medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Mogamulizumab to otrzymana metodą rekombinacji DNA, defukozylowana (pozbawiona fukozy w strukturze łańcucha oligosacharydowego, dołączonego do domeny Fc), humanizowana immunoglobulina IgG1κ. Selektywnie wiąże się ze sprzężonym z białkiem G receptorem chemokin CC (CCR4). Receptor CCR4 bierze udział w migracji limfocytów do różnych narządów, w tym do skóry, ale ulega również ekspresji na powierzchni złośliwych komórek T, pojawiających się w przebiegu pierwotnych chłoniaków skórnych, takich jak ziarniniak grzybiasty (MF) lub zespół Sézary’ego (SS). Wiązanie mogamulizumabu z receptorem CCR4 na złośliwych komórkach T prowadzi do ich deplecji na drodze mechanizmów cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC), wyzwalanych przez oddziaływanie tak związanego mogamulizumabu z komórkami efektorowymi układu odpornościowego, głównie NK. Powinowactwo leku do receptorów na tych komórkach efektorowych jest zwiększone dzięki defukozylowaniu jego cząsteczki, co istotnie wzmacnia ADCC.
Analiza związku ekspozycji z odpowiedzią na leczenie wykazała, że w głównym badaniu klinicznym skuteczność nie korelowała z ekspozycją na mogamulizumab. Skuteczność mierzona według wydłużenia czasu wolnego od progresji choroby (PFS) w oparciu o ocenę badacza, nie była związana ze zwiększającą się ekspozycją na mogamulizumab.
W badaniach klinicznych oceniających stosowanie leku u dorosłych pacjentów z białaczką/chłoniakiem z komórek T lub chłoniakiem skóry z komórek T u ok. 14% pacjentów wykryto przeciwciała przeciwko mogamulizumabowi związane z zastosowanym leczeniem. Nie odnotowano pacjentów z odpowiedzią przeciwciał neutralizujących.
Farmakokinetyka
Mogamulizumab charakteryzuje się farmakokinetyką liniową względem dawki w zakresie dawek 0,1–1 mg/kg mc. W oparciu o analizę parametrów farmakokinetycznych populacji, stężenie mogamulizumabu w stanie stacjonarnym osiągano po 12 tyg. wielokrotnego podawania według zalecanego schematu leczenia, a kumulacja ogólnoustrojowa zwiększała się 1,7-krotnie. Nie określono szlaku metabolicznego mogamulizumabu. Oczekuje się, że będzie rozkładał się na małe peptydy i aminokwasy poprzez szlaki kataboliczne, w taki sam sposób jak endogenne IgG.
W oparciu o analizy parametrów farmakokinetycznych populacji stwierdzono, że wiek (w zakresie 22–101 lat), płeć, pochodzenie etniczne inne niż japońskie, zaburzenia czynności nerek, łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, podtyp choroby (MF lub SS), stopień ekspresji CCR4 ani wskaźnik stanu sprawności ECOG (pacjenci z wynikiem w skali ECOG PS ≥2 byli wyłączeni z badań klinicznych) nie wywierały istotnego klinicznie wpływu na klirens mogamulizumabu. Mogamulizumabu nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej >3-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość aktywności AST).
Leczenie dorosłych pacjentów z ziarniniakiem grzybiastym (MF) lub zespołem Sézary’ego (SS), którzy otrzymali wcześniej co najmniej jedną terapię ogólnoustrojową.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.
Reakcje skórne
U pacjentów otrzymujących mogamulizumab występowała wysypka polekowa, czasami o ciężkim przebiegu. Podczas podawania mogamulizumabu pacjentom z chłoniakami z komórek T innymi niż MF czy SS, u pacjentów w badaniach klinicznych (<1%) oraz po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych, w tym zespół Stevensa i Johnsona (SJS) i toksyczną martwicę naskórka (TEN); niektóre ze zgłoszonych przypadków były zakończone zgonem. Pacjentów należy ściśle monitorować w kierunku objawów sugerujących SJS lub TEN. Jeśli wystąpią takie objawy, należy przerwać podawanie mogamulizumabu i nie należy ponownie rozpoczynać leczenia do czasu wykluczenia SJS lub TEN i poprawy reakcji skórnej do stopnia ≤1. W przypadku wystąpienia SJS lub TEN, należy wdrożyć odpowiednie leczenie.
Reakcje związane z infuzją
U pacjentów leczonych mogamulizumabem obserwowano ostre reakcje związane z infuzją. Miały najczęściej łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia, jednak odnotowano również kilka przypadków ciężkich reakcji (stopnia 3.). Większość występowała w trakcie podawania 1. infuzji lub w krótkim czasie po jej podaniu (wszystkie w ciągu 24 h po podaniu), częstość występowania zmniejszała się podczas kolejnych infuzji.
Należy ściśle monitorować pacjentów w trakcie podawania infuzji oraz po jej zakończeniu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej, należy natychmiast przerwać podawanie mogamulizumabu (nie wznawiać już jego podawania) i wdrożyć odpowiednie leczenie. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z infuzją, należy wstrzymać infuzję i wdrożyć odpowiednie leczenie, podawanie infuzji można rozpocząć ponownie ze zmniejszoną szybkością po ustąpieniu objawów.
Zakażenia
U pacjentów z MF lub SS leczonych mogamulizumabem istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich zakażeń i/lub reaktywacji wirusów.
Nie badano podawania mogamulizumabu w skojarzeniu z ogólnoustrojowymi lekami immunomodulującym lub innymi terapiami stosowanymi w leczeniu MF czy SS, z tego względu nie zaleca się takiego skojarzonego podawania, szczególnie biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia ciężkich zakażeń. W trakcie leczenia mogamulizumabem można stosować glikokortykosteroidy o działaniu miejscowym lub małe dawki glikokortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym, jednak należy mieć na uwadze, że ryzyko wystąpienia ciężkiego zakażenia i/lub reaktywacji wirusa może być większe w przypadku jednoczesnego stosowania mogamulizumabu z ogólnoustrojowymi środkami immunosupresyjnymi.
Należy monitorować pacjentów w kierunku objawów przedmiotowych i podmiotowych zakażenia i w razie ich stwierdzenia należy zastosować odpowiednie leczenie. Przed rozpoczęciem leczenia mogamulizumabem u pacjentów należy przeprowadzić badania w kierunku WZW typu B. U pacjentów z dodatnim wynikiem trwającego lub przebytego WZW typu B zaleca się przeprowadzenie konsultacji z lekarzem specjalizującym się w leczeniu tej choroby w celu zastosowania odpowiednich środków zapobiegających reaktywacji wirusa HBV.
Powikłania przeszczepu allogenicznego hematopoetycznych komórek macierzystych (HSCT) po leczeniu mogamulizumabem
U pacjentów z chłoniakami z komórek T innymi niż MF czy SS, u których wykonano HSCT, po leczeniu mogamulizumabem zgłaszano występowanie powikłań, w tym ciężkich przypadków choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD). Większe ryzyko występowania powikłań przeszczepu występowało, gdy mogamulizumab był podawany na krótko (ok. 50 dni) przed HSCT
Należy prowadzić dokładne kontrole pacjentów w celu wykrycia wczesnych objawów powikłań związanych z przeszczepem. Nie badano bezpieczeństwa stosowania leczenia mogamulizumabem po autologicznym lub allogenicznym HSCT.
Zespół rozpadu guza
U pacjentów leczonych mogamulizumabem obserwowano występowanie zespołu rozpadu guza (TLS). TLS występował najczęściej w ciągu 1. mies. leczenia. Ryzyko TLS występuje u pacjentów z szybko proliferującym guzem i dużą masą guza.
U pacjentów należy dokładnie monitorować stężenie elektrolitów, nawodnienie i czynność nerek za pomocą odpowiednich badań laboratoryjnych i klinicznych, szczególnie w 1. mies. leczenia. Leczenie TLS może obejmować intensywne nawodnienie, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, terapię przeciw hiperurykemii i leczenie wspomagające.
Zaburzenia serca
W badaniu klinicznym zaobserwowano 1 przypadek ostrego zawału serca u pacjenta z MF/SS otrzymującego mogamulizumab. U pacjentów z innymi chłoniakami z komórek T biorących udział w badaniu klinicznym zgłaszano przypadki kardiomiopatii indukowanej stresem (1 przypadek) i ostrego zawału serca (1 przypadek). Pacjenci ci mieli obciążony wywiad chorobowy, w tym istniały u nich różne czynniki ryzyka.
Pacjentów, u których występują czynniki ryzyka związane z chorobą serca należy monitorować i zachować ostrożność.
Transformacja do chłoniaka z dużych komórek
Dane dotyczące leczenia mogamulizumabem pacjentów z transformacją do chłoniaka z dużych komórek (LCT) są ograniczone.
Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności mogamulizumabu u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat. Dane nie są dostępne.
Substancje pomocnicze
Preparat mogamulizumabu zawiera polisorbat 20 w stężeniu 0,2 mg/ml. Polisorbaty mogą wywoływać reakcje alergiczne.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji pomiędzy mogamulizumabem a innymi lekami. Nie wykonywano badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych mogamulizumabu z innymi lekami.
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były reakcja związana z infuzją i wysypka (polekowe wykwity skórne). Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były: zapalenie płuc, gorączka, reakcja związana z infuzją i zapalenie tkanki łącznej.
W przeprowadzonym badaniu klinicznym u 6,6% pacjentów, którzy otrzymali mogamulizumab, wystąpiła ≥1 ciężka reakcja niepożądana, która pojawiła się w ciągu 90 dni od podania ostatniej dawki. Profil bezpieczeństwa obserwowany w czasie 90 dni po podaniu ostatniej dawki mogamulizumabu jest zgodny z profilem bezpieczeństwa obserwowanym w trakcie leczenia.
Profil bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku ≥65 lat był ogólnie zgodny z profilem obserwowanym u pacjentów dorosłych, z wyjątkiem reakcji dermatologicznych i reakcji związanych z infuzją, których występowanie obserwowano częściej u pacjentów w podeszłym wieku.
Bardzo często: zaparcia, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, zmęczenie, obrzęk obwodowy, gorączka, reakcje związane z wlewem, zakażenia (obejmuje: zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej, grzybica błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie płuc, posocznica, zakażenie skóry, zapalenie ucha zewnętrznego, półpasiec, gronkowcowe zapalenie skóry, zakażenie układu moczowego, opryszczka zwykła i zakażenie wirusem cytomegalii), ból głowy, polekowe wykwity skórne (w tym wysypka).
Często: niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, wymioty, zapalenie jelita grubego, zakażenie górnych dróg oddechowych, zwiększona aktywność ALT, zwiększona aktywność AST, zwiększona aktywność ALP we krwi, zmniejszona liczba limfocytów.
Niezbyt często: ostre zapalenie wątroby, zapalenie wątroby, zespół rozpadu guza.
Z nieznaną częstością: ziarniniak (obejmuje przypadki ziarniniaka skóry: skóry głowy, okolicy przedusznej i tułowia oraz kości: mostka, czaszki, kręgosłupa, żeber i miednicy).
Przedawkowanie
Brak informacji dotyczących przedawkowania mogamulizumabu; w takim przypadku należy dokładnie monitorować pacjenta oraz jego parametry życiowe przez co najmniej 1 h i w razie konieczności wdrożyć leczenie podtrzymujące.
Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania mogamulizumabu u kobiet w ciąży. Mimo, że zaobserwowano, że mogamulizumab przenika przez barierę łożyskową u jednego z gatunków małp, badania nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję, oprócz farmakologicznego wpływu na płód (wykryto stężenia mogamulizumabu w osoczu płodów i obserwowano aktywność farmakologiczną mogamulizumabu u płodów, gdyż była ona ewidentna na podstawie zmniejszonej liczby limfocytów związanych z ekspresją CCR4).
W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania mogamulizumabu u kobiet w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia mogamulizumabem i przez co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy mogamulizumab przenika do pokarmu kobiecego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do pokarmu kobiecego w ciągu kilku pierwszych dni po porodzie, a wkrótce potem ich ilość zmniejsza się do małych stężeń. W związku z tym, nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią w trakcie tego krótkiego okresu czasu. Po jego upływie mogamulizumab może być stosowany podczas karmienia piersią, jeśli jest to klinicznie uzasadnione.
Leczenie musi być rozpoczęte i prowadzone pod nadzorem lekarzy doświadczonych w leczeniu nowotworów, lek powinien być podawane wyłącznie przez osoby należące do fachowego personelu medycznego w miejscu, gdzie dostępny jest zestaw reanimacyjny.
I.v., we wlewie trwającym co najmniej 60 min. Lek podaje się w cyklach trwających 28 dni. W 1. cyklu 1 mg/kg mc. w 1., 8., 15. i 22. dniu; w kolejnych cyklach 1 mg/kg mc. w 1. i 15. dniu. Leczenie należy kontynuować do czasu progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Przed podaniem 1. wlewu zalecane jest zastosowanie premedykacji lekiem przeciwgorączkowym i przeciwhistaminowym. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z wlewem, premedykację należy stosować również przed kolejnymi wlewami. Lek należy podać w ciągu 2 dni od dnia planowego podania, jeśli opóźnienie w podaniu dawki wynosi >2 dni, następną dawkę należy podać jak najszybciej i wznowić schemat dawkowania, przy czym dawki należy podawać wg nowego schematu dni leczenia.
W przypadku wystąpienia wysypki polekowej 2. lub 3. stopnia, leczenie należy wstrzymać i podjąć odpowiednie leczenie; podawanie mogamulizumabu można wznowić po złagodzeniu objawów do stopnia ≤1.; jeśli wystąpi wysypka 4. stopnia, leczenie należy przerwać na stałe. W przypadku wystąpienia reakcji związanych z wlewem stopnia 1.–3. należy wstrzymać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe; po ustąpieniu objawów można wznowić wlew, zmniejszając jego szybkość co najmniej o 50%; jeśli reakcja wystąpi ponownie, należy rozważyć zaprzestanie podawania wlewu; w przypadku wystąpienia reakcji 4. stopnia – leczenie należy przerwać na stałe.
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku. W oparciu o analizę parametrów farmakokinetycznych populacji nie zaleca się modyfikacji dawkowania u osób z zaburzeniami czynności nerek lub łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby.
Mogamulizumab wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; po podaniu mogamulizumabu może wystąpić zmęczenie.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Flebolog - czym się zajmuje, jakie choroby leczy?
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
