medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Efanezoktokog alfa, inaczej rekombinowany czynnik krzepnięcia VIII Fc-czynnik von Willebranda-XTEN, jest wytwarzany metodą rekombinacji DNA w linii embrionalnych komórek nerki ludzkiej (HEK). Został zaprojektowany w taki sposób, aby nie wiązał się z endogennym czynnikiem van Willebranda (VWF), w celu wydłużenia t1/2 wynikającego z interakcji VWF z czynnikiem VIII. Domena D’D3 czynnika van Willebranda jest regionem, który wchodzi w interakcję z czynnikiem VIII. Przyłączanie domeny D’D3 do białka fuzyjnego rFVIII-Fc zapewnia ochronę i stabilność czynnika VIII i zapobiega interakcji czynnika VIII z endogennym VWF, wydłużając w ten sposób t1/2 czynnika VIII wynikającego z klirensu VWF. Z kolei region Fc ludzkiej immunoglobuliny G1 wiąże się z noworodkowym receptorem Fc (FcRn). FcRn jest częścią naturalnie występującego szlaku opóźniającego degradację lizosomalną immunoglobulin poprzez przywrócenie tych białek do krążenia, co prowadzi do wydłużenia t1/2 białka fuzyjnego w osoczu. Efanezoktokog alfa zawiera także 2 polipeptydy XTEN, z których jeden zastępuje naturalną domenę B czynnika VIII (poza 5 aminokwasami), co dodatkowo poprawia jego farmakokinetykę.
Hemofilia A jest sprzężonym z chromosomem X dziedzicznym zaburzeniem krzepnięcia krwi spowodowanym zmniejszonym poziomem funkcjonalnego czynnika VIII, w wyniku czego dochodzi do krwawienia do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, samoistnie lub w następstwie urazu po wypadku lub po zabiegu chirurgicznym. Aktywowany czynnik VIII działa jak kofaktor aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przemianę czynnika X w aktywowany czynnik X. Aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, co może prowadzić do uformowania skrzepu. W wyniku leczenia substytucyjnego poziom czynnika VIII w osoczu zwiększa się, pozwalając na tymczasowe wyrównanie niedoboru czynnika i zmniejszenie tendencji do krwawień. Efanezoktokog alfa tymczasowo zastępuje więc brakujący czynnik krzepnięcia VIII konieczny do uzyskania skutecznej hemostazy.
Immunogenność
Immunogenność oceniano w trakcie badań klinicznych u wcześniej leczonych dorosłych i dzieci z ciężką hemofilią A. W trakcie badań klinicznych fazy III (mediana czasu leczenia 96,3 tyg.) 4 (1,4%) pacjentów kwalifikujących się do oceny wytworzyło przemijające przeciwciała przeciw lekowi (ADA) w trakcie leczenia. Nie obserwowano wpływu ADA na farmakokinetykę, skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania leku.
Farmakokinetyka
Efanezoktokog alfa wykazywał t1/2 ok. 4-krotnie dłuższy niż preparaty czynnika VIII o standardowym t1/2 i ok. 2,5-3-krotnie dłuższy niż preparaty czynnika VIII o wydłużonym t1/2. Po podaniu pojedynczej dawki 50 j.m./kg mc. efanezoktokog alfa wykazywał dużą, utrzymującą się, aktywność czynnika VIII z wydłużonym t1/2 we wszystkich grupach wiekowych. Obserwowano zwiększanie się wartości AUC i zmniejszanie się klirensu, wraz ze zwiększającym się wiekiem w grupach pediatrycznych. Profil farmakokinetyczny w stanie stacjonarnym (tydz. 26) był porównywalny z profilem farmakokinetycznym uzyskanym po podaniu 1. dawki.
Leczenie i profilaktyka krwawień u pacjentów z hemofilią A (wrodzonym niedoborem czynnika VIII), u pacjentów ze wszystkich grup wiekowych.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.
Nadwrażliwość
Podczas stosowania efanezoktokogu alfa możliwe jest wystąpienie reakcji nadwrażliwości typu alergicznego. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowania leku i skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwości, takich jak pokrzywka, uogólniona pokrzywka, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, niedociśnienie tętnicze i anafilaksja. W przypadku wystąpienia wstrząsu należy wdrożyć standardowe leczenie przeciwwstrząsowe.
Inhibitory
Powikłaniem leczenia osób z hemofilią typu A jest wytwarzanie neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) przeciw czynnikowi VIII. Są to zazwyczaj immunoglobuliny IgG skierowane przeciwko aktywności prokoagulacyjnej czynnika VIII. Ryzyko wytworzenia inhibitorów zależy od nasilenia choroby oraz czasu ekspozycji na czynnik VIII, utrzymuje się przez całe życie, ale największe jest podczas pierwszych 50 dni ekspozycji, później wytworzenie inhibitorów jest rzadkie. Inhibitory o niskim mianie stwarzają mniejsze ryzyko niewystarczającej odpowiedzi klinicznej niż inhibitory o wysokim mianie.
Wszyscy pacjenci leczeni preparatami czynnika krzepnięcia VIII muszą być dokładnie monitorowani pod względem wytwarzania inhibitorów. Jeśli pomimo zastosowania odpowiedniej dawki nie udaje się osiągnąć oczekiwanego poziomu aktywności czynnika VIII w osoczu lub nie można opanować krwawienia, należy wykonać badanie oceniające obecność inhibitorów czynnika VIII. U pacjentów ze znaczną aktywnością inhibitora leczenie czynnikiem VIII może być nieskuteczne i należy rozważyć inne możliwości terapii. Leczenie takich pacjentów należy prowadzić pod kierunkiem lekarzy doświadczonych w leczeniu hemofilii.
Monitorowanie badań laboratoryjnych
Pomiar aktywności czynnika VIII u każdego pacjenta powinien być zawsze przeprowadzany przy użyciu tej samej metodologii testu. W przypadku efanezoktokogu alfa zaleca się jednostopniowy test wykrzepiania dla czynnika VIII. Mogą wystąpić znaczące rozbieżności między wynikami uzyskanymi w jednostopniowym teście krzepnięcia opartym na aPTT a metodą chromogenną zgodnie z Farmakopeą Europejską.
Zdarzenia sercowo-naczyniowe
U pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych leczenie substytucyjne czynnikiem VIII może zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Powikłania związane z zastosowaniem cewnika
Jeśli wymagane jest urządzenie do centralnego dostępu żylnego (CVAD), należy uwzględnić ryzyko wystąpienia powikłań związanych z CVAD, w tym zakażeń miejscowych, bakteriemii i zakrzepicy w miejscu wprowadzenia cewnika.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie odnotowano żadnych interakcji ludzkiego czynnika krzepnięcia VIII z innymi lekami.
Niezgodności farmaceutyczne
Nie należy mieszać preparatu efanezoktokogu alfa z preparatami innych leków, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.
W celu wykonania wstrzyknięcia, należy stosować tylko dołączony do preparatu łącznik i zestaw do infuzji, ponieważ może dojść do niepowodzenia leczenia w wyniku adsorpcji czynnika krzepnięcia VIII na wewnętrznej powierzchni niektórych przyrządów do wstrzykiwań.
Rzadko obserwowano nadwrażliwość lub reakcje alergiczne (mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze, uderzenia gorąca, uogólnioną pokrzywkę, ból głowy, pokrzywkę, niedociśnienie tętnicze, senność, nudności, niepokój, tachykardię, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech), które w niektórych przypadkach mogą prowadzić do ciężkiej anafilaksji (w tym wstrząsu).
U pacjentów z hemofilią A leczonych egzogennym czynnikiem VIII, w tym efanezoktokogiem alfa, może dojść do wytworzenia przeciwciał neutralizujących (inhibitorów). Jeśli takie inhibitory się pojawią, będzie się to objawiało niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. W takich przypadkach zalecany jest kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.
Bardzo często: ból głowy (w tym migrena), ból stawów.
Często: wymioty, wyprysk, wysypka (w tym wysypka grudkowo-plamista), pokrzywka (w tym pokrzywka grudkowa), ból kończyn, ból pleców, gorączka.
Niezbyt często: reakcja w miejscu wstrzyknięcia (w tym krwiak w miejscu wstrzyknięcia i zapalenie skóry w miejscu wstrzyknięcia).
Przedawkowanie
Nie zgłaszano żadnych objawów przedawkowania egzogennego ludzkiego czynnika krzepnięcia VIII.
Z uwagi na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brak jest danych dotyczących stosowania czynnika VIII w okresie ciąży i karmienia piersią. Dlatego lek należy podawać kobietom w okresie ciąży i karmiącym piersią tylko w przypadku wyraźnych wskazań.
Leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu hemofilii.
I.v., we wstrzyknięciu trwającym 1–10 min, w zależności od komfortu pacjenta. Po odpowiednim przeszkoleniu, lek może podawać opiekun pacjenta lub pacjent samodzielnie.
Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od stopnia ciężkości choroby oraz miejsca i rozległości krwawienia. Odpowiedź na czynnik VIII może różnić się u poszczególnych pacjentów, wykazując różny t1/2 i poziom odzysku. Dawka ustalana na podstawie masy ciała może wymagać dostosowania u pacjentów z niedowagą lub nadwagą. W przypadku poważnych zabiegów chirurgicznych lub zagrażających życiu krwawień wymagane jest oznaczanie aktywności czynnika VIII w celu określenia dawki i częstości powtarzania wstrzykiwań.
Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży, młodszych dorosłych oraz u pacjentów w wieku >65 lat są takie same.
Leczenie doraźne
W leczeniu na żądanie, w celu kontrolowania epizodów krwawienia i w leczeniu okołooperacyjnym należy podać pojedynczą dawkę 50 j.m./kg mc.
We wczesnych wylewach do stawów i mięśni lub krwawieniach z jamy ustnej, w przypadku niewielkich i umiarkowanie nasilonych epizodów krwawienia występujących w ciągu 2–3 dni po podaniu dawki profilaktycznej można zastosować mniejszą dawkę – 30 j.m./kg. mc. Można rozważyć podanie dodatkowej dawki 30 lub 50 j.m./kg mc. po upływie 2–3 dni.
W bardziej nasilonych krwawieniach do stawów, mięśni lub w przypadku krwiaka można rozważyć podawanie dodatkowych dawek 30 lub 50 j.m./kg mc. co 2–3 dni do czasu ustąpienia krwawienia.
W zagrażających życiu krwawieniach można podawać dodatkowe dawki 30 lub 50 j.m./kg co 2 do 3 dni do czasu ustąpienia zagrożenia.
W drobnych zabiegach chirurgicznych, w tym ekstrakcji zęba można rozważyć podanie dodatkowej dawki 30 lub 50 j.m./kg mc. po upływie 2–3 dni.
W dużych zabiegach chirurgicznych, w razie konieczności, można podawać dodatkowe dawki 30 lub 50 j.m./kg co 2–3 dni aż do odpowiedniego zagojenia rany.
Profilaktyka
Monitorowanie aktywności czynnika VIII w celu dostosowania dawki zwykle nie jest konieczne w trakcie rutynowej profilaktyki.
Zalecane dawkowanie w celu rutynowej profilaktyki u dorosłych i dzieci to 50 j.m./kg mc./tydz.
W celu wznowienia profilaktyki po leczeniu krwawienia zaleca się zachowanie odstępu ≥72 h między ostatnią dawką 50 j.m./kg mc., podaną w leczeniu krwawienia, a ponownym rozpoczęciem dawkowania w ramach profilaktyki. Po upływie tego czasu profilaktykę można kontynuować jak do tej pory, zgodnie z regularnym schematem dawkowania dla pacjenta.
Efanezoktokog alfa nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Flebolog - czym się zajmuje, jakie choroby leczy?
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
