medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Sacytuzumab gowitekan jest koniugatem humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1κ z lekiem SN-38, będącym inhibitorem topoizomerazy I. Przeciwciało z lekiem jest połączone kowalencyjnie łącznikiem, który może ulec hydrolizie. Ok. 7–8 małych cząsteczek SN-38 łączy się z każdym przeciwciałem (sacytuzumabem). Sacytuzumab jest skierowany przeciw trofoblastycznemu antygenowi powierzchniowemu typu 2. (Trop-2), który ulega ekspresji w większości przypadków raka piersi. Sacytuzumab gowitekan wiąże się z komórkami nowotworowymi z ekspresją Trop-2 i ulega internalizacji z późniejszym uwolnieniem SN-38 z łącznika. SN-38 wchodzi w reakcję z topoizomerazą I i zapobiega ponownemu wiązaniu się pęknięć pojedynczych nici wywołanych topoizomerazą I. Wynikające z tego uszkodzenie DNA prowadzi do apoptozy i śmierci komórki nowotworowej.
Farmakokinetyka
Mediana t1/2 w fazie eliminacji sacytuzumabu gowitekanu oraz wolnego SN-38 u pacjentów z przerzutowym potrójnie ujemnym rakiem piersi wynosi odpowiednio 23,4 h i 17,6 h. Nie przeprowadzono badań dotyczących metabolizmu sacytuzumabu gowitekanu. Mała cząsteczka SN-38 jest metabolizowana przy udziale UGT1A1.
Nie wykazano wpływu wieku, rasy ani łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę sacytuzumabu gowitekanu.
Wydalanie przez nerki w minimalnym stopniu przyczynia się do wydalania SN-38. Brak dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki sacytuzumabu gowitekanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min).
Ekspozycja na sacytuzumab gowitekan u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby jest podobna do ekspozycji u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Brak danych dotyczących ekspozycji na sacytuzumab gowitekan oraz wolny SN-38 u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Rak piersi
Monoterapia u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym lub przerzutowym potrójnie ujemnym rakiem piersi, którzy otrzymali wcześniej co najmniej 2 linie leczenia systemowego, w tym co najmniej jedną w zaawansowanej chorobie.
Monoterapia u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym lub przerzutowym rakiem piersi wykazującym ekspresję receptora hormonalnego (HR-dodatni), niewykazującym ekspresji receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (HER2-ujemny), którzy otrzymali wcześniej terapię hormonalną i co najmniej dwie dodatkowe linie leczenia systemowego w zaawansowanej chorobie.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nie należy karmić piersią podczas leczenia oraz przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.
Neutropenia
Sacytuzumab gowitekan może powodować ciężką lub zagrażającą życiu neutropenię. W badaniach klinicznych, w szczególności w pierwszych dwóch cyklach leczenia, zgłaszano przypadki zakażeń zakończonych zgonem w przebiegu neutropenii. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia gorączki neutropenicznej, np. u pacjentów w podeszłym wieku (w szczególności w wieku ≥65 lat), pacjentów, u których wystąpiła w przeszłości neutropenia, osób osłabionych lub z niewydolnością narządów (w tym niewydolnością nerek, wątroby lub układu sercowo-naczyniowego) lub wieloma chorobami współistniejącymi, należy rozważyć wdrożenie profilaktyki pierwotnej z zastosowaniem G-CSF od 1. cyklu leczenia. Należy monitorować bezwzględną liczbę neutrofili w trakcie leczenia. Sacytuzumabu gowitekanu nie należy podawać, jeśli bezwzględna liczba neutrofili wynosi <1500/mm3 w 1. dniu któregokolwiek cyklu lub jeśli liczba neutrofilii wynosi <1000/mm3 w 8. dniu któregokolwiek cyklu. Nie podawać w przypadku gorączki neutropenicznej. W przypadku wystąpienia neutropenii lub gorączki neutropenicznej może być konieczna modyfikacja dawki. Neutropenię należy leczyć z zastosowaniem G-CSF i rozważyć profilaktykę w kolejnych cyklach, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Biegunka
Sacytuzumab gowitekan może powodować ciężką biegunkę. W niektórych przypadkach zaobserwowano biegunkę prowadzącą do odwodnienia, a w konsekwencji do ostrego uszkodzenia nerek. Leku nie należy podawać w przypadku biegunki stopnia 3. lub 4. w czasie zaplanowanego leczenia, a leczenie należy kontynuować wyłącznie wówczas, gdy biegunka ustąpi do stopnia ≤1. W przypadku wystąpienia biegunki niezwiązanej z zakażeniem, należy rozpocząć leczenie loperamidem; można dodatkowo zastosować leczenie wspomagające. Pacjenci, u których występuje nadmierna cholinergiczna odpowiedź na sacytuzumab gowitekan (np. skurcze żołądka, biegunka, ślinotok), mogą otrzymać odpowiednie leczenie (np. atropinę) w kolejnych cyklach.
Nadwrażliwość
Lek może powodować ciężką oraz zagrażającą życiu nadwrażliwość. Przed podaniem wlewu zaleca się zastosowanie premedykacji, w tym podanie leków przeciwgorączkowych, leków blokujących receptory H1 oraz H2 lub kortykosteroidów (np. 50 mg hydrokortyzonu lub odpowiednika podanego p.o. lub i.v.). Pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem reakcji związanych z wlewem podczas jego podawania oraz co najmniej przez 30 min po jego zakończeniu. Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja związana z wlewem, należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać wlew. W przypadku wystąpienia reakcji związanych z wlewem zagrażających życiu, stosowanie leku należy zakończyć.
Nudności i wymioty
W celu zapobiegania nudnościom i wymiotom wywołanym chemioterapią zaleca się zastosowanie odpowiedniego leczenia przeciwwymiotnego. Leku nie należy podawać w przypadku wystąpienia nudności stopnia 3. lub wymiotów stopnia 3. lub 4. w momencie zaplanowanego podania, a leczenie należy kontynuować wyłącznie wraz z podawaniem środków wspomagających, gdy nudności lub wymioty złagodnieją do stopnia ≤1. Można również dodatkowo zastosować leki przeciwwymiotne oraz inne środki wspomagające według wskazań klinicznych.
Stosowanie u pacjentów ze zmniejszoną aktywnością UGT1A1
SN-38 (mała część cząsteczki sacytuzumabu gowitekanu) jest metabolizowana za pośrednictwem transferazy urydynowo-difosfoglukuronianowej (UGT1A1). Genetyczne odmiany genu UGT1A1, takie jak allel UGT1A1*28, prowadzą do zmniejszonej aktywności enzymatycznej UGT1A1. Pacjenci, którzy są homozygotami pod względem allelu UGT1A1*28, są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia neutropenii, gorączki neutropenicznej i niedokrwistości oraz są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia innych działań niepożądanych po rozpoczęciu leczenia sacytuzumabem gowitekanem. Ok. 20% populacji rasy czarnej, 10% populacji rasy białej oraz 2% populacji wschodnio-azjatyckiej jest homozygotami pod względem allelu UGT1A1*28. W niektórych populacjach mogą być obecne allele o zmniejszonej aktywności, inne niż UGT1A1*28. Pacjentów ze znaną zmniejszoną aktywnością UGT1A1 należy uważnie obserwować pod kątem działań niepożądanych. W przypadku braku danych, określenie aktywności UGT1A1 nie jest konieczne, ponieważ postępowanie w przypadku działań niepożądanych, w tym dostosowanie dawki, będzie takie samo dla wszystkich pacjentów.
Toksyczność dla zarodka i płodu
Ze względu na mechanizm działania sacytuzumab gowitekan może działać teratogennie i/lub prowadzić do zgonu zarodka i płodu, jeśli zostanie podany kobiecie w ciąży. Sacytuzumab gowitekan zawiera genotoksyczny SN-38 i działa na szybko dzielące się komórki. Kobiety w ciąży oraz kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu. U kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę.
Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności sacytuzumabu gowitekanu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
Inhibitory UGT1A1
Jednoczesne podawanie sacytuzumabu gowitekanu z inhibitorami UGT1A1 może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych wskutek potencjalnego zwiększenia ogólnoustrojowej ekspozycji na SN-38. Należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów otrzymujących inhibitory UGT1A1 (np. propofol, ketokonazol, inhibitory kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu [EGFR]).
Induktory UGT1A1
Jednoczesne przyjmowanie induktorów UGT1A1 może zmniejszać ekspozycję na SN-38. Należy zachować ostrożność podczas stosowania sacytuzumabu gowitekanu u pacjentów otrzymujących induktory UGT1A1 (np. karbamazepinę, fenytoinę, ryfampicynę, rytonawir, typranawir).
Analiza ograniczonych danych pochodzących od pacjentów otrzymujących inhibitory (n=16) lub induktory (n=5) UGT1A1 podczas leczenia sacytuzumabem gowitekanem wskazuje, że ekspozycja na wolny SN-38 u tych pacjentów była porównywalna do ekspozycji u pacjentów, którzy nie otrzymywali inhibitora ani induktora UGT1A1.
Bardzo często: zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, neutropenia, niedokrwistość, leukopenia, limfopenia, nadwrażliwość, zmniejszenie łaknienia, hipokaliemia, hipomagnezemia, bezsenność, ból głowy, zawroty głowy, duszność, kaszel, biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, łysienie, wysypka, świąd, ból pleców, ból stawów, zmęczenie.
Często: sepsa, zapalenie płuc, grypa, zapalenie oskrzeli, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie zatok, opryszczka jamy ustnej, gorączka neutropeniczna, małopłytkowość, odwodnienie, hiperglikemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hiponatremia, lęk, zaburzenia smaku, niedociśnienie tętnicze, krwawienie z nosa, kaszel produktywny, wyciek z nosa, przekrwienie nosa, zespół kaszlu z górnych dróg oddechowych, zapalenie okrężnicy, w tym neutropeniczne zapalenie okrężnicy, zapalenie jamy ustnej, ból w nadbrzuszu, niestrawność, choroba refluksowa przełyku, wzdęcia, wysypka plamisto-grudkowa, hiperpigmentacja skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, suchość skóry, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej, skurcze mięśni, krwiomocz, białkomocz, dyzuria, ból, dreszcze, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej i/lub dehydrogenazy mleczanowej we krwi, wydłużenie APTT.
Niezbyt często: zapalenie jelit, reakcja związana z wlewem.
Przedawkowanie
W badaniach klinicznych stosowanie dawek do 18 mg/kg mc. (ok. 1,8-krotność maks. zalecanej dawki wynoszącej 10 mg/kg mc.) zwiększało częstość występowania ciężkiej neutropenii. W przypadku przedawkowania pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych działań niepożądanych, w szczególności ciężkiej neutropenii, oraz rozpocząć odpowiednie leczenie.
Ciąża
Brak dostępnych danych dotyczących stosowania sacytuzumabu gowitekanu u kobiet w ciąży. Ze względu na mechanizm działania lek może działać teratogennie i/lub prowadzić do zgonu zarodka i płodu. Sacytuzumab gowitekan zawiera genotoksyczny składnik SN-38 i działa na szybko dzielące się komórki. Nie stosować w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny pacjentki tego wymaga. U kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę. Kobiety w ciąży oraz kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu.
W trakcie leczenia i co najmniej przez 6 mies. po przyjęciu ostatniej dawki pacjentki w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji.
W trakcie leczenia i co najmniej przez 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki pacjenci, których partnerki są w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji.
Karmienie piersią
Nie wiadomo czy sacytuzumab gowitekan lub jego metabolity przenikają do pokarmu kobiecego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i niemowląt karmionych piersią. W trakcie leczenia i przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki nie należy karmić piersią.
Na podstawie badań na zwierzętach stwierdzono, że sacytuzumab gowitekan może wpływać negatywnie na płodność u kobiet w wieku rozrodczym.
Podawać i.v., we wlewie. Pierwszy wlew powinien trwać 3 h, w przypadku dobrej tolerancji kolejne wlewy można podawać w ciągu 1–2 h. Przed podaniem zaleca się premedykację, w tym podanie leków przeciwgorączkowych, leków blokujących receptory H1 oraz H2 lub kortykosteroidów (np. 50 mg hydrokortyzonu lub odpowiednika podanego p.o. lub i.v.). Chorych należy obserwować w trakcie podawania wlewu oraz co najmniej przez 30 min po jego zakończeniu.
Dorośli. 10 mg/kg mc. w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Leczenie kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwej do zaakceptowania toksyczności.
Przed podaniem każdej dawki zaleca się leczenie mające na celu zapobieganie wystąpieniu reakcji związanych z wlewem oraz nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią.
U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia gorączki neutropenicznej należy rozważyć wdrożenie profilaktyki pierwotnej z zastosowaniem czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) od 1. cyklu leczenia.
Dostosowanie dawki
W razie wystąpienia działań niepożądanych konieczne może być wstrzymanie leczenia, zmniejszenie dawki lub zakończenie leczenia. Jeśli dawkę zmniejszono z powodu działań niepożądanych, nie należy jej ponownie zwiększać.
Schemat redukcji dawki: 1. zmniejszenie dawki do 7,5 mg/kg mc., 2. zmniejszenie dawki do 5 mg/kg mc.; w razie konieczności dalszego zmniejszania dawki, leczenie należy przerwać.
Postępowanie w przypadku wystąpienia neutropenii lub gorączki neutropenicznej 3. lub 4. stopnia, nudności, wymiotów i biegunki 3.lub 4. stopnia związanych z podaniem leku i nieustępujących po podaniu leków przeciwwymiotnych i przeciwbiegunkowych oraz innych objawów toksyczności stopnia 3. lub 4. występujących pomimo standardowego leczenia – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
W razie wystąpienia reakcji związanej z wlewem należy zmniejszyć szybkość wlewu lub przerwać jego podawanie; w przypadku wystąpienia reakcji zagrażających życiu należy całkowicie zaprzestać podawania leku.
Osoby w podeszłym wieku, zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat. Dane dotyczące stosowania u osób ≥75 lat są ograniczone. Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby oraz pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie określono bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min).
Sacytuzumab gowitekan wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, gdyż może powodować np. zawroty głowy i zmęczenie.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
