Cresemba - kapsułki twarde

Inwazyjna aspergiloza. Mukormykoza u pacjentów, u których leczenie amfoterycyną B nie jest wskazane. P.o., niezależnie od posiłków; kapsułki przyjmować w całości. Do czasu potwierdzenia choroby na podstawie określonych badań diagnostycznych można wdrożyć wczesną terapię celowaną (prewencyjną lub opartą na wstępnej diagnostyce), natomiast po uzyskaniu wyników tych badań należy odpowiednio dostosować leczenie przeciwgrzybicze. Dorośli. Dawka nasycająca w 1. i 2. dniu 200 mg 3 ×/d (co 8 h); dawka podtrzymująca 200 mg 1 ×/d. Młodzież i dzieci w wieku od 6 lat. Dawka nasycająca w 1. i 2. dniu podawana 3 ×/d (co 8 h) i dawka podtrzymująca podawana 1 ×/d wynosi 80 mg dla osób 16–<18 kg mc., 120 mg – 18–<25 kg mc., 160 mg – 25–<32 kg mc., 180 mg – 32–<37 kg mc., 200 mg dla osób ≥37 kg mc. Pierwszą dawkę podtrzymującą podać 12–24 h po podaniu ostatniej dawki nasycającej. Wszystkie kapsułki wchodzące w skład danej dawki należy przyjmować w tym samym czasie. Czas trwania leczenia zależy od odpowiedzi klinicznej. W przypadku długotrwałego leczenia >6 mies., należy dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku, dorosłych z zaburzeniami czynności nerek oraz dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Brak badań u dorosłych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby; stosowanie leku u tych pacjentów nie jest wskazane, o ile nie uzna się, że korzyści z leczenia przewyższają ryzyko. Ze względu na brak danych nie można określić zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, rodzinny zespół krótkiego odstępu QT, jednoczesne stosowanie z ketokonazolem lub z dużą dawką rytonawiru (>200 mg co 12 h), jednoczesne stosowanie z silnymi induktorami CYP3A4/5, takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, karbamazepina, długo działające barbiturany (np. fenobarbital), fenytoina i ziele dziurawca lub umiarkowanymi induktorami CYP3A4/5, takimi jak efawirenz, nafcylina i etrawiryna.