Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Rozedma płuc

Rozedma płuc

Rozedmą płuc nazywamy nieodwracalne zniszczenia w zakresie części płuc odpowiedzialnej za wymianę gazową, czyli oskrzelików oddechowych i woreczków pęcherzykowych.

Rozedma płuc - co to jest?

W aktualnej międzynarodowej klasyfikacji chorób (ICD-10) rozedma jest niezależnym rozpoznaniem, dlatego czasami takie rozpoznanie można znaleźć na karcie wypisowej ze szpitala. Zwykle jednak współistnieje z innymi patomorfologicznymi cechami POChP, a szczególnie nieodwracalnym zwężeniem drobnych oskrzeli, dlatego jest uznawana za jeden z kluczowych komponentów tej choroby.

Wyróżniamy rozedmę środka zrazika (zob. ryc.), w której dochodzi do zniszczenia oskrzelików oddechowych. Ta postać jest najczęściej stwierdzana u palaczy tytoniu. Drugi typ to rozedma całego zrazika, która zwykle dotyka osoby z niedoborem alfa1-antytrypsyny. U tych chorych dochodzi do zniszczenia zarówno oskrzelików oddechowych, jak i woreczków pęcherzykowych oraz pęcherzyków. Rozległe zniszczenia wszystkich części składowych płuca prowadzą do powstania dużych pęcherzy rozedmowych.

Rozedma płuc
Ryc. Obraz TKWR rozedmy u chorego na POChP (III stadium); strzałki wskazują ogniska rozedmy środka zrazika
Źródło: Choroby wewnętrze, red. prof. A. Szczeklik, Medycyna Praktyczna, Kraków 2006

Zniszczenie składowych miąższu płucnego upośledza wymianę gazową i – gdy zmiany są zaawansowane – prowadzi do niewydolności oddechowej. Zaawansowanie rozedmy koreluje z nasileniem niewydolności oddechowej, mierzonym zawartością tlenu we krwi (które oceniamy za pomocą oznaczenia ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi pobranej w tętnicy). Ponadto rozedma powoduje zniszczenie „podparcia” oskrzelików i ułatwia ich zapadanie się podczas wydechu. Prowadzi to do zjawiska „pułapki powietrznej” – chory wdycha więcej powietrza niż jest w stanie wypuścić z płuc, co powoduje ich rozdęcie. Zmniejsza się również pole przekroju naczyń płucnych (zniszczeniu ulegają naczynia włosowate, oplatające pęcherzyki płucne), co z czasem może prowadzić do nadciśnienia płucnego (zbyt dużego ciśnienia w łożysku naczyń płucnych).

Rozpoznanie rozedmy

Rozedmy nie można rozpoznać w sposób pewny na podstawie radiogramu (zdjęcia rentgenowskiego) klatki piersiowej. Radiogram pozwala jednak na stwierdzenie cech nadmiernego rozdęcia płuc (spłaszczenie przepony, poziome ustawienie żeber, nadmierne przejaśnienie pól płucnych).

W zaawansowanej rozedmie stwierdza się czasem tzw. klatkę piersiową beczkowatą – wymiar tylno-przedni jest porównywalny z szerokością klatki piersiowej). Niekiedy na zdjęciu rentgenowskim widoczne są również duże pęcherze rozedmowe. Pewne rozpoznanie rozedmy i określenie stopnia jej zaawansowania wymaga wykonania tomografii klatki piersiowej o dużej rozdzielczości (TKWR, częściej określanej angielskim skrótem HRCT – high resolution computer tomography). Badanie to pozwala na dokładnie uwidocznienie struktury miąższu płuc. U chorych na POChP zwykle jednak nie ma potrzeby wykonywania HRCT – ocena stopnia nasilenia rozedmy za pomocą tego badania nie zmienia leczenia. Ponadto badanie jest związane ze znacznie większym narażeniem na promieniowanie niż zwykłe zdjęcie klatki piersiowej.

Leczenie rozedmy płuc

Jak napisano wyżej, rozedma jest składową POChP i jej rozpoznanie nie wpływa na wybór leczenia, które początkowo jest oparte na obecności i nasileniu objawów choroby, a w zaawansowanej fazie także na wynikach spirometrii i gazometrii.

Jedynie u młodszych chorych z potwierdzonym niedoborem alfa1-antytrypsyny możliwe jest leczenie substytucyjne, polegające na okresowym podawaniu alfa1-antytrypsyny. Niestety, leczenie to jest bardzo drogie i w Polsce nierefundowane.

Data utworzenia: 20.08.2010
Data aktualizacji: 01.03.2013
Rozedma płucOceń:
(4.33/5 z 6 ocen)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?