Detriol - kapsułki miękkie

Ciężka lub postępująca wtórna nadczynność przytarczyc prowadząca do osteodystrofii nerkowej z umiarkowaną lub ciężką przewlekłą niewydolnością nerek. Początkowo 0,25 µg/d, u pacjentów z prawidłowym lub nieznacznie zmniejszonym stężeniem wapnia w surowicy wystarczająca jest dawka 0,25 µg co 2. dzień. W przypadku braku zadowalającej odpowiedzi w ciągu 2–4 tyg., dawkę można zwiększać o 0,25 µg co 2–4 tyg. U większości pacjentów skuteczna jest dawka 0,5–1 µg/d. Dawka maks. 12 µg/tydz.
Hipokalcemia spowodowana niedoczynnością przytarczyc (pooperacyjna, idiopatyczna lub rzekoma niedoczynność przytarczyc). Początkowo 0,25 µg/d. W razie braku poprawy dawkę można zwiększać o 0,25 µg w odstępach 2–4 tyg.
Dziedziczna krzywica hipofosfatemiczna. Początkowo 0,25 µg/d, następnie dawkę dostosować w zależności od wyników badań laboratoryjnych.

Detriol jest stosowany u osób dorosłych w leczeniu:
- ciężkiej lub postępującej wtórnej nadczynności przytarczyc prowadzącej do osteodystrofii nerkowej z umiarkowaną lub ciężką przewlekłą niewydolnością nerek;
- hipokalcemii spowodowanej niedoczynnością przytarczyc (pooperacyjna, idiopatyczna i rzekoma niedoczynność przytarczyc);
- dziedzicznej krzywicy hipofosfatemicznej (ang. hereditary hypophosphataemic rickets – HPDR).

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, wit. D lub jej metabolity, olej z  orzeszków ziemnych lub soję, choroby związane z hiperkalcemią lub hiperkalciurią, podejrzenie hiperwitaminozy D, zwapnienie przerzutowe, nefrokalcynoza, kamica nerkowa.

Podawać p.o., rano, po posiłku (większe dawki dobowe podawać w 2–3 daw. podz., z posiłkami); kapsułki połykać w całości. Skuteczność leczenia zależy częściowo od odpowiedniego dobowego spożycia wapnia, które w razie potrzeby powinno być uzupełnione poprzez zmianę diety lub suplementację. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dietetycznych, zwłaszcza dotyczących suplementów wapnia, oraz unikać niekontrolowanego przyjmowania dodatkowych produktów zawierających wapń. Dawkowanie indywidualne. Leczenie należy rozpocząć od najmniejszej możliwej dawki – 0,25 µg/d i zwiększać ją pod ścisłą kontrolą stężenia wapnia w surowicy. Podczas leczenia należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w surowicy i w moczu.
Jeżeli stężenie wapnia w surowicy zwiększy się do 1 mg/100 ml (0,25 mmol/l) powyżej normy (9–11 mg/100 ml lub 2,25–2,75 mmol/l), leczenie należy przerwać do czasu uzyskania prawidłowego stężenia wapnia w surowicy. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i wyników badań laboratoryjnych. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu nie zostały wystarczająco zbadane, aby możliwe było ustalenie zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży.