Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Wady zgryzu - informacje ogólne

prof. dr hab. med. Stanisław Majewski
Uniwersytecka Klinika Stomatologiczna UJ CM w Krakowie
Wady zgryzu - informacje ogólne

Co to są wady zgryzu, jak często występują i jak się objawiają?

Wady zgryzu to morfologiczno-czynnościowe zaburzenia w obrębie narządu żucia, które dotyczą nieprawidłowości w ustawieniu zębów oraz wzajemnej relacji szczęki i żuchwy z towarzyszącymi niekiedy objawami ze strony mięśni żucia i stawów skroniowo-żuchwowych. Mogą być wrodzone lub nabyte, albo stanowić postać, w której obydwa te czynniki wzajemnie się nakładają.

Wady wrodzone powstają w okresie wewnątrzmacicznym w wyniku zaburzeń rozwojowych, natomiast wady nabyte dotyczą okresu po urodzeniu i najczęściej są wynikiem nieprawidłowego ustawienia zębów w okresie ich wyrzynania, a następnie zaburzeń wynikających z utraty zębów lub destrukcji kanek twardych ich koron (uraz, starcie, próchnica) w przypadkach, gdy na czas nie podjęto czynności związanych z regulacją ortodontyczną i rekonstrukcją protetyczną.

Według danych epidemiologicznych publikowanych przez autorów polskich częstość występowania wad zgryzu wynosi około 40-60% populacji, przy czym najczęściej jest to: tyłozgryz (51%), zgryz krzyżowy (41%), zgryz otwarty (15%). Prócz widocznych objawów deformacyjnych w układzie zębowym (62%) oraz symetrii i rysach twarzy, zmiany mogą dotyczyć również stawów skroniowo-żuchwowych (38%) z towarzyszącymi objawami bólowymi (19%). Wówczas rodzaj zgryzu określa się jako „urazowy”, a jego przyczynami mogą być tzw. przeszkody zgryzowe powstałe w wyniku kolizji w zwieraniu zębów górnych i dolnych, co m.in. może być następstwem nieprawidłowego leczenia stomatologicznego.

Jak lekarz stawia diagnozę i jakie są sposoby leczenia?

W razie wystąpienia któregoś z wyżej wymienionych objawów należy się udać do lekarza specjalisty z dziedziny ortodoncji, a w przypadku towarzyszących braków zębowych, także specjalisty w dziedzinie protetyki stomatologicznej, gdyż diagnozowanie i planowanie leczenia jest w tych przypadkach prowadzone skojarzonymi metodami ortodontyczno-protetycznymi. Metoda leczenia dobierana jest indywidualnie dla danego pacjenta i zawsze uzależniona od przyczyny, rodzaju i stanu zaawansowania choroby.

Leczenie ortodontyczne ma na celu przywrócenie normalnego układu i wzajemnej relacji przestrzennej zębów szczęki i żuchwy w prawidłowych kontaktach zgryzowych, a przez to fizjologicznych warunków pracy mięśni żucia i stawów skroniowo-żuchwowych. W przypadkach wad zgryzu, którym towarzyszą braki zębowe oraz dolegliwości ze strony stawów skroniowo-żuchwowych wstępem do leczenia ortodontyczno-protetycznego, jeszcze przed podjęciem docelowych czynności rekonstrukcyjnych, jest postępowanie rehabilitacyjne, którego celem jest wyeliminowanie bólu i nadmiernych napięć mięśniowych.

Generalnie stosuje się leczenie w postępowaniu wieloetapowym, przy czym zadaniem etapu pierwszego jest wyzwolenie mechanizmów adaptacyjnych do nowego układu zwarcia, a zwłaszcza wzajemnej relacji szczęki i żuchwy. W tym celu stosowane są ćwiczenia mięśniowe, szyny zgryzowe i tzw. protezy tymczasowe, a niekiedy dodatkowo zabiegi fizykoterapeutyczne. Po – czasem kilkumiesięcznym – okresie adaptacyjnym i ustąpieniu dolegliwości bólowych, przystępuje się do stosowania aparatów ortodontycznych, a następnie do trwałej rekonstrukcji uzębienia w normalnym układzie zwarcia zębów szczęki i żuchwy – poprzez stosowanie protetycznych uzupełnień stałych lub długoczasowych protez ruchomych.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie i co robić po zakończeniu leczenia?

Całkowite wyleczenie wad zgryzu jest możliwe, jednak z uwagi, że w takich przypadkach istnieje tendencja do nawrotów i dodatkowych powikłań, a także ze względu na zmieniające się z upływem czasu warunki w okolicznych tkankach jamy ustnej i możliwość zużycia zastosowanych uzupełnień protetycznych – konieczne jest przestrzeganie wyznaczonego przez lekarza harmonogramu wizyt kontrolnych.


23.11.2016

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?