Delstrigo - tabletki powlekane

Leczenie dorosłych zakażonych wirusem HIV-1, u których nie stwierdzono, uprzednio ani obecnie, cech oporności wirusa na leki z grupy nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NNRTI), tenofowir lub lamiwudynę. Leczenie młodzieży w wieku ≥12 lat o mc. ≥35 kg zakażonych wirusem HIV-1, u której nie stwierdzono, uprzednio ani obecnie, cech oporności wirusa na leki z grupy NNRTI, lamiwudynę lub tenofowir, oraz u której wystąpiły objawy toksyczności uniemożliwiające zastosowanie innych schematów leczenia, nie zawierających dizoproksylu tenofowiru. P.o. 1 tabl. 1 ×/d, niezależnie od posiłków; tabletki połykać w całości. Jeśli lek jest podawany jednocześnie z ryfabutyną lub z umiarkowanymi induktorami CYP3A (np. dabrafenibem, lezynuradem, bozentanem, tiorydazyną, nafcyliną, modafinilem, telotristatem etylu), należy dodatkowo przyjmować dorawirynę w postaci oddzielnego preparatu, w dawce 100 mg, w odstępie ok. 12 h od podania leku. W przypadku pominięcia dawki; jeśli od zgodnej z dawkowaniem pory przyjęcia leku minęło <12 h, pacjent powinien możliwie jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę i powrócić do ustalonego schematu dawkowania, jeśli minęło >12 h, nie powinien przyjmować pominiętej dawki, a następną dawkę powinien przyjąć o zwykłej wyznaczonej porze. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, ale zaleca się zachowanie ostrożności. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u osób z szacunkowym klirensem kreatyniny ≥50 ml/min ani u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A lub B wg skali Childa i Pugha). W przypadku szacunkowego klirensu kreatyniny <50 ml/min nie należy rozpoczynać stosowania leku, a jeśli parametr ten zmniejszy się do wartości <50 ml/min w trakcie leczenia, lek należy odstawić. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zachowanie ostrożności. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w wieku <12 lat lub <35 kg mc.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, równoległe podawanie silnych induktorów CYP3A (m. in. karbamazepina, okskarbazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ryfapentyna, ziele dziurawca zwyczajnego, mitotan, enzalutamid, lumakaftor).