Za maską kryjącą twarz, niczym w teatrze greckiej tragedii, ukryliśmy uśmiech –świadectwo ludzkiego współistnienia. Aż do odwołania zmarszczki wokół oczu przejęły rolę główną. Mimika czoła cieszy i martwi się życiem. Nierówny oddech i słowa filtruje flizelinowy knebel. Tylko serce przyspiesza niezmiennie, reagując na oddalony sygnałem smartphona głos, telekonferencyjny grymas i literacki akapit. Kawałek szczęścia znów szeleści przyjaźnie zadrukowanym papierem.
Z tlenową maską na ustach i nosie. W chirurgicznej maseczce antyseptyki. Z dziobatą maską morowych tchnień prosto z weneckiego karnawału, wypełnioną po brzegi ziołami, których intensywny eter zabija smród rozkładającego się życia. W balowych przebraniach kwarantanny. W kontredansie komunikatów o kolejnych ogniskach zakażeń, ograniczeniach spotkań, wykrzyknikach dystansu i umywaniu rąk od odpowiedzialności, jesteśmy nadal poetami i prozaikami. Lekarze ciał, pogromcy wirusów, łowcy słów i terapeuci szaleństw. Poszukiwania duszy medycyny, wzorem naszego patrona Andrzeja Szczeklika nie zostały przerwane. Oto nieznany nam rytm w elektrokardiogramie sztuki.
„Rytmami nasycony jest świat, który nas otacza – pisał w Katharsis Profesor – Spotykamy się z nimi nieustannie, od pierwszych chwil życia. Rytmem jest ruch kołysanki i śpiew, który mu towarzyszy, błysk morskiej latarni i szum fal bijących o brzeg, stuk pociągu i kumkanie żab przy torach. Rytmy świata przenikają nas, wnoszą własne metrum, pobudzają do odpowiedzi (…). Aż wreszcie – jak pisze Czesław Miłosz – materia nie mogła już utrzymać swojego bezwładu. Przebiegło ją pierwsze drgnienie rytmu, przebudzenie po śnie bez wieków”.
Ogólnopolski Konkurs Literacki „Przychodzi wena do lekarza” został w 2020 roku odpowiedzialnie zamaskowany. Pisarstwo lekarzy i osób niepełnosprawnych „zamrożono” w magazynach wydawnictwa, niczym serce podczas kardiochirurgicznego zabiegu. Gdy spadnie lekarska maseczka, rytm serca powróci, dając podwójny kawałek szczęścia.
Dobrze, że jesteście, przyjaciele!
Jarosław Wanecki
