×
COVID-19: wiarygodne źródło wiedzy

Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Adefowir (dipiwoksyl adefowiru) (opis profesjonalny)

Działanie

Mechanizm działania
Prekursor adefowiru, acyklicznego nukleotydowo-fosfonianowego analogu monofosforanu adenozyny, który jest czynnie transportowany do komórek ssaków, gdzie ulega przekształceniu przez enzymy gospodarza do difosforanu adefowiru. Difosforan adefowiru hamuje polimerazy wirusa poprzez konkurowanie z naturalnym substratem (trifosforanem deoksyadenozyny) o bezpośrednie wiązanie, a po wbudowaniu się do DNA wirusa powoduje zakończenie łańcucha DNA. Stężenia niezbędne do zahamowania polimerazy DNA wirusa są 10–700 razy mniejsze niż konieczne do zahamowania ludzkich polimeraz DNA. Adefowir in vitro wykazuje aktywność przeciwko wirusom DNA hepatotropowym, w tym wszystkim znanym postaciom HBV opornym na lamiwudynę, z mutacjami mającymi związek z famcyklowirem, a także z mutacjami powodującymi brak rozpoznawalności przez immunoglobinę zapalenia wątroby typu B. Wykazuje również aktywność w warunkach in vivo w zwierzęcych modelach replikacji wirusów DNA hepatotropowych.

Farmakokinetyka
Dostępność biologiczna po podaniu p.o. 10 mg leku chorym z przewlekłym WZW typu B wynosi 59%, tmax – 1,7 h; posiłek zwiększa tmax o 2 h, ale nie wpływa na AUC leku. Po podaniu doustnym dipiwoksyl adefowiru szybko przekształca się w adefowir. Adefowir wiąże się z białkami osocza w ok. 4%. Lek przenika do większości tkanek, największe stężenia osiąga w nerkach, wątrobie i jelitach. Wewnątrzkomórkowy t1/2 w limfocytach wynosi 12–36 h. Adefowir nie wpływa na izoenzymy cytochromu P-450. Lek wydalany jest przez nerki na drodze przesączania kłębuszkowego oraz aktywnego wydzielania kanalikowego. Po wielokrotnym podaniu dawki 10 mg/d 45% dawki odzyskiwane jest w moczu w postaci adefowiru w ciągu 24 h. Stężenia leku w osoczu ulegają zmniejszeniu w sposób dwuwykładniczy, uśredniony t1/2 w fazie eliminacji wynosi ok. 7,22 h. Niewydolność wątroby nie wpływa na farmakokinetykę adefowiru. Niewydolność nerek powoduje zwiększenie cmax i AUC leku. Lek usuwany jest podczas hemodializy, 4-godzinna dializa usuwa 45% leku z osocza.

Wskazania

WZW typu B
Leczenie przewlekłego WZW typu B u osób dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby ze stwierdzoną czynną replikacją wirusa i z trwale zwiększoną aktywnością ALT w surowicy oraz histologicznie potwierdzonym czynnym stanem zapalnym i zwłóknieniem wątroby, u których leczenie alternatywnym lekiem przeciwretrowirusowym o większej barierze genetycznej dla wytworzenia oporności jest niewłaściwe lub niedostępne.
Leczenie przewlekłego WZW typu B u osób dorosłych z niewyrównaną czynnością wątroby w skojarzeniu z lekiem niewykazującym oporności krzyżowej z adefowirem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Dzieci i młodzież
Nie stosować u osób do 18. rż.

Osoby w podeszłym wieku, zaburzenia czynności nerek
Ostrożnie u osób w podeszłym wieku, a także u osób z upośledzoną czynnością nerek oraz u pacjentów przyjmujących leki mogące wpływać na czynność nerek. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub poddawanych hemodializie stosowanie adefowiru jest niezalecane ze względu na brak badań; można go stosować jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami. U osób z prawidłową czynnością nerek należy co 3 mies. kontrolować stężenie kreatyniny w osoczu i jej klirens. Należy zachować ostrożność u chorych przyjmujących inne leki, które są wydalane przez nerki, lub leki mogące niekorzystnie wpływać na czynność nerek (np. cyklosporyna, takrolimus, podawane i.v. aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir). Nie stosować równolegle z fumaranem dizoproksylu tenofowiru.

Zaburzenia czynności wątroby
Należy ściśle obserwować chorych z marskością wątroby leczonych adefowirem. Należy również obserwować wszystkich chorych przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ponieważ adefowir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia kwasicy mleczanowej; należy zachować ostrożność u osób z powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby lub innymi znanymi czynnikami ryzyka chorób wątroby.

WZW typu C, WZW typu D
Nie ma danych dotyczących skuteczności adefowiru w leczeniu WZW typu C i WZW typu D.

HIV
U chorych na WZW typu B zakażonych HIV nie można wykluczyć ryzyka selekcji opornych szczepów HIV i wystąpienia oporności krzyżowej na inne leki; zaleca się stosowanie wyłącznie u osób, u których RNA HIV jest pod kontrolą; adefowiru nie należy stosować w leczeniu zakażenia HIV.

Kontrola przebiegu leczenia
Co 6 mies. należy kontrolować parametry biochemiczne, wirusologiczne i serologiczne WZW typu B.

Ryzyko zakażenia innych osób
Leczenie adefowirem nie zmniejsza ryzyka zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B innych osób.

Dodatkowe składniki preparatu
Nie stosować u osób z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na zawartość laktozy w tabletkach nie stosować u chorych z wrodzoną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Interakcje

Adefowir nie wpływa na żaden znany izoenzym cytochromu P-450; możliwość interakcji z lekami na tej drodze jest najprawdopodobniej niewielka.

Takrolimus, cyklosporyna, lamiwudyna
Równoległe stosowanie adefowiru oraz lamiwudyny, cyklosporyny lub takrolimusu nie zmieniało w klinicznie znaczący sposób farmakokinetyki żadnego z podawanych leków. Ponieważ takrolimus lub cyklosporyna mogą wpływać niekorzystnie na nerki, pacjenci stosujący te leki równolegle z adefowirem powinni być ściśle monitorowani.

Inne leki wydalane na drodze wydzielania kanalikowego lub zmieniające czynność kanalików
Równoległe stosowanie adefowiru i innych leków wydalanych na drodze wydzielania kanalikowego lub zmieniających czynność kanalików może zwiększać stężenie w surowicy jednego lub obu podawanych leków.

Działania niepożądane

Bardzo często: astenia, zwiększenie stężenia kreatyniny.

Często: ból głowy, biegunka, wymioty, zaburzenia dyspeptyczne, ból brzucha, nudności, wzdęcia, wysypka, świąd, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, hipofosfatemia.

Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano: zapalenie trzustki, miopatię, osteomalację, zespół Fanconiego II, zaburzenia czynności kanalika bliższego.

Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wymioty, brak łaknienia; leczenie objawowe i podtrzymujące, lek jest usuwany podczas hemodializy.

Ciąża i laktacja

Kategoria C. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania adefowiru u kobiet w ciąży, dlatego lek można stosować jedynie w przypadku, gdy oczekiwane korzyści ze stosowania przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym leczone adefowirem powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Nie ma danych dotyczących wpływu adefowiru na przenoszenie zakażenia HBV z matki na niemowlę, dlatego należy przestrzegać standardowo zalecanych procedur immunizacji niemowląt.

Nie wiadomo, czy lek przenika do pokarmu kobiecego; nie należy karmić piersią w czasie leczenia adefowirem.

Dawkowanie

P.o. Dorośli. 10 mg 1 ×/d, niezależnie od posiłku.

Zaburzenia czynności nerek
U osób z klirensem kreatyniny 30–49 ml/min 10 mg co 48 h, 10–29 ml/min – 10 mg co 72 h, pacjenci poddawani hemodializie 10 mg co 7 dni po zakończeniu trwającej 12 h ciągłej hemodializy lub 3 sesjach trwającej 4 h hemodializy.

Zaburzenia czynności wątroby
U osób z niewydolnością wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Nie zaleca się przerywania leczenia u chorych z niewyrównaną czynnością lub marskością wątroby.

Czas leczenia
Nie jest znany odpowiedni czas leczenia. Należy je prowadzić do czasu zaniku skuteczności leczenia lub u pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg przynajmniej do czasu uzyskania serokonwersji HBeAg lub HBsAg, a u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg do czasu serokonwersji HBsAg.

Preparaty na rynku polskim zawierające adefowir (dipiwoksyl adefowiru)

Hepsera (tabletki)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.