Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Pletyzmografia

Pletyzmografia

Co to jest pletyzmografia?

Pletyzmografia (określana też jako bodypletyzmografia, od ang. body pletysmography) to badanie czynności płuc, które pozwala na ocenę całkowitej ilości powietrza zawartej w płucach (total lung capacity – TLC).

Po najgłębszym wydechu w płucach pozostaje pewna ilość powietrza, której nie można wydmuchać. Jest to tzw. objętość zalegająca (residual volume – RV), której nie można zmierzyć za pomocą spirometrii.

Ponadto dzięki pletyzmografii można ocenić opór, jaki drogi oddechowe stawiają przepływającemu przez nie powietrzu, co w sposób pośredni umożliwia ocenę stopnia obturacji (zwężenia) oskrzeli.

Jakie się przygotować do pletyzmografii i jakie są do niej przeciwwskazania?

Przeciwwskazania i przygotowanie są takie same jak w przypadku spirometrii. Pacjent cierpiący na klaustrofobię powinien poinformować o tym lekarza przed badaniem.

Jaki jest przebieg pletyzmografii?

Na czas pletyzmografii (samo badanie trwa tylko kilka minut) pacjent zostaje zamknięty w szczelnej szklanej kabinie i oddycha przez ustnik aparatu. Na nos zakłada się klips, delikatnie zaciskający nozdrza. Podczas badania pacjenta początkowo prosi się o spokojne oddychanie. W pewnym momencie na początku wdechu aparat zablokuje na krótko przepływ powietrza. Trwa to bardzo krótko (ułamek sekundy), a w tym momencie następuje pomiar ciśnienia. W celu pełnej oceny czynności płuc wykonuje się dodatkowo badanie spirometryczne.

Najważniejsze wskazania do pletyzmografii

Najważniejsze wskazania do pletyzmografii to ocena objętości płuc w celu potwierdzenia restrykcji, czyli zmniejszenia całkowitej pojemności płuc (restrykcję stwierdza się w przebiegu większości chorób śródmiąższowych). U chorych na POChP ocena taka może być wskazana, gdy wynik spirometrii wskazuje na możliwość współistnienia zmian restrykcyjnych. Ponadto pletyzmografię wykonuje się w celu oceny oporu dróg oddechowych u osób, które nie są w stanie prawidłowo wykonać manewru forsownego wdechu.

Dla dociekliwych, czyli na czym polega pletyzmografia i jakie są jej wyniki

Ocena objętości płuc

Kabina pletyzmograficzna jest szczelnie zamknięta. Znana jest jej dokładna objętość. Podczas badania aparat rejestruje zmiany ciśnienia w kabinie. W momencie zamknięcia zastawki podczas początku wdechu badany „kontynuuje wdech” mimo braku przepływu powietrza. Klatka piersiowa badanego zwiększa objętość, co powoduje obniżenie ciśnienia w drogach oddechowych (mierzonego na poziomie zastawki zamykającej dopływ powietrza). Zwiększenie objętości klatki piersiowej badanego zwiększa ciśnienie w kabinie pletyzmografu. Na podstawie prawa Boyle’a i Mariotte’a oraz prawa Poissona ze zmian ciśnienia w kabinie oraz drogach oddechowych, a także znanej objętości kabiny można wyliczyć objętość gazu w klatce piersiowej badanego. Najważniejsze wyniki to TLC (total lung capacity; całkowita pojemność płuc, czyli ilość powietrza w płucach), RV (residual volume; objętość zalegająca, czyli ilość powietrza, która zostaje w płucach po wykonaniu możliwie najgłębszego wydechu), a także ich stosunek, czyli RV/TLC.

  • TLC – służy do oceny obecności i nasilenia zmian restrykcyjnych, czyli polegających na zmniejszeniu objętości płuc. Na podstawie spirometrii można powziąć podejrzenie restrykcji, jej potwierdzenie wymaga jednak wykonania pletyzmografii.
  • RV – ilość powietrza, które znajduje się w płucach po wykonaniu najgłębszego wydechu. U chorych na POChP z cechami „pułapki powietrznej” jest ona zwiększona, a u chorych z restrykcją zmniejszona.
  • RV/TLC – wskaźnik rozdęcia płuc, który precyzyjniej niż sama RV pozwala ocenić, czy płuca są nadmiernie upowietrznione i w jakim stopniu.

Pomiar oporów dróg oddechowych

Zwiększony opór dróg oddechowych świadczy o ich obturacji, czyli upośledzeniu ich drożności. W badaniu pletyzmograficznym opór dróg oddechowych oblicza się na podstawie zmian ciśnienia w drogach oddechowych powodujących przepływ powietrza oraz wielkości tego przepływu. Przepływ powietrza jest odczytywany bezpośrednio za pomocą przepływomierza, natomiast ciśnienie jest wyliczane pośrednio na podstawie zmian ciśnienia w kabinie pletyzmograficznej podczas oddychania.

U chorych na POChP opór dróg oddechowych jest zwykle zwiększony. Za pomocą tej metody można również ocenić odwracalność obturacji, czyli zmniejszenie oporu dróg oddechowych po podaniu leku rozkurczającego oskrzela.

Data utworzenia: 20.08.2010
Data aktualizacji: 29.08.2018
PletyzmografiaOceń:
(3.60/5 z 5 ocen)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?