Rybrevant - roztwór do wstrzykiwań

Monoterapia dorosłych pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) z aktywującymi mutacjami insercyjnymi w eksonie 20 EGFR, po niepowodzeniu terapii opartej na pochodnych platyny. Leczenie skojarzone z lazertynibem w I linii leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym NSCLC z delecjami w eksonie 19 EGFR lub mutacjami substytucyjnymi eksonu 21 L858R. Przed rozpoczęciem leczenia należy określić status mutacji EGFR. S.c., w okolicy brzucha, w odległości >5 cm od pępka, wstrzyknięcie powinno trwać ok. 5 min, należy zmieniać miejsca podania przy kolejnych dawkach. Jeśli pacjent odczuwa ból w trakcie wstrzyknięcia, należy wstrzymać lub zmniejszyć tempo podawania leku; jeśli ból nie ustąpi, można wybrać drugie miejsce po przeciwnej stronie brzucha w celu podania pozostałej części dawki. Zalecana dawka to 1600 mg dla pacjentów <80 kg mc. lub 2240 mg dla pacjentów ≥80 kg mc., podawana 1 ×/tydz. w tyg. 1.–4., a następnie 1 ×/2 tyg. od 5. tyg. Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku podawania w skojarzeniu z lazertynibem, zaleca się podawanie amiwantamabu w dowolnym momencie po podaniu lazertynibu tego samego dnia. W przypadku pominięcia dawki w okresie 1.–4. tyg., należy ją podać w ciągu 24 h, a w okresie od 5. tyg. leczenia – w ciągu 7 dni, jeśli nie jest to możliwe nie należy podawać pominiętej dawki, a następną podać zgodnie ze zwykłym schematem dawkowania. Leczenie prowadzi się do czasu wystąpienia progresji choroby lub niedopuszczalnej toksyczności. W celu zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z podaniem leku należy stosować premedykację, obejmującą lek przeciwhistaminowy, przeciwgorączkowy, glikokortykosteroidy oraz, w razie konieczności, leki przeciwwymiotne. Szczegółowe informacje na temat premedykacji, modyfikacji dawkowania, oraz postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych – patrz: zarejestrowane materiały producenta. Na początku leczenia w skojarzeniu z lazertynibem zaleca się podawać profilaktycznie leki przeciwzakrzepowe – doustny antykoagulant o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparynę drobnocząsteczkową, aby zapobiec wystąpieniu żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (VTE). Nie zaleca się podawania antagonistów witaminy K. W przypadku VTE związanych z niestabilnym stanem klinicznym pacjenta (np. niewydolnością oddechową lub zaburzeniami czynności serca) należy wstrzymać stosowanie amiwantamabu i lazertynibu do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta, następnie można wznowić stosowanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu choroby, pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, należy odstawić amiwantamab, a leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. W przypadku podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD, np. zapalenia płuc, należy wstrzymać stosowanie leku; jeśli ILD lub działania niepożądane podobne do ILD u pacjenta zostaną potwierdzone, lek należy odstawić na stałe. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek oraz łagodnych zaburzeń czynności wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.