Cilazapryl

Cilazapryl – jest to lek zaliczany do inhibitorów konwertazy angiotensynowej.
Inhibitory konwertazy angiotensynowej są lekami działającymi na jeden z enzymów wchodzących w skład układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Układ renina-angiotensyna-aldosteron odgrywa ważną rolę w regulacji ciśnienia tętniczego krwi, poprzez działanie angiotensyny II i aldosteronu wpływa na układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy i gospodarkę wodno-elektrolitową. Renina, produkowana w nerkach, zwiększa wytwarzanie angiotensyny I, która jest następnie przekształcana z udziałem enzymu konwertazy angiotensynowej (ACE – nazwa pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin Converting Enzyme) do angiotensyny II, ta zaś wykazuje różnorodne działanie biologiczne. Działa za pośrednictwem receptorów angiotensyny II AT-1 (zlokalizowanych w ścianie naczyń krwionośnych, sercu, nerkach, nadnerczach oraz ośrodkowym układzie nerwowym) i AT-2 (zlokalizowanych głównie w sercu, nerkach, ośrodkowym układzie nerwowym oraz w macicy i jajnikach), których pobudzenie daje przeciwstawne efekty. Poprzez pobudzenie receptorów AT-1 angiotensyna II oddziałuje bezpośrednio na układ sercowo-naczyniowy i ośrodkowy układ nerwowy (powoduje m.in. skurcz naczyń krwionośnych, zwiększenie wydzielania noradrenaliny i innych substancji kurczących naczynia oraz przerost i przebudowę naczyń krwionośnych i serca), działa prozakrzepowo (m.in. zwiększa agregację płytek krwi), działa w obrębie nerek (m.in. zwiększa wchłanianie sodu, zwiększa wydalanie potasu, nasila uwalnianie reniny) oraz w obrębie nadnerczy (zwiększa wydzielanie aldosteronu, adrenaliny i noradrenaliny). Aldosteron zwiększa wchłanianie zwrotne jonów sodowych oraz wydalanie jonów potasowych i wodorowych w nerkach. Rezultatem pobudzenia układu RAA jest wzrost ciśnienia tętniczego krwi.
Inhibitory konwertazy angiotensynowej hamują przekształcenie angiotensyny I do angiotensyny II. Rozkurczają naczynia krwionośne oraz obniżają ciśnienie tętnicze krwi. Zwiększają pojemność minutową serca (ilość krwi tłoczonej przez serce do naczyń krwionośnych w czasie 1 minuty); zmniejszają obciążenie serca, poprawiają funkcję skurczową i rozkurczową komór serca. Powodują cofnięcie się zmian strukturalnych serca i naczyń (zjawisko remodelingu). W zastoinowej niewydolności serca zmniejszają objawy kliniczne oraz zwiększają tolerancję wysiłku. Zmniejszają ryzyko zawału serca, udaru i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (np. miażdżycy) u chorych obciążonych dużym ryzykiem wystąpienia incydentu sercowo-naczyniowego. Zmniejszają śmiertelność w przypadku podawania w okresie okołozawałowym. U pacjentów z nefropatią cukrzycową lub niecukrzycową z towarzyszącym białkomoczem spowalniają postęp przewlekłej niewydolności nerek.
Cilazapryl stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego (jako pojedynczy lek lub w leczeniu skojarzonym) oraz zastoinowej niewydolności serca (w leczeniu skojarzonym).

Przeczytaj też artykuły

• Nadciśnienie tętnicze
• Niewydolność serca

Preparaty na rynku polskim zawierające cilazapryl

Zobacz substancje złożone zawierające cilazapryl

• cilazapryl + hydrochlorotiazyd