medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Polisiarczan pentozanu sodu jest półsyntetycznym polisacharydem, pod względem chemicznym i strukturalnym przypominającym glikozaminoglikany, o budowie zbliżonej do cząsteczki heparyny. Wykazuje działanie przeciwzapalne i słabe działanie przeciwzakrzepowe.
Mechanizm działania polisiarczanu pentozanu sodu u pacjentów jest nieznany. Hipotetyczny mechanizm działania po podaniu ogólnoustrojowym obejmuje działanie przeciwzapalne oraz działanie miejscowe w pęcherzu moczowym – podobnie jak glikozaminoglikany, polisiarczan pentozanu sodu wiąże się z błoną śluzową ściany pęcherza moczowego. Wiązanie z błoną śluzową pęcherza zmniejsza przyleganie bakterii do wewnętrznej powierzchni ściany pęcherza, wskutek czego następuje również zmniejszenie częstości zakażeń. Lek może wykazywać także potencjalną funkcję barierową zamiast uszkodzonej błony śluzowej nabłonka pęcherza moczowego, oraz działać jako bufor kontrolujący przepuszczalność komórek, zapobiegając przedostawaniu się drażniących substancji rozpuszczonych w moczu do komórek.
Farmakokinetyka
Po podaniu p.o. <10 % dawki polisiarczanu pentozanu sodu ulega powolnemu wchłanianiu z układu pokarmowego i występuje w krążeniu obwodowym w postaci niezmienionej lub w postaci metabolitów. Całkowita obserwowana ogólnoustrojowa dostępność biologiczna po podaniu p.o. wynosi <1 %. Przewiduje się, że podawanie p.o. polisiarczanu pentozanu sodu 3 ×/d prowadzi do jego kumulacji w ciągu 7 pierwszych dni stosowania (współczynnik kumulacji 5-6,7). U osób zdrowych, po pojedynczym pozajelitowym podaniu znakowanego radioaktywnie polisiarczanu pentozanu sodu, następuje stopniowy wychwyt całej radioaktywności przez wątrobę, śledzionę i nerki (50 min po podaniu i.v. dawki 1 mg/kg mc.: 60% dawki w wątrobie, 7,7% w śledzionie; 3 h po podaniu: 60% w wątrobie i śledzionie i 13% w pęcherzu moczowym). Polisiarczan pentozanu sodu jest intensywnie metabolizowany poprzez desulfatację w wątrobie i śledzionie oraz depolimeryzację w nerkach. Pozorny t1/2 w osoczu po podaniu p.o. wynosi 24–34 h. Po podaniu p.o. niewchłonięty polisiarczan pentozanu sodu jest wydalany, głównie z kałem, w postaci niezmienionej. Ok. 6% zastosowanej dawki było wydalane po desulfatacji i depolimeryzacji z moczem.
Leczenie zespołu bolesnego pęcherza moczowego, charakteryzującego się występowaniem glomerulacji albo wrzodów Hunnera, u osób dorosłych, z bólem o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, nagłym parciem na mocz i częstym oddawaniem moczu.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Działanie przeciwzakrzepowe leku
Ze względu na słabe działanie przeciwzakrzepowe polisiarczanu pentozanu sodu, leku nie wolno stosować u pacjentów z czynnymi krwawieniami. Menstruacja nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku.
Pacjentów poddawanych zabiegom inwazyjnym, z objawami współistniejącej koagulopatii, lub zwiększonym ryzykiem krwawienia z innych przyczyn (z powodu leczenia innymi lekami wpływającymi na krzepnięcie krwi, takimi jak leki przeciwzakrzepowe, pochodne heparyny, leki trombolityczne lub przeciwpłytkowe, w tym kwas acetylosalicylowy lub NLPZ) należy poddawać ocenie pod kątem epizodów krwotocznych. Pacjentów z małopłytkowością wywołaną przez heparynę lub polisiarczan pentozanu sodu w wywiadzie należy uważnie obserwować podczas leczenia polisiarczanem pentozanu sodu.
Zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Leku nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Ze względu na udział wątroby i nerek w eliminacji polisiarczanu pentozanu sodu, zaburzenia czynności tych narządów mogą mieć wpływ na farmakokinetykę polisiarczanu pentozanu sodu. Pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek należy uważnie obserwować podczas leczenia.
Zaburzenia narządu wzroku
U pacjentów stosujących polisiarczan pentozanu sodu, w szczególności po jego długotrwałym stosowaniu, rzadko zgłaszano przypadki makulopatii barwnikowej. Objawy wzrokowe mogą obejmować trudności z czytaniem, zniekształcenie obrazu, zmienione widzenie kolorów i/lub spowolnione przystosowywanie się do oświetlenia o niewielkim lub zmniejszonym natężeniu.
U wszystkich pacjentów należy przeprowadzać badanie okulistyczne po 6 mies. stosowania leku, w celu wczesnego rozpoznania makulopatii barwnikowej, a w przypadku braku zmian patologicznych, regularnie po 5 latach stosowania (lub wcześniej, w przypadku dolegliwości wzrokowych). W przypadku stwierdzenia istotnych zmian okulistycznych badanie należy przeprowadzać co roku, w takich sytuacjach należy także rozważyć przerwanie leczenia.
Inne choroby urologiczne
Zespół bolesnego pęcherza moczowego jest rozpoznaniem z wykluczenia i lekarz przepisujący lek powinien wyeliminować inne choroby urologiczne, takie jak zakażenie układu moczowego lub nowotwór pęcherza moczowego.
Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności polisiarczanu pentozanu sodu u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat, dane nie są dostępne.
Leki przeciwzakrzepowe
Z uwagi na słabe działanie przeciwzakrzepowe polisiarczanu pentozanu sodu, pacjentów leczonych równolegle lekami przeciwzakrzepowymi, pochodnymi heparyny, lekami trombolitycznymi lub przeciwpłytkowymi, w tym kwasem acetylosalicylowym lub NLPZ, należy poddawać ocenie pod kątem epizodów krwotocznych w celu ewentualnej modyfikacji dawki.
W badaniu klinicznym, u osób zdrowych nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych między warfaryną podawaną w dawkach terapeutycznych i polisiarczanem pentozanu sodu, nie przeprowadzono dodatkowych badań dotyczących interakcji.
Często: zakażenia, grypa, ból głowy, zawroty głowy, nudności, biegunka, dyspepsja, ból brzucha, powiększenie brzucha, krwawienie z odbytu, obrzęk obwodowy, łysienie, ból pleców, częste oddawanie moczu, osłabienie, ból miednicy.
Niezbyt często: niedokrwistość, wybroczyny, krwotok, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, jadłowstręt, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała, silna labilność emocjonalna, depresja, zwiększona potliwość, bezsenność, hiperkineza, parestezja, łzawienie, niedowidzenie, szum w uszach, duszność, niestrawność, wymioty, owrzodzenie jamy ustnej, wzdęcia z oddawaniem gazów, zaparcia, wysypka, powiększenie znamion, ból mięśni, ból stawów.
Z nieznaną częstością: zaburzenia krzepnięcia, reakcje alergiczne, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby.
Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania należy zbadać pacjenta pod kątem ewentualnych działań niepożądanych polisiarczanu pentozanu sodu, takich jak krwawienie czy objawy ze strony układu pokarmowego. W razie wystąpienia działań niepożądanych, leczenie można przerwać do czasu złagodzenia objawów, a następnie należy wznowić leczenie zalecaną dawką po krytycznej ocenie ryzyka.
Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania polisiarczanu pentozanu sodu u kobiet ciężarnych. Nie zaleca się stosowania leku w okresie ciąży.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy polisiarczan pentozanu sodu lub jego metabolity przenikają do pokarmu kobiecego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią, w związku z tym leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.
P.o., co najmniej 1 h przed posiłkiem lub 2 h po posiłku.
Dorośli. Zalecana dawka wynosi 100 mg 3 ×/d. Odpowiedź na leczenie należy oceniać co 6 mies. W razie braku poprawy po upływie 6 mies., leczenie należy przerwać. U osób wykazujących odpowiedź kliniczną, leczenie należy kontynuować tak długo, jak długo utrzymuje się na nie odpowiedź. Menstruacja nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
Polisiarczan pentozanu sodu nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Flebolog - czym się zajmuje, jakie choroby leczy?
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
