Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Karbamazepina

Karbamazepina jest lekiem przeciwpadaczkowym. Mechanizm działania polega na hamowaniu powtarzających się wzbudzeń potencjałów czynnościowych w neuronach oraz zmniejszaniu przekazywania bodźców pobudzających przez synapsy. Dzieje się to m.in. poprzez zmniejszanie zdolności kanałów sodowych do powrotu ze stanu inaktywacji (czyli przez przedłużenie stanu refrakcji, w czasie którego nie ma możliwości wyzwolenia ponownego potencjału czynnościowego) i co za tym idzie, stabilizowanie błon komórkowych nadmiernie pobudzonych komórek nerwowych, ale mechanizm działania karbamazepiny nie został jak dotąd dokładnie poznany.
W badaniach klinicznych zaobserwowano, że karbamazepina oprócz działania przeciwpadaczkowego, wykazuje również działanie psychotropowe, włącznie ze znoszeniem niepokoju i stanów depresyjnych, jak również zmniejszeniem nadmiernej drażliwości i agresywności, szczególnie u dzieci i młodzieży. Lek jest skuteczny również w wielu chorobach neurologicznych, np. zapobiega napadom bólu w nerwobólu nerwu trójdzielnego. Natomiast w alkoholowym zespole abstynencyjnym karbamazepina podnosi obniżony próg drgawkowy i zmniejsza objawy abstynencji (np. nadmierną pobudliwość, drżenie mięśniowe, zaburzenie chodu).
Wskazaniami do stosowania karbamazepiny są: padaczka - napady częściowe (w prostych, złożonych, wtórnie uogólnionych jako lek pierwszego rzutu); napady uogólnione toniczno-kloniczne jako lek drugiego rzutu oraz postacie mieszane, idiopatyczna neuralgia nerwu trójdzielnego lub nerwu językowo-gardłowego, neuralgia nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego, zespół abstynencji alkoholowej, zapobieganie nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (jeśli stosowanie soli litu okazało się nieskuteczne lub istnieją przeciwwskazania do stosowania litu), leczenie stanów pobudzenia w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, zespołów maniakalnych.
Po podaniu doustnym karbamazepina wchłania się niemal całkowicie z przewodu pokarmowego, pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Maksymalne stężenie w surowicy krwi lek osiąga po upływie 2 h od podania w postaci syropu, a w przypadku podania w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu – po upływie 24 h. Podanie w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu prowadzi do wystąpienia mniejszych wartości największego stężenia w surowicy niż po zastosowaniu tabletek konwencjonalnych. Po podaniu w postaci czopków ilość wchłoniętego leku jest o ok. 25% mniejsza niż po podaniu w postaci tabletek. Stan stacjonarny (czyli stan, w którym szybkość wprowadzania leku do organizmu jest równa szybkości jego eliminacji) osiągany jest po 1–2 tyg. leczenia (wykazuje znaczne wahania, co jest uzależnione od indukcji enzymów wątrobowych). Karbamazepina wiąże się z białkami osocza w 70–80%. Przenika przez barierę krew–mózg, łożysko oraz do pokarmu kobiecego; w pokarmie kobiecym osiąga stężenia 25–60% stężenia we krwi. Metabolizm zachodzi w wątrobie, przede wszystkim z udziałem izoenzymu CYP3A4, do 10,11-epoksydu, który wykazuje działanie przeciwpadaczkowe o takiej samej sile jak związek macierzysty, oraz innych metabolitów. Biologiczny okres półtrwania karbamazepiny wynosi początkowo ok. 36 h, podczas długotrwałego stosowania – 16–24 h; biologiczny okres półtrwania 10,11-epoksydu – 6 h. W przypadku równoczesnego stosowania innych induktorów enzymów mikrosomalnych biologiczny okres półtrwania może ulec skróceniu do 9–10 h. 72% dawki leku wydalane jest z moczem, 28% z kałem. U dzieci eliminacja jest szybsza niż u dorosłych. U osób w podeszłym wieku farmakokinetyka karbamazepiny jest podobna jak u osób młodszych.
Karbamazepina jest silnym induktorem enzymatycznym (zwiększa aktywność enzymów wątrobowych, metabolizujących różne substancje, m.in. leki), dlatego może wpływać na farmakokinetykę licznych leków.

Preparaty na rynku polskim zawierające karbamazepina

Amizepin (tabletki)
Finlepsin 200 (tabletki)
Finlepsin 200 retard (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
Finlepsin 400 retard (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
Neurotop retard (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
Tegretol (zawiesina doustna)
Tegretol CR 200 (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu)
Tegretol CR 400 (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu)


Zobacz też

Stowarzyszenie Młodzieży i Osób z Problemami Psychicznymi, Ich Rodzin i Przyjaciół "Pomost"
Społeczność Pięknego Umysłu

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.