Badania diagnostyczne

Autorzy: Andrzej Lewiński, Magdalena Stasiak, Barbara Jarząb, Ewa Płaczkiewicz-Jankowska

Diagnozując choroby tarczycy, należy ocenić nie tylko czynność gruczołu tarczowego, poprzez ocenę stężenia TSH i wolnych hormonów tarczycy, ale także jego strukturę oraz – najczęściej – także stężenie przeciwciał przeciwtarczycowych. Na podstawie wyników badań hormonalnych można określić, czy czynność tarczycy jest prawidłowa, a jeśli nie, to ustalić, jakiego typu zaburzenia występują u chorego. Ważne jest, szczególnie u dziecka, by rozpoznanie zaburzeń czynności tarczycy ustalać po analizie wyników TSH i wolnych hormonów, a nie tylko na podstawie samego stężenia TSH. W przypadku występowania zaburzeń czynności tarczycy i/lub nieprawidłowego obrazu USG obowiązkowo należy wykonać badanie stężenia przeciwciał przeciwtarczycowych. Na podstawie badania palpacyjnego oraz badań obrazowych (w praktyce najczęściej badania USG) ustala się, czy wielkość tarczycy jest prawidłowa (u dzieci bezwzględnie należy ocenę wielkości tarczycy odnieść do wieku, a przede wszystkim do powierzchni ciała dziecka) i czy nie występują w niej nieprawidłowości morfologiczne – wyczuwalne guzki bądź też widoczne jedynie w badaniu USG zmiany ogniskowe – czy też cechy procesu zapalnego. Jedynie w sytuacji, gdy wyniki wszystkich powyższych badań są prawidłowe i nie stwierdza się objawów klinicznych sugerujących jasno chorobę tarczycy, można jednoznacznie wykluczyć patologię tego gruczołu i odstąpić od dalszej diagnostyki i monitorowania.

Zbiórka dla szpitali w Ukrainie!

Napisz do nas

Podziel się swoją opinią nt. rozdziałów z autorami i redakcją.
Czy rozdział był pomocny? Czy czegoś brakuje?
Co warto zmodyfikować lub uzupełnić?

Pomóż nam redagować podręcznik.

Polecamy wytyczne
Ważne badania naukowe