Sufentanil Kalceks - roztwór do wstrzykiwań i infuzji

W znieczuleniu do wszystkich zabiegów chirurgicznych u pacjentów poddanych intubacji dotchawiczej i mechanicznej wentylacji jako środek przeciwbólowy podczas wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia ogólnego. I.v. Dorośli. Początkowo 0,5–2 µg/kg mc. w powolnym wstrzyknięciu lub wlewie w ciągu 2–10 min. Czas działania leku zależy od dawki – dawka 0,5 µg/kg mc. działa przez ok. 50 min. Dawka podtrzymująca 10–50 µg (ok. 0,15–0,7 µg/kg mc.) w razie klinicznych objawów ustępowania znieczulenia ogólnego. W fazie ustępowania dawkę należy zmniejszać bardzo powoli. Dzieci i niemowlęta w wieku >1 mies. Początkowo 0,2–0,5 µg/kg mc. w powolnym wstrzyknięciu w ciągu ≥30 s w połączeniu ze środkiem indukującym znieczulenie. W przypadku dużych zabiegów chirurgicznych (np. zagieg kardiochirurgiczny) można podawać dawki do 1 µg/kg mc. W podtrzymywaniu znieczulenia u pacjentów wentylowanych dawkowanie zależy od dawki pozostałych środków znieczulających, rodzaju i czasu trwania zabiegu. Po dawce początkowej 0,3–2 µg/kg mc. w powolnym wstrzyknięciu (≥30 s) można zastosować dodatkowe wstrzyknięcia 0,1–1 µg/kg mc., do całkowitej dawki maks. 5 µg/kg mc. w przypadku zabiegu kardiochirurgicznego. U dzieci ze względu na większy klirens sufentanylu może być konieczne stosowanie większych dawek w krótszych odstępach czasu; lek podawany w monoterapii nie wystarczał do osiągnięcia dostatecznej głębokości znieczulenia i wymagał zastosowania dodatkowych środków znieczulających.
W znieczuleniu do wszystkich zabiegów chirurgicznych u pacjentów poddanych intubacji dotchawiczej i mechanicznej wentylacji jako środek znieczulający do wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia ogólnego. I.v. Dorośli. Początkowo 7–20 µg/kg mc. w powolnym wstrzyknięciu lub w krótko trwającym wlewie w ciągu 2–10 min. Dawka podtrzymująca: 25–50 µg (ok. 0,36–0,7 µg/kg mc.) w razie klinicznych objawów ustępowania znieczulenia ogólnego. Dawki podtrzymujące w zakresie 25–50 µg zwykle wystarczają do zachowania stabilności układu krążenia w czasie znieczulenia ogólnego.
W znieczuleniu zewnątrzoponowym bupiwakainą jako uzupełniający środek przeciwbólowy w leczeniu bólu pooperacyjnego po zabiegach chirurgii ogólnej, torakochirurgii, zabiegach ortopedycznych oraz cięciu cesarskim, a także w leczeniu bólu podczas porodu. Dorośli. Zewnątrzoponowo śródoperacyjnie 10–15 ml 0,25% roztworu bupiwakainy z sufentanylem w stężeniu 1 µg/ml; w okresie pooperacyjnym 0,175% roztwór bupiwakainy z sufentanylem w stężeniu 1 µg/ml w ciągłym wlewie zewnątrzoponowym z prędkością początkową 5 ml/h, następnie dawkę dostosować indywidualnie – zwykle szybkość podania 4–14 ml/h; na żądanie można podawać dodatkowe wstrzyknięcia po 2 ml. Zaleca się zachowanie 20-min czasu blokady. W leczeniu bólu podczas porodu można stosować dawkę 10 µg sufentanylu dodaną w czasie znieczulenia zewnątrzoponowego bupiwakainą w stężeniu 0,125–0,25%; optymalna objętość wstrzykiwanego roztworu wynosi 10 ml; maks. dawka całkowita wynosi 30 µg sufentanylu. Dzieci w wieku >1 roku. Pojedyncza dawka 0,25–0,75 µg/kg mc. podana śródoperacyjnie zapewnia zniesienie bólu na 1–12 h.  Dzieci należy monitorować w kierunku objawów depresji oddechowej co najmniej przez 2 h po podaniu zewnątrzoponowym.

Nadwrażliwość na sufentanyl, inne opioidy lub którykolwiek składnik preparatu, ostra porfiria wątrobowa, stosowanie inhibitorów MAO równolegle lub w ciągu ostatnich 14 dni, równoległe stosowanie mieszanych agonistów-antagonistów morfiny (np. nalbufiny, buprenorfiny, pentazocyny), zaburzenia, w których należy unikać podawania leków działających hamująco na ośrodek oddechowy. Nie stosować i.v. podczas porodu oraz przed zaciśnięciem pępowiny w trakcie cięcia cesarskiego. Należy uwzględnić ogólne przeciwwskazania do podania zewnątrzoponowego.