medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Względna korzyść związana ze stosowaniem statyn (czyli względne zmniejszenie ryzyka [RRR]) jest proporcjonalna do bezwzględnego zmniejszenia stężenia cholesterolu LDL w osoczu, natomiast korzyść (NNT) jest proporcjonalna do ryzyka sercowo-naczyniowego w danej populacji.
U chorych na ostre zapalenie wyrostka robaczkowego operacja laparoskopowa, w porównaniu z operacją otwartą, wydłużyła czas zabiegu oraz nie wpłynęła na ryzyko powikłań, pooperacyjne nasilenie bólu, czas do rozpoczęcia żywienia doustnego i czas pobytu w szpitalu.
U małych dzieci chorujących na nawracające infekcyjne zapalenia dróg oddechowych (ZDO) istotnie częściej stwierdza się zakażenia bakteriami nietypowymi niż u dzieci zdrowych.
Stosowanie doustne Saccharomyces boulardii podczas leczenia antybiotykiem zmniejsza, w porównaniu z placebo, o około połowę ryzyko wystąpienia biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków u dzieci i dorosłych.
U chorych poddanych operacji trzustki zastosowanie w okresie okołooperacyjnym somatostatyny lub jej syntetycznych analogów nie zmniejsza ryzyka zgonu, lecz wiąże się ze znamiennym zmniejszeniem ryzyka jakichkolwiek powikłań pooperacyjnych lub powikłań związanych z trzustką.
U chorych na nadciśnienie tętnicze ze współistniejącymi czynnikami ryzyka choroby wieńcowej leczenie oparte na amlodypinie z peryndoprylem dodawanym w razie potrzeby, w porównaniu z leczeniem opartym na atenololu z diuretykiem tiazydowym dodawanym w razie potrzeby, skuteczniej obniżało ciśnienie tętnicze i zapobiegało incydentom sercowo-naczyniowym.
U chorych ze świeżym zawałem serca metoprolol stosowany początkowo dożylnie w łącznej dawce 15 mg, a następnie 200 mg/d doustnie średnio przez 15 dni zmniejszył ryzyko ponownego zawału serca i migotania komór oraz zwiększył ryzyko wstrząsu kardiogennego, w porównaniu z placebo. Lek nie wpłynął znamiennie na częstość zgonów z jakiejkolwiek przyczyny.
Stosowanie kandesartanu w dawce docelowej 32 mg 1 x dz. (śr. 24 mg) przez około 3 lata (mediana) u chorych z przewlekłą niewydolnością serca zmniejszyło ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz ryzyko zawału serca niezakończonego zgonem.
Zdaniem autorów badania jego wyniki wskazują na jednakowe bezpieczeństwo i skuteczność rozpoczynania leczenia chorych w podeszłym wieku ze stabilną PNS od beta-blokera (bisoprololu) i następnie dodanie inhibitora ACE (enalaprylu), w porównaniu z rozpoczynaniem leczenia od inhibitora ACE i dodaniem beta-blokera.
Szczepienie zdrowych dzieci w wieku 2-16 lat przeciwko grypie (zwłaszcza atenuowaną ["żywą"] szczepionką donosową) zapobiega zachorowaniom na grypę.
U chorych z refluksowym zapaleniem przełyku stosowanie ciągłego leczenia podtrzymującego skutecznie zapobiega nawrotom zapalenia ocenianym endoskopowo i klinicznie.
U chorych po niedawno przebytym OZW intensywne leczenie atorwastatyną stosowaną w dużej dawce (80 mg/d), w porównaniu z leczeniem prawastatyną w dawce standardowej (40 mg/d), zmniejszyło ryzyko zgonu i poważnych incydentów sercowo-naczyniowych już w pierwszych miesiącach leczenia, i niezależnie od początkowego efektu korzyść zwiększała się w długotrwałej obserwacji.
7-walentna skoniugowana szczepionka przeciwko S. pneumoniae zmniejszała ryzyko zachorowania na zapalenie płuc u małych dzieci, zwłaszcza do 2. roku życia.
Według autorów metaanalizy, antybiotyki stosowane w leczeniu bólu gardła skracają czas utrzymywania się objawów i zmniejszają ryzyko wystąpienia zarówno bezpośrednich, jak i odległych powikłań, jednak efekt ten jest stosunkowo niewielki. Ponieważ nie przeprowadzono analizy bezpieczeństwa, każdorazowo, przed zleceniem antybiotyku z powodu bólu gardła należy rozważyć korzyści i ryzyko związane z takim postępowaniem.
Wstrzymanie się od niezwłocznego podania antybiotyku i prowadzenie wnikliwej obserwacji u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat chorych na ostre zapalenie ucha środkowego jest mniej skuteczne niż podawanie przez 10 dni amoksycyliny w dawce 60 mg/kg mc./24 h.
U dorosłych chorych poddawanych otwartej, planowej lub doraźnej operacji brzusznej, rutynowe wprowadzenie zgłębnika nosowo-żołądkowego i pozostawienie go do czasu powrotu czynności jelit, w porównaniu z wprowadzaniem go tylko na czas operacji albo niewprowadzaniem w ogóle, wiązało się z dłuższym czasem do powrotu czynności przewodu pokarmowego.
U chorych na kamicę pęcherzyka żółciowego poddawanych laparoskopowej cholecystektomii preparowanie przy użyciu noża ultradźwiękowego, począwszy od dna pęcherzyka, w porównaniu z preparowaniem za pomocą jednobiegunowej diatermii, począwszy od szyi pęcherzyka, skróciło czas trwania zabiegu oraz zmniejszyło nasilenie bólu i nudności po operacji.
U dorosłych chorych na ChRP trwającą >=6 miesięcy laparoskopowa fundoplikacja sposobem Nissena, w porównaniu ze stosowaniem IPP, poprawiła ogólną jakość życia i jakość życia związaną z objawami ze strony przewodu pokarmowego. Obserwowana różnica między oboma sposobami postępowania, chociaż istotna statystycznie, prawdopodobnie nie była istotna klinicznie.
