Rybawiryna (opis profesjonalny)

Działanie

Mechanizm działania
Syntetyczna pochodna nukleozydów działająca na RNA i DNA wirusów. Dokładny mechanizm działania nie jest znany. Lek nie hamuje swoistych enzymów wirusa WZW C ani jego replikacji. Monoterapia nie prowadzi do eliminacji wirusa WZW C z surowicy ani poprawy wyników badania histologicznego wątroby. Natomiast leczenie skojarzone z interferonem alfa lub peginterferonem alfa jest skuteczniejsze niż terapia samym interferonem i prowadzi do trwałej eliminacji wirusa z surowicy, zmniejszenia nasilenia stanu zapalnego wątroby oraz normalizacji aktywności ALT.

Farmakokinetyka
Po podaniu p.o. wchłania się szybko, tmax wynosi 1–2 h, pokarm nasila wchłanianie leku. Ulega metabolizmowi podczas „pierwszego przejścia”, dostępność biologiczna wynosi 45–65%; nie wiąże się z białkami osocza. Rybawiryna metabolizowana jest w mechanizmie odwracalnej fosforylacji lub poprzez odłączenie rybozy i hydrolizę amidową, w wyniku czego powstaje metabolit – triazolowy kwas karboksylowy. Stan równowagi osiągany jest po 4 tyg. podawania 600 mg 2 ×/d. Średni t1/2 po podaniu pojedynczej dawki rybawiryny wynosi 140–160 h. Rybawiryna i jej metabolity wydalane są z moczem; t1/2 po przerwaniu leczenia wynosi 298 h. Wielokrotne podawanie leku prowadzi do jego kumulacji w organizmie. U osób z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min lub stężenie kreatyniny >2 mg/dl) wydalanie leku jest istotnie zmniejszone. U wszystkich zwierząt, u których przeprowadzono badania z rybawiryną w dawkach mniejszych niż zalecane u ludzi, obserwowano działanie embriotoksyczne i teratogenne.

Wskazania

Przewlekłe WZW typu C.
Preparat Copegus można stosować u dorosłych tylko jako jeden ze składników w schemacie leczenia skojarzonego z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a.
Preparat Rebetol można stosować u dorosłych i dzieci po 3. rż. tylko jako jeden ze składników w schemacie leczenia skojarzonego z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężka choroba serca w wywiadzie, w tym niestabilna lub niepoddająca się leczeniu choroba serca w ciągu ostatnich 6 mies., ciężkie wyniszczające choroby, w tym przewlekłe zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny <50 ml/min oraz chorzy poddawani hemodializom, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zdekompensowana marskość wątroby, hemoglobinopatie (talasemia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa), ciąża, okres karmienia piersią. Należy uwzględnić również przeciwwskazania do stosowania interferonu alfa lub peginterferonu alfa.Nie stosować w monoterapii.Nie rozpoczynać leczenia rybawiryną z peginterferonem alfa-2b u chorych zakażonych równocześnie HCV i HIV, z marskością wątroby (liczba punktów ≥6 w skali Childa i Pugha).

Dzieci i młodzież, zaburzenia psychiczne
Preparatu Rebetol nie należy stosować u dzieci i młodzieży z występującymi obecnie lub w wywiadzie ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza ciężką depresją, myślami lub próbami samobójczymi.

Leczenie skojarzone, choroby autoimmunologiczne
W przypadku leczenia skojarzonego z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b przeciwwskazaniem jest autoimmunologiczne zapalenie wątroby lub choroby immunologiczne w wywiadzie.

Zaburzenia psychiczne
Podczas leczenia rybawiryną z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b należy obserwować stan psychiczny chorych. W razie wystąpienia zaburzeń psychicznych u dorosłych należy rozpocząć odpowiednie leczenie; w przypadku utrzymywania się zaburzeń psychicznych lub pojawienia się myśli samobójczych należy przerwać leczenie rybawiryną z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b. U dorosłych z chorobą psychiczną w wywiadzie lub w chwili obecnej leczenie można rozpocząć wyłącznie po upewnieniu się, że wdrożono odpowiednie leczenie choroby psychicznej.

Wpływ na wzrost i rozwój organizmu
W czasie leczenia stwierdzono zmniejszenie tempa przyrostu długości ciała i przyrostu masy ciała, nie jest pewne, czy przemijające; brak danych o odległym wpływie na dojrzewanie płciowe; jeśli jest to możliwe w świetle cech choroby występującej u dziecka (np. objawy progresji choroby, szczególnie włóknienie, choroby współistniejące, np. zakażenie HIV, czynniki prognostyczne odpowiedzi) dziecko należy leczyć po zakończeniu okresu pokwitania.

Działanie karcynogenne
Nie można wykluczyć, że rybawiryna działa karcynogennie.

Niedokrwistość, zaburzenia kardiologiczne
Chociaż rybawiryna nie wywiera bezpośredniego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, niedokrwistość związana z jej podawaniem może być przyczyną niewydolności serca lub zaostrzenia objawów choroby wieńcowej; należy zachować szczególną ostrożność, stosując lek u pacjentów z chorobą serca w wywiadzie; należy oceniać stan wydolności serca przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie, a w przypadku pogorszenia leczenie przerwać. Dorosłych pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, zawałem i/lub zaburzeniami rytmu serca obecnie lub w wywiadzie należy dokładnie monitorować; u pacjentów z zaburzeniami czynności serca w wywiadzie zaleca się wykonywanie badań elektrokardiograficznych przed leczeniem i w jego trakcie; brak danych dotyczących dzieci i młodzieży z chorobami serca w wywiadzie.

Reakcje nadwrażliwości
W przypadku ostrych reakcji nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny) należy natychmiast zaprzestać stosowania rybawiryny i wdrożyć odpowiednie leczenie; przemijająca wysypka nie jest wskazaniem do odstawienia leku.

Przygotowanie do rozpoczęcia leczenia, kontrola przebiegu leczenia
Leczenie chorych na przewlekłe WZW typu C rozpoczyna się po wykonaniu biopsji wątroby (wyjątek stanowią chorzy z genotypem 2 i 3, u których badanie histologiczne nie jest wymagane). Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać morfologię krwi z obrazem odsetkowym i standardowe badania biochemiczne; nie należy rozpoczynać leczenia u osób ze stężeniem hemoglobiny <12 g/100 ml (kobiety) lub 13 g/100 ml (mężczyźni), liczbą płytek <90 000/ml, liczbą neutrofilów <1500/ml lub nieprawidłowym stężeniem TSH bądź T4; badania te należy wykonać w 2. i 4. tyg. terapii i powtarzać okresowo podczas leczenia. Podczas leczenia dzieci i młodzieży należy co 3 mies. kontrolować czynność tarczycy.

Zaburzenia czynności wątroby
Chorych, u których wystąpią zaburzenia czynności wątroby, należy ściśle monitorować; leczenie przerwać w razie klinicznie istotnego zwiększenia aktywności ALT, postępującego mimo zmniejszenia dawki, albo wraz ze zwiększaniem się stężenia bilirubiny bezpośredniej lub zwiększenia parametrów krzepnięcia, które może świadczyć o dekompensacji czynności wątroby.

Dna moczanowa
Z powodu hemolizy w czasie leczenia może się zwiększać stężenie kwasu moczowego. Pacjentów predysponowanych należy dokładnie monitorować ze względu na możliwość wystąpienia dny moczanowej.

Zaburzenia dotyczące zębów i przyzębia
U pacjentów otrzymujących rybawirynę w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2b lub interferonem alfa-2b obserwowano zaburzenia dotyczące zębów i przyzębia. Pacjenci powinni dokładnie myć zęby 2 ×/d i poddawać się regularnym badaniom stomatologicznym.

Jednoczesne zakażenie HCV i HIV
Chorzy zakażeni jednocześnie HCV i HIV mogą być narażeni na częstsze występowanie poważnych działań niepożądanych.

Leczenie skojarzone
Podczas leczenia rybawiryną, interferonem alfa-2b oraz nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTI) obserwowano objawy toksyczności mitochondrialnej oraz kwasicy mleczanowej (zwłaszcza podczas stosowania didanozyny – stosowanie niezalecane, lub stawudyny – unikać stosowania w skojarzeniu); niedokrwistości (podczas stosowania z zydowudyną); zwiększenie ryzyka dekompensacji czynności wątroby i zgonu u chorych z zaawansowaną marskością wątroby poddawanych terapii HAART w skojarzeniu z rybawiryną i interferonem alfa-2b – monitorować stopień nasilenia niewydolności wątroby w skali Childa i Pugha, w razie nasilenia dekompensacji wątroby przerwać leczenie przeciw WZW i rozpocząć leczenie antyretrowirusowe; zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość) – należy dokładnie monitorować parametry hematologiczne i ewentualnie dostosować dawkę; szczególną ostrożność zachować u chorych z małą liczbą limfocytów CD4+ (<200/ml).
Ze względu na brak odpowiednich danych nie zaleca się stosowania preparatu Copegus w terapii skojarzonej z peginterferonem alfa-2a lub interferonem alfa-2a u chorych do 18. rż.

Zaburzenia okulistyczne
Przed rozpoczęciem leczenia rybawiryną należy wykonać u chorego badanie okulistyczne, ponieważ podczas leczenia skojarzonego z interferonami donoszono o zmianach w narządzie wzroku mogących doprowadzić do utraty wzroku; u chorych ze stwierdzonymi wcześniej zaburzeniami wzroku (np. retinopatia cukrzycowa lub nadciśnieniowa) należy okresowo powtarzać badania okulistyczne; w razie nasilenia istniejących zaburzeń wzroku lub wystąpienia nowych leczenie należy przerwać.

Interakcje

Cytochrom P-450
Metabolizm rybawiryny nie zależy od cytochromu P-450, ponadto rybawiryna nie hamuje układu enzymatycznego tego cytochromu, dlatego ryzyko wystąpienia interakcji związanych z cytochromem P-450 jest znikome.

Azatiopryna
Rybawiryna, hamując aktywność dehydrogenazy monofosforanu inozyny, może wpływać na metabolizm azatiopryny, prawdopodobnie prowadząc do nagromadzenia monofosforanu 6-metylotioinozyny, co wiąże się z wystąpieniem mielotoksyczności u pacjentów leczonych azatiopryną; należy unikać stosowania pegylowanych interferonów alfa i rybawiryny jednocześnie z azatiopryną. W indywidualnych przypadkach, w których korzyści z podawania rybawiryny jednocześnie z azatiopryną uzasadniają potencjalne ryzyko, zaleca się ścisłą kontrolę hematologiczną podczas leczenia, aby rozpoznać objawy mielotoksyczności i w razie ich wystąpienia zakończyć leczenie tymi lekami.

Interferon alfa-2b ani peginterferon alfa-2b
Po wielokrotnym podaniu nie stwierdzono interakcji z interferonem alfa-2b ani peginterferonem alfa-2b. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy.

Zydowudyna, stawudyna
In vitro
rybawiryna hamuje fosforylację zydowudyny i stawudyny; kliniczne znaczenie takiego działania nie jest znane. Możliwe, że równoległe stosowanie rybawiryny z zydowudyną lub stawudyną może zwiększać wiremię HIV w osoczu, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia RNA HIV w osoczu. Jeżeli stężenie RNA HIV się zwiększa, należy rozważyć dalsze jednoczesne stosowanie rybawiryny z inhibitorami odwrotnej transkryptazy.

Analogi nukleozydów purynowych
In vitro rybawiryna zwiększa stężenie fosforylowanych metabolitów nukleozydów purynowych, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej wywołanej stosowaniem analogów nukleozydów purynowych (np. didanozyny czy abakawiru). Nie zaleca się równoległego stosowania rybawiryny i didanozyny.

Istnieją doniesienia o przypadkach toksyczności mitochondrialnej, a zwłaszcza kwasicy mleczanowej i zapalenia trzustki, które mogą prowadzić do zgonu. Ponieważ lek ma długi t1/2, interakcje mogą wystąpić nawet 2 mies. po jego odstawieniu.

Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory proteaz
Nie ma dowodów, że rybawiryna wchodzi w interakcję z nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy ani inhibitorami proteaz.

Działania niepożądane

Działania niepożądane rybawiryny oceniano wyłącznie podczas stosowania leczenia skojarzonego z interferonem alfa lub peginterferonem alfa. Występują one częściej u osób wcześniej nieleczonych interferonem.

Bardzo często: zakażenia wirusowe, zapalenie gardła, niedokrwistość, neutropenia, jadłowstręt, depresja, bezsenność, labilność emocjonalna, lęk, suchość w ustach, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, kaszel, duszność, nudności, biegunka, ból brzucha, wymioty, wypadanie włosów, świąd, sucha skóra, osutka, ból mięśni, stawów, ból kostno-mięśniowy, zapalenie/odczyn w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, gorączka, dreszcze, objawy grypopodobne, astenia, drażliwość, zmniejszenie masy ciała.

Często: zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, opryszczka, zakażenia grzybicze, zapalenie ucha środkowego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie zatok, nieokreślone nowotwory, limfopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, niedoczynność lub nadczynność tarczycy, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokalcemia, odwodnienie, zwiększenie łaknienia, pobudzenie, nerwowość, zachowania agresywne, apatia, niezwykłe sny, psychoza, zaburzenia snu, myśli samobójcze, zmniejszenie libido, splątanie, płaczliwość, parestezje, zaburzenia smaku, uderzenia gorąca, nadwrażliwość na bodźce, senność, osłabienie wrażliwości na bodźce, drżenia, migrena, wzmożone napięcie, ataksja, dysfonia, utrata smaku, niewyraźne widzenie, zapalenie spojówek, nieprawidłowe widzenie, ból gałek ocznych, zaburzenia czynności gruczołów łzowych, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, upośledzenie lub utrata słuchu, szumy uszne, ból ucha, tachykardia, kołatanie serca, niedociśnienie, nadciśnienie, suchy kaszel, przekrwienie błony śluzowej nosa, zaburzenia oddychania, wodnista wydzielina z nosa, zaparcie, niestrawność, ból w prawym górnym podżebrzu, wzdęcia, krwawienia z dziąseł, zapalenie języka, luźne stolce, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie jelita grubego, powiększenie wątroby, żółtaczka, nadmierna potliwość, wyprysk, zaburzenia struktury włosów, nadwrażliwość na światło, rumień, wysypka grudkowo-plamista, trądzik, zapalenie skóry, łuszczyca, zaostrzenie łuszczycy, zaburzenia dotyczące skóry, wybroczyny, zapalenie stawów, częste oddawanie moczu, wielomocz, krwotoki miesiączkowe, zaburzenia miesiączkowania, brak miesiączki, bolesne miesiączkowanie, bóle piersi, zaburzenia dotyczące jajników, zaburzenia dotyczące pochwy, u mężczyzn impotencja i zapalenie gruczołu krokowego, ból w klatce piersiowej, ból w miejscu wstrzyknięcia, obrzęki obwodowe, złe samopoczucie, nadmierne pragnienie, szmer sercowy, zmiany w moczu. Ponadto u dzieci odnotowano zmniejszenie tempa rozwoju fizycznego (wzrostu i masy ciała) w stosunku do wieku, często: ropień okołozębowy, wirylizm, somnambulizm, bladość, choroba Raynauda, uderzenia gorąca, refluks żołądkowo-przełykowy, owrzodzenie ust, zaburzenia dotyczące paznokci, odbarwienia skóry, mimowolne oddawanie moczu, zaburzenia oddawania lub nietrzymanie moczu, ból jąder.

Po wprowadzeniu leku do obrotu donoszono o występowaniu niedokrwistości aplastycznej, wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego, napadów padaczkowych, zapalenia trzustki, rumienia wielopostaciowego, zespołu Stevensa i Johnsona, toksycznej nekrolizy naskórka. U chorych zakażonych HCV i HIV występowały często także: kandydoza jamy ustnej, nabyta lipodystrofia, zmniejszenie liczby limfocytów CD4+, zmniejszenie łaknienia, zwiększenie aktywności GGTP, ból pleców, zwiększenie aktywności amylazy w surowicy, cytolityczne zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności lipazy, bóle kończyn, objawy toksyczności mitochondrialnej, kwasica mleczanowa.

Działania niepożądane mają zwykle niewielkie lub umiarkowane nasilenie. Niedokrwistość jest głównym powodem zmniejszania dawki, jednak prawdopodobieństwo, że konieczne będzie przerwanie leczenia z tego powodu, jest niewielkie. Sporadycznie stwierdzano przypadki ciężkich i zagrażających życiu działań niepożądanych (m.in. zakażenie, próba samobójcza, uszkodzenie wątroby, krwawienia z przewodu pokarmowego, nasilone zaburzenia rytmu, zapalenie osierdzia lub wsierdzia, choroby autoimmunologiczne, neuropatia obwodowa, zapalenie płuc, zatorowość płucna, owrzodzenie rogówki, śpiączka, krwawienie śródmózgowe).

Przedawkowanie
W opisanym przypadku przedawkowania nie stwierdzono zdarzeń niepożądanych w związku z przedawkowaniem leku. Patrz też: interefron alfa i peginterferon alfa. Szczegółowe dane dotyczące częstości występowania działań niepożądanych – patrz: zarejestrowane materiały producentów.

Ciąża i laktacja

Kategoria X. Lek wykazuje u zwierząt właściwości teratogenne. Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią.

Podczas leczenia któregokolwiek z partnerów i przez 4 mies. po zakończeniu leczenia w przypadku kobiet, a 7 mies. w przypadku mężczyzn należy stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Podczas leczenia i przez 4 mies. po jego zakończeniu leczone kobiety powinny co miesiąc wykonywać standardowy test ciążowy.

Partnerzy kobiet będących w ciąży leczeni rybawiryną powinni używać prezerwatyw w celu zapobieżenia przedostawania się leku z nasieniem do pochwy.

Dawkowanie

P.o. Tabletki przyjmować z posiłkiem, 2 ×/d, połykać w całości.

Preparat Copegus w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a.
Chorzy z genotypem 1 lub 4 <75 kg mc. 400 mg rybawiryny rano i 600 mg wieczorem, chorzy ≥75 kg mc. 600 mg rybawiryny rano i wieczorem; chorzy z genotypem 2 lub 3 – 400 mg rybawiryny rano i wieczorem, niezależnie od masy ciała; jednocześnie stosuje się peginterferon alfa-2a s.c. w dawce 180 mg 1 ×/tydz. Czas leczenia zależy od genotypu wirusa. Osoby zakażone wirusem o genotypie 1, u których w 4. tyg. wykrywalny jest HCV-RNA, należy leczyć przez 48 tyg. niezależnie od wiremii przed rozpoczęciem leczenia; leczenie trwające 24 tyg. można rozważyć u osób zakażonych wirusem o genotypie 1 z małym mianem wirusa przed leczeniem (≤800 000 j.m./ml). Przez 48 tyg. należy również leczyć osoby zakażone wirusem o genotypie 4; jeżeli u tych chorych w 4. i 24. tyg. leczenia wynik oznaczenia HCV-RNA jest ujemny, można rozważyć u nich skrócenie czasu leczenia do 24 tyg. U osób z genotypem wirusa 2 lub 3 leczenie powinno trwać 24 tyg.; u chorych tych można rozważyć skrócenie czasu leczenia do 16 tyg., jeżeli miano wirusa przed leczeniem jest małe (≤800 000 j.m./ml), a w 4. tyg. leczenia wynik oznaczenia HCV-RNA jest ujemny. U osób zakażonych wirusem o genotypie 5 lub 6 ze względu na ograniczone dane zaleca się leczenie skojarzone rybawiryną w dawce 1000–1200 mg/d przez 48 tyg. Współistniejące zakażenie HIV i HCV – 800 mg/d rybawiryny i peginterferon alfa-2a s.c. w dawce 180 mg 1 ×/tydz. nie krócej niż 48 tyg.

Preparat Copegus w skojarzeniu z interferonem alfa-2a. U osób <75 kg mc. dawka wynosi 400 mg rybawiryny rano i 600 mg wieczorem, u chorych ≥75 kg mc. 600 mg rybawiryny rano i wieczorem. Chorych zakażonych HCV o genotypie 1 leczyć przez 48 tyg., u chorych o innym genotypie czas trwania leczenia wynosi przynajmniej 24 tyg. i można go wydłużyć do 48 tyg. na podstawie innych czynników rokowniczych (duża początkowa wiremia, płeć męska, wiek >40 lat, oznaki włóknienia mostkowego). U osób z niewydolnością nerek stosowanie zalecanych dawek dobowych leku prowadzi do znaczącego zwiększenia stężenia rybawiryny w osoczu; brak wystarczających danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów, u których stężenie kreatyniny w surowicy wynosi >2 mg/dl lub klirens kreatyniny < 50 ml/min, poddawanych hemodializie lub nie; u tych osób leczenie rybawiryną można stosować jedynie po stwierdzeniu, że jest ono niezbędne. Szczegóły – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Preparat Rebetol. Preparat stosuje się w 2 daw. podz. z posiłkiem.

Dorośli.
Preparat Rebetol w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2b
(1,5 mg/kg mc./tydz.) lub z interferonem alfa-2b (3 000 000 j.m. 3 ×/tydz.). U chorych <65 kg mc. 800 mg/d, u chorych 65–80 kg mc. 1000 mg/d, u chorych 81–105 kg mc. 1200 mg/d, >105 kg mc. – 1400 mg/d.

Preparat Rebetol w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2b. Chorzy z wirusem o genotypie 1, u których nie wystąpiła odpowiedź wirusologiczna w 12. tyg., najprawdopodobniej nie uzyskają trwałej odpowiedzi. W przypadku genotypu 1 u chorych, u których po 12 tyg. wystąpiła odpowiedź wirusologiczna, należy kontynuować leczenie przez kolejne 9 mies. (łącznie 48 tyg.). U pacjentów, u których po 12 tyg. leczenia będzie oznaczalne HCV-RNA, ale wystąpi zmniejszenie HCV-RNA o ≥ 2 log w porównaniu z wartością wyjściową, należy poddać pacjentów ponownej ocenie w 24. tyg. leczenia. Jeżeli wówczas HCV-RNA będzie nieoznaczalne, należy u takiego pacjenta zastosować pełen cykl leczenia (tj. w sumie 48 tyg.); natomiast jeśli HCV-RNA będzie w dalszym ciągu oznaczalne, należy rozważyć przerwanie leczenia. W podgrupie chorych zakażonych wirusem o genotypie 1 i o małym mianie wirusa (<600 000 j.m./ml), u których wynik oznaczenia HCV-RNA w 4. i 24. tyg. leczenia jest ujemny, leczenie można przerwać po 24 tyg. terapii lub przedłużyć o kolejne 24 tyg. (tj. całkowity okres terapii wyniesie 48 tyg.). Leczenie trwające 24 tyg. może być związane z większym ryzykiem nawrotu choroby niż leczenie trwające 48 tyg. W przypadku genotypu 2 lub 3 zaleca się, aby chorzy byli leczeni przez 24 tyg., wyjątek stanowią chorzy zakażeni równocześnie HCV i HIV. W przypadku genotypu 4 uważa się, że chorych jest trudniej leczyć, a ograniczone dane wskazują, że dawkowanie jest porównywalne z dawkowaniem dla genotypu 1. Chorzy zakażeni równocześnie HCV i HIV powinni otrzymywać leczenie przez 48 tyg. niezależnie od genotypu.

Preparat Rebetol w skojarzeniu z interferonem alfa-2b. Zaleca się leczyć chorego co najmniej 6 mies. Chorzy, u których nie stwierdzono odpowiedzi wirusologicznej po 6 mies. leczenia (HCV-RNA poniżej dolnej granicy wykrywalności), mieli małą szansę, by uzyskać stałą odpowiedź wirusologiczną (HCV-RNA poniżej dolnej granicy wykrywalności w 6 mies. po zakończeniu leczenia). W przypadku genotypu 1 leczenie należy kontynuować przez kolejnych 6 mies. (tj. łącznie 1 rok) u chorych, u których stwierdza się ujemny wynik badania HCV-RNA po upływie 6 mies. leczenia. W przypadku genotypów innych niż 1 decyzja dotycząca wydłużenia leczenia do 1 roku u chorych, u których stwierdza się ujemny wynik badania HCV-RNA po 6 mies. leczenia, powinna być oparta na innych czynnikach rokowniczych (np. wiek >40 lat, mężczyźni, włóknienie z powstawaniem mostków).

Dzieci po 3. rż. i młodzież.
Preparat Rebetol stosuje się w dawce 15 mg/kg mc./d w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2b w dawce 60 mg/m2 pc./tydz. lub w skojarzeniu z interferonem alfa-2b w dawce 3 000 000 j.m./m2 pc. 3 ×/tydz. U chorych <47 kg mc. lub niemogących połknąć kapsułki stosuje się roztwór doustny, >47 kg mc. – kapsułki; 47–49 kg mc. 600 mg/d, u chorych 50–65 kg mc. 800 mg/d, u chorych >65 kg mc. dawkowanie jak u dorosłych. W przypadku genotypu 1 zalecany czas leczenia wynosi 1 rok. U chorych, u których nie stwierdzono odpowiedzi wirusologicznej po 12 tyg. leczenia, prawdopodobieństwo uzyskania stałej odpowiedzi wirusologicznej jest bardzo małe i należy przerwać leczenie W przypadku genotypu 2 lub 3 zalecany czas leczenia wynosi 24 tyg., a w przypadku genotypu 4 – 1 rok. Odpowiedź wirusologiczna po 1 roku leczenia i 6 mies. obserwacji wynosiła 36% dla genotypu 1 i 81% dla genotypu 2, 3, 4. U osób z niewydolnością nerek oraz w przypadku wystąpienia nasilonych działań niepożądanych dawkę należy zmniejszyć; klirens kreatyniny <50 ml/min – stosowanie przeciwwskazane, zwiększenie stężenia kreatyniny podczas leczenia >2 mg/dl – przerwać leczenie rybawiryną z interferonem alfa-2b i peginterferonem alfa-2b. Szczegóły – patrz: zarejestrowane materiały producentów.

Uwagi

Należy ostrzec pacjentów, u których w czasie leczenia wystąpi uczucie zmęczenia, senność lub splątanie, że nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.

Przeczytaj też artykuły

Preparaty na rynku polskim zawierające rybawiryna

Rebetol (kapsułki twarde)

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Zachorowania w Polsce - aktualne dane

Covid - aktualne dane
Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?
+48

w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 12 zł

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Poradnik świadomego pacjenta

  • Wyjątkowe sytuacje. Towarzyszenie osobie chorej na COVID-19
    Czy szpital może odmówić zgody na towarzyszenie hospitalizowanemu dziecku? Jak uzyskać zgodę na towarzyszenie osobie, która umiera w szpitalu z powodu COVID-19?
    Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.
  • Wyjątkowe sytuacje. Kiedy chorujesz na COVID-19
    Czy chory na COVID-19 może wyjść ze szpitala na własne żądanie? Jak zapewnić sobie prawo do niezastosowania intubacji. Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.