Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Dyskinezy

Dyskinezy

Co to są dyskinezy i jakie są ich przyczyny?

Dyskinezy to nieskoordynowane, nagłe ruchy obejmujące głównie kończyny oraz głowę, występujące niezależnie od woli. Do grupy dyskinez zaliczane są zaburzenia, takie jak: tiki, drżenie, pląsawica czy też dystonia. Tego typu objawy pojawiają się w wielu chorobach układu nerwowego, ale najczęściej przy uszkodzeniach dotyczących struktur podkorowych mózgu, głównie jąder podstawy. Niektóre zaburzenia ruchowe zaliczane do grupy dyskinez mogą być uwarunkowane genetycznie, tak jak drżenie samoistne lub dystonia uogólniona.

Jak często występują dyskinezy?

Częstość występowania dyskinez jest zależna od ich rodzaju. Drżenie samoistne jest chorobą dość powszechną, spotykaną nawet u 5% osób. Natomiast ciężkie choroby neurologiczne, w których pojawiają się dyskinezy, np. pląsawica Huntingtona, występują niezmiernie rzadko (1:1500 osób).

Jak się objawiają dyskinezy?

W zależności od typu, objawy dyskinez mogą być diametralnie różne.

Drżenia przejawiają się rytmicznymi ruchami, mogącymi obejmować różne części ciała, jednak najlepiej widocznymi w obrębie dłoni.

Dystonia to z kolei powolny, przetrwały skurcz mięśni, prowadzący do przyjęcia nienaturalnej pozycji ciała. W pląsawicy zaburzenia ruchowe przyjmują postać krótkich zrywów mięśniowych pojawiających się w różnych częściach ciała, dla osoby obserwującej mogą one przypominać taniec.

Do grupy dyskinez zaliczane są także różnego rodzaju tiki, czyli krótkotrwałe mimowolne ruchy lub wokalizacje, czyli mimowolnie wydawane dźwięki, które chory wielokrotnie powtarza w ciągu doby.

Co robić w przypadku wystąpienia dyskinez?

W przypadku wystąpienia nieprawidłowych, mimowolnych ruchów należy zgłosić się lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który w zależności od potrzeby skieruje do dalszej diagnostyki do specjalisty neurologa. Tylko lekarz, na podstawie obserwacji pacjenta, zebrania wnikliwego wywiadu oraz badania, może ustalić rozpoznanie dyskinez i zaplanować dalsze postępowanie, mające na celu wyjaśnienie ich podłoża.

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie dyskinez?

Najważniejszym elementem badania w przypadku dyskinez jest uważna obserwacja prezentowanych objawów. Następnie lekarz przeprowadzi szczegółowy wywiad, zapyta o okoliczności pojawienia się dyskinez, czynniki je prowokujące lub zmniejszające ich nasilenie oraz o podobne dolegliwości u członków najbliższej rodziny. W zależności od wyniku, lekarz może zlecić badania dodatkowe. Zazwyczaj lekarz zleca badania obrazowe głowy lub badanie elektromiograficzne (badanie mięśni). Ponieważ dyskinezy mogą występować także na podłożu psychogennym, u pacjentów z ruchami mimowolnymi często zalecana jest ocena psychologiczna.

Jakie są metody leczenia dyskinez?

W leczeniu dyskinez najistotniejsze jest określenie typu zaburzeń ruchowych, ponieważ w zależności od rodzaju dolegliwości, lekarz dobiera odpowiednie leczenie. Na przykład w łagodnym drżeniu samoistnym dobre efekty przynoszą leki z grupy beta-blokerów, znane ze swojego szerokiego zastosowania w kardiologii. Dystonia natomiast może wymagać zastosowania leków antycholinergicznych, lewodopy lub też miejscowych iniekcji toksyny botulinowej. Tiki charakterystyczne na przykład dla zespołu Gillesa de la Touretta mogą zmniejszyć swoje nasilenie po stosowaniu leków uspokajających lub psychoterapii.

Należy pamiętać, że tego typu leczenie może wprowadzić tylko lekarz po wnikliwej analizie objawów i zbadaniu pacjenta.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie dyskinez?

Rokowanie co do wyleczenia dyskinez zależy przede wszystkim od ich przyczyny. Jeżeli u podłoża dyskinez leży uszkodzenie układu nerwowego, całkowite wyleczenie zwykle nie jest możliwe, a celem jest jak najlepsza kontrola objawów ruchowych za pomocą leków. W przypadku chorób, takich jak drżenie samoistne po wprowadzeniu właściwego leczenia objawy mogą ustąpić nawet u połowy chorych. Rokowanie co do wyleczenia w każdym z typów dyskinez jest inne i zależy od wielu nakładających się czynników.

Co trzeba zrobić po zakończeniu leczenia dyskinez?

Nie ma szczególnych zaleceń dotyczących postępowania po zakończeniu leczenia dyskinez, zwykle jest to proces długotrwały i zależnie od typu dyskinezy oraz jej podłoża przynoszący różne efekty.

Co trzeba zrobić żeby uniknąć zachorowania na dyskinezy?

Nie ma metod zapobiegania dyskinezom.

28.10.2016
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?