Esopol - proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji

Choroba refluksowa przełyku u pacjentów z zapaleniem przełyku i/lub ciężkimi objawami refluksu, jeśli stosowanie leku p.o. jest niemożliwe. Dorośli. 20–40 mg 1 ×/d. U chorych z refluksowym zapaleniem przełyku 40 mg 1 ×/d, w objawowym leczeniu choroby refluksowej 20 mg 1 ×/d. Nie ma konieczności dostosowania dawki w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie przekraczać dawki 20 mg/d. Leczenie i.v. zazwyczaj trwa krótko i należy jak najszybciej przejść na leczenie p.o.
Leczenie wrzodów żołądka związanych z leczeniem NLPZ oraz zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym z przyjmowaniem NLPZ u osób z grup ryzyka, jeśli stosowanie leku p.o. jest niemożliwe. Dorośli. Zwykle 20 mg 1 ×/d. Leczenie i.v. zwykle trwa krótko i należy jak najszybciej przejść na leczenie p.o.
Zapobieganie nawrotom krwawienia po endoskopowym leczeniu z powodu ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy. Dorośli. 80 mg we wlewie trwającym 30 min, a następnie wlew ciągły 8 mg/h przez 72 h (u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby – 4 mg/h przez 71,5 h). Nie ma konieczności dostosowania dawki w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. Po leczeniu i.v. kontynuować leczenie p.o.
Choroba refluksowa przełyku u dzieci i młodzieży (1–18 lat) z refluksowym zapaleniem przełyku z nadżerkami i/lub ciężkimi objawami refluksu, jeśli stosowanie leku p.o. jest niemożliwe. U dzieci w wieku 1–11 lat i <20 kg mc. 10 mg 1 ×/d, ≥20 kg mc. 10 lub 20 mg 1 ×/d – w leczeniu stanu z nadżerkami, natomiast 10 mg 1 ×/d – w leczeniu objawowym; u dzieci w wieku 12–18 lat 40 mg 1 ×/d – w leczeniu stanu z nadżerkami, 20 mg 1 ×/d – w leczeniu objawowym. Leczenie i.v. zazwyczaj trwa krótko i należy jak najszybciej przejść na leczenie p.o.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu lub inne pochodne benzimidazolu. Nie stosować równolegle z nelfinawirem.