Synjardy - tabletki powlekane

Leczenie cukrzycy typu 2, jako uzupełnienie diety i wysiłku fizycznego: (1) u pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli glikemii mimo stosowania maks. tolerowanej dawki metforminy w monoterapii; (2) u pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli glikemii mimo stosowania metforminy w skojarzeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi; (3) u pacjentów leczonych metforminą i empagliflozyną w postaci osobnych preparatów. Dorośli i dzieci w wieku >10 lat. P.o. 1 tabl. 2 ×/d, podczas posiłku; tabletki połykać w całości. Wszyscy pacjenci powinni kontynuować stosowanie diety cukrzycowej, zaś pacjenci z nadwagą powinni kontynuować stosowanie diety z ograniczeniem spożycia energii. Jeśli empagliflozyna jest dodawana u pacjentów otrzymujących już metforminę, dawkę metforminy należy pozostawić taką samą jak dawka przyjmowana już przez pacjenta. Zalecana dawka początkowa empagliflozyny to 5 mg 2 ×/d (10 mg/d). U pacjentów tolerujących dawkę empagliflozyny 10 mg/d i wymagających ściślejszej kontroli glikemii, można zwiększyć dawkę do 25 mg/d. W przypadku stosowania w skojarzeniu z insuliną lub pochodną sulfonylomocznika ich dawka może wymagać zmniejszenia, aby ograniczyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Pacjenci zmieniający leczenie z oddzielnych preparatów empagliflozyny i metforminy na preparat złożony powinni otrzymywać taką samą lub możliwie zbliżoną dawkę dobową empagliflozyny i metforminy jak przyjmowane do tej pory. Dawka maks. metforminy u dorosłych wynosi 3 g/d, a u dzieci 2 g/d, natomiast maks. zalecana dawka empaglifozyny wynosi 25 mg/d. U osób z zaburzeniami czynności nerek należy regularnie kontrolować czynność nerek oraz dostosowywać dawki składników preparatu; jeśli nie jest możliwe zastosowanie preparatu złożonego w odpowiedniej dawce, należy podawać osobne preparaty. Wartość GFR należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia preparatami zawierającymi metforminę, a następnie co najmniej 1 ×/rok. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia czynności nerek oraz u chorych w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co 3–6 mies. U osób z GFR ≥60 ml/min dawka maks. metforminy 3 g/d, można rozważyć zmniejszenie dawki w reakcji na pogarszającą się czynność nerek, nie ma konieczności dostosowania dawki empagliflozyny; w przypadku GFR 45–<60 ml/min dawka maks. metforminy 2 g/d, dawka początkowa nie większa niż 50% dawki maks., dawka maks. empagliflozyny 10 mg/d; GFR 30–<45 ml/min dawka maks. metforminy 1 g/d, dawka początkowa nie większa niż 50% dawki maks., dawka maks. empagliflozyny 10 mg/d; u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie metforminy jest przeciwwskazane, a empagliflozyna nie jest zalecana. U osób w podeszłym wieku stosować ostrożnie, monitorując czynność nerek. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u dzieci i młodzieży w wieku <10 lat.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, każdy rodzaj ostrej kwasicy metabolicznej (kwasica mleczanowa, cukrzycowa kwasica ketonowa), cukrzycowy stan przedśpiączkowy, ciężka niewydolność nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), ostre stany mogące powodować zaburzenia czynności nerek (odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs), choroby mogące być przyczyną niedotlenienia tkanek (zwłaszcza choroby o przebiegu ostrym lub zaostrzenia chorób przewlekłych), takie jak niewyrównana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, świeży zawał serca, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, ostre zatrucie alkoholem, choroba alkoholowa, okres karmienia piersią.