Fabhalta - kapsułki twarde

Monoterapia dorosłych pacjentów z napadową nocną hemoglobinurią (PNH), u których występuje niedokrwistość hemolityczna. Leczenie dorosłych pacjentów z glomerulopatią C3 w skojarzeniu z inhibitorem układu renina-angiotensyna (RAS) lub u pacjentów, którzy nie tolerują leczenia inhibitorem RAS lub dla których inhibitor RAS jest przeciwwskazany. P.o., niezależnie od posiłków. 200 mg 2 ×/d. Napadowa nocna hemoglobinuria wymaga długotrwałego leczenia; nie zaleca się przerywania leczenia, chyba że wystąpią wskazania kliniczne. Aby zmniejszyć potencjalne ryzyko hemolizy w wyniku nagłego zakończenia leczenia, u pacjentów zmieniających leczenie z ekulizumabu podawanie iptakopanu należy rozpocząć nie później niż po upływie 1 tyg. od przyjęcia ostatniej dawki ekulizumabu, natomiast u pacjentów zmieniających leczenie z rawulizumabu podawanie iptakopanu należy rozpocząć nie później niż po upływie 6 tyg. od przyjęcia ostatniej dawki rawulizumabu. Nie badano zmiany leczenia z inhibitorów układu dopełniacza innych niż ekulizumab i rawulizumab. Rozpoznanie nawracającej glomerulopatii C3 należy postawić na podstawie histologicznego odkładania się C3 w kłębuszkach nerkowych przeszczepionej nerki. Depozyty C3 można wykryć w rutynowej biopsji po przeszczepie; w przeciwnym razie biopsję należy wykonać, gdy objawy kliniczne wskazują na nawracającą glomerulopatię C3. Podobnie jak w badaniu X2202, leczenie iptakopanem można rozpocząć przed wystąpieniem objawów klinicznych, takich jak zmniejszenie wyliczonego wskaźnika przesączania kłębuszkowego lub zwiększenie stosunku białka do kreatyniny w moczu (UPCR). Doświadczenie stosowania u pacjentów z nawracającą glomerulopatią C3 po przeszczepieniu nerki w badaniach klinicznych jest ograniczone. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat oraz osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek albo wątroby. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Leczenia nie wolno rozpoczynać u osób z niewyleczonym zakażeniem wywołanym przez bakterie otoczkowe (w tym N. meningitidis, S. pneumoniae i H. influenzae typu B) ani u osób aktualnie niezaszczepionych przeciwko N. meningitidis i S. pneumoniae, chyba że ryzyko opóźnienia leczenia przewyższa ryzyko wystąpienia zakażenia tymi bakteriami otoczkowymi.