×
COVID-19: wiarygodne źródło wiedzy

Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Pefloksacyna

Pefloksacyna – jest lekiem przeciwbakteryjnym z grupy fluorowanych chinolonów (fluorochinolonów). Mechanizm działania chinolonów polega na hamowaniu syntezy DNA w komórkach bakteryjnych, poprzez blokowanie topoizomeraz II (enzymy rozcinające obie nici DNA): gyrazy DNA – enzymu odpowiedzialnego za zwijanie nici DNA i tworzenie izomerów przestrzennych nici DNA oraz topoizomerazy IV – enzymu odpowiedzialnego za rozdzielanie nici DNA po zakończeniu procesu replikacji. Zahamowanie aktywności tych enzymów prowadzi do uszkodzenia DNA i zablokowania licznych procesów komórkowych, np. zahamowanie gyrazy DNA skutkuje rozluźnieniem struktury i zwiększeniem przestrzeni zajmowanej przez DNA w komórce bakteryjnej. Ponieważ konsekwencją tego działania jest obumarcie komórki bakteryjnej, chinolony zaliczamy do leków bakteriobójczych. Istotne jest również to, że leki te nie działają na analogiczne enzymy u ssaków, w tym u człowieka. Fluorochinolony charakteryzują się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, czyli działają na liczne gatunki bakterii.
Aby lek przeciwbakteryjny zadziałał skutecznie, musi osiągnąć w miejscu zakażenia stężenie niezbędne do zahamowania wzrostu lub zabicia drobnoustroju chorobotwórczego, a równocześnie stężenie to musi pozostawać bezpieczne dla ludzkich komórek. Jeśli oba te warunki zostają spełnione, mówimy, że dany mikroorganizm jest wrażliwy na lek, jeśli nie – mamy do czynienia z opornością na lek. Oporność na chemioterapeutyk może być wrodzona lub nabyta w wyniku mutacji genetycznej bakterii i selekcji szczepów opornych czy poprzez przekazywanie genów oporności między komórkami bakteryjnymi (jest to tzw. transfer horyzontalny). Oporność na pefloksacynę często jest skutkiem mutacji genów kodujących bakteryjne topoizomerazy i zwykle rozwija się powoli i stopniowo. Mogą też występować mechanizmy lekooporności polegające na zmianie przepuszczalności ściany komórkowej bakterii lub czynnym usuwaniu substancji czynnej z wnętrza komórki bakteryjnej.
Ze względu na możliwe wystąpienie niekorzystnych działań na stawy i tkanki otaczające u dzieci, stosowanie pefloksacyny w tej grupie wiekowej jest przeciwwskazane.
Chinolonów zwykle nie stosuje się u pacjentów z chorobami ścięgien, szczególnie jeśli związane są one z wcześniejszym podawaniem leków z tej grupy. Związane jest to z ryzykiem wystąpienia zapalenia ścięgien lub ich uszkodzenia, a nawet zerwania. Dotyczy to zwłaszcza osób w podeszłym wieku oraz leczonych glikokortykosteroidami. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgien (np. powstanie bolesnego obrzęku) należy unikać wysiłku fizycznego i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Pefloksacynę stosuje się w leczeniu zakażeń układu moczowo-płciowego, górnych i dolnych dróg oddechowych, zakażeń kości i stawów, zakażeń skóry i tkanek miękkich, zapalenia wsierdzia, zakażeń układu pokarmowego i dróg żółciowych, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, posocznicy.
Po podaniu doustnym pefloksacyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Największe stężenie we krwi osiągane jest po 1–1,5 h od podania. Biologiczny okres półtrwania wynosi ok. 10–12 h. W 50–85% metabolizowana w wątrobie, jednym z metabolitów jest aktywna farmakologicznie norfloksacyna. Wydalana głównie z moczem, w mniejszym stopniu z kałem, ok. 90% w postaci metabolitów.

Preparaty na rynku polskim zawierające pefloksacyna

Abaktal (tabletki powlekane)
Abaktal (roztwór do infuzji)


Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.