1,0 j.m./kg masy ciała na dobę.

Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi. W trakcie leczenia zapotrzebowanie na insulinę może się zmieniać i konieczne może być dostosowanie dawki insuliny, np. w przypadku:

• zmiany sposobu odżywiania, trybu życia lub aktywności fizycznej

• zmiany masy ciała

• pojawienia się innych okoliczności (np. zakażenie, gorączka, stan chorobowy), które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia hipo- lub hiperglikemii.

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku (po 65. roku życia) postępujące pogorszenie czynności nerek może prowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę.

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę.

Sposób podawania:

Zaleconą dawkę insuliny należy podać podskórnie 15–20 min przed posiłkiem. Początek i czas działania preparatu może różnić się w zależności od wielu czynników (miejsce wstrzyknięcia, dawka, temperatura, przepływ krwi, aktywność fizyczna).

Preparat można stosować wyłącznie wtedy, gdy roztwór jest przejrzysty, bez zabarwienia i nie występują w nim żadne zanieczyszczenia.

Preparat podaje się podskórnie, w tkankę podskórną brzucha, w udo, okolicę pośladka lub okolicę mięśnia naramiennego. Miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednego obszaru anatomicznego powinny być zmieniane po każdym wstrzyknięciu. Wstrzykiwacz SoloStar umożliwia podanie insuliny w zakresie 1–80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki. Przed zastosowaniem wstrzykiwacza, należy zapoznać się z instrukcją jego użytkowania zawartą w ulotce dla pacjenta.

Czy można stosować Insuman Rapid SoloStar w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu przez kobiety w ciąży. Insulina nie przenika przez barierę łożyskową. Zarówno hipoglikemia jak i hiperglikemia występujące w przebiegu nieprawidłowo leczonej cukrzycy mogą stanowić zagrożenie dla płodu. Dlatego w okresie ciąży a także w okresie jej planowania zalecana jest regularna kontrola stężenia glukozy we krwi i odpowiednie dostosowanie dawkowania – ściśle wg zaleceń lekarza. W I trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się i następnie stopniowo zwiększa się podczas II i III trymestru ciąży. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę zwykle gwałtownie maleje (wzrasta ryzyko wystąpienia hipoglikemii).

Preparat może być stosowany w okresie karmienia piersią. W okresie karmienia piersią konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i/lub stosowanej diety.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

W okresie stosowania preparatu przyjmowanie jakichkolwiek innych leków może mieć miejsce tylko za zgodą lekarza lub na jego zalecenie.

Inne leki mogą zwiększać lub zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę i w okresie ich stosowania oraz ponownie, po zakończeniu ich stosowania, konieczne może być dostosowanie dawkowania insuliny przez lekarza. Zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę może zwiększać ryzyko wystąpienia hipoglikemii, a zwiększenie zapotrzebowania na insulinę może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Należy uważnie monitorować glikemię.

Niżej wymienione leki mogą wpływać na zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i powodować zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę: doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO), fluoksetyna, pentoksyfilina, propoksyfen, inhibitory konwertazy angiotensyny ACE (np. kaptopryl, enalapryl), dizopiramid, fibraty, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy) i sulfonamidy.

Niżej wymienione leki mogą wpływać na zwiększenie stężenia glukozy we krwi i powodować zwiększenie zapotrzebowania na insulinę: kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, leki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny (np. w doustnych środkach antykoncepcyjnych), pochodne fenotiazyny, somatotropina (hormon wzrostu), sympatykomimetyki (np. adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, inhibitory proteazy i atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. olanzapina i klozapina).

Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne (beta-blokery), klonidyna, sole litu mogą zarówno nasilać jak i osłabiać hipoglikemizujące działanie insuliny. Pentamidyna może powodować hipoglikemię, po której może wystąpić hiperglikemia.

Sympatykolityki, takie jak np. beta-blokery, klonidyna, guanetydyna lub rezerpina mogą powodować całkowite zniesienie lub zmniejszenie reakcji wyrównawczych związanych z pobudzeniem receptorów adrenergicznych. Objawy hipoglikemii mogą nie być wyraźne i mogą pozostać niezauważone.

Alkohol może nasilać i przedłużać lub też zmniejszać hipoglikemizujące działanie insuliny.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Insuman Rapid SoloStar może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, występująca gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania. Objawy hipoglikemii zwykle pojawiają się nagle. Mogą obejmować: zimne poty, chłodną bladą skórę, zmęczenie, drżenie, niepokój, nietypowe znużenie, osłabienie, trudności z koncentracją, zawroty głowy, głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności i kołatanie serca. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, upośledzenia czynności mózgu a nawet do śmierci.

Często: obrzęki, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból). Niezbyt często pokrzywka w miejscu wstrzyknięcia, wstrząs. Ponadto, może wystąpić: retinopatia (intensywne leczenie cukrzycy i nagła poprawa kontroli stężenia glukozy we krwi mogą być związane z czasowym nasileniem się objawów retinopatii cukrzycowej), zaburzenia widzenia, lipodystrofia (zanik tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzykiwania insuliny), stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, zatrzymanie sodu i obrzęki, wytworzenie przeciwciał przeciwko insulinie (niekiedy konieczna jest zmiana dawki insuliny), reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne: wysypka, pokrzywka, obfite pocenie się, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, utrata przytomności; reakcje anafilaktyczne mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.

Inne preparaty na rynku polskim zawierające insulina ludzka, insulina neutralna

Actrapid Penfill (roztwór do wstrzykiwań) Gensulin R (roztwór do wstrzykiwań) Humulin R (roztwór do wstrzykiwań) Insuman Rapid (roztwór do wstrzykiwań) Polhumin R (roztwór do wstrzykiwań)

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Zachorowania w Polsce - aktualne dane

Covid - aktualne dane
Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?
+48

w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 12 zł

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Poradnik świadomego pacjenta

  • Wyjątkowe sytuacje. Towarzyszenie osobie chorej na COVID-19
    Czy szpital może odmówić zgody na towarzyszenie hospitalizowanemu dziecku? Jak uzyskać zgodę na towarzyszenie osobie, która umiera w szpitalu z powodu COVID-19?
    Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.
  • Wyjątkowe sytuacje. Kiedy chorujesz na COVID-19
    Czy chory na COVID-19 może wyjść ze szpitala na własne żądanie? Jak zapewnić sobie prawo do niezastosowania intubacji. Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.