Anbinex - proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji

Wrodzony niedobór antytrombiny III: (1) profilaktyka zakrzepicy żył głębokich oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych w sytuacjach klinicznych o zwiększonym ryzyku (szczególnie podczas zabiegów chirurgicznych i w okresie okołoporodowym) w połączeniu z heparyną, o ile istnieją wskazania do jej podawania; (2) profilaktyka rozwoju zakrzepicy żył głębokich oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych w skojarzeniu z heparyną, zgodnie ze wskazaniami. Nabyty niedobór antytrombiny III. I.v., podawać powoli; maks. szybkość 0,08 ml/kg mc./min. Dawkę oblicza się, przyjmując, że 1 j.m. AT III/kg mc. powoduje zwiększenie aktywności antytrombiny w osoczu o ok. 1,1–1,6%. We wrodzonym niedoborze antytrombiny III dawkowanie indywidualne, w zależności od wyniku wywiadu rodzinnego uwzględniającego zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, występujących obecnie czynników ryzyka klinicznego oraz wyników badań laboratoryjnych. Dawkowanie i czas trwania leczenia substytucyjnego w nabytym niedoborze antytrombiny III zależy od wyników badań laboratoryjnych, choroby podstawowej oraz ciężkości objawów klinicznych. Dawkę początkową oblicza się za pomocą wzoru: wymagana liczba jednostek = masa ciała [kg] × (100 – obecna aktywność antytrombiny [%]) × 0,8). W leczeniu wrodzonego niedoboru dawka początkowa zwykle wynosi 30–50 j.m./kg mc. Dawka powinna być obliczana i monitorowana laboratoryjnymi oznaczeniami aktywności antytrombiny. Oznaczenia powinny być przeprowadzane 2 ×/d, a gdy stan pacjenta się ustabiluzuje 1 ×/d; zawsze bezpośrednio przed kolejnym podaniem leku. Aktywność antytrombiny powinna być utrzymywana >80% przez cały czas leczenia, chyba że szczegółowe dane kliniczne wskazują inny skuteczny poziom aktywności. Nie zaleca się stosowania u dzieci w wieku <6. rż. ze względu na ograniczone dane kliniczne w tej grupie wiekowej.

Należy zachować ostrożność u chorych ze znaną nadwrażliwością na którykolwiek składnik preparatu.