Sunosi - tabletki powlekane

Poprawa czuwania i zmniejszanie nadmiernej senności w ciągu dnia u dorosłych pacjentów z narkolepsją (z katapleksją lub bez niej). Początkowo 75 mg 1 ×/d rano, po przebudzeniu, następnie, po upływie co najmniej 3 dni, dawkę można zwiększyć do dawki maks. 150 mg 1 ×/d; u osób z większym poziomem senności można rozważyć dawkę początkową 150 mg 1 ×/d.
Poprawa czuwania i zmniejszanie nadmiernej senności w ciągu dnia (EDS) u dorosłych pacjentów z obturacyjnym bezdechem sennym (OBS), u których terapia podstawowa OBS, taka jak stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP), nie dała zadowalających rezultatów. W trakcie leczenia należy kontynuować terapię podstawową OBS. Początkowo 37,5 mg 1 ×/d rano, po przebudzeniu; w zależności od odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć, podwajając ją w odstępach co najmniej 3 dni; dawka maks. 150 mg 1 ×/d.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, zawał serca w ciągu ostatniego roku, niestabilna dławica piersiowa, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia rytmu serca i inne ciężkie zaburzenia serca, stosowanie inhibitorów MAO równolegle lub w ciągu ostatnich 14 dni.

P.o., niezależnie od posiłku; tabl. 75 mg można dzielić na 2 równe dawki. Należy unikać przyjmowania leku, jeśli do pory snu pozostało mniej niż 9 h, gdyż może to zaburzyć sen w nocy. Przed leczeniem i w jego trakcie, zwłaszcza po zwiększeniu dawki, należy dokonać oceny ciśnienia tętniczego i częstotliwości rytmu serca. Przed rozpoczęciem leczenia należy odpowiednio kontrolować wcześniej występujące nadciśnienie tętnicze. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE), zwłaszcza pacjentów z wcześniej występującym nadciśnieniem tętniczym, pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową lub chorobą naczyń mózgowych oraz pacjentów w podeszłym wieku, jak również w przypadku równoległego stosowania leków zwiększających ciśnienie tętnicze i częstotliwość rytmu serca. Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego leczenia solriamfetolem. Jeśli u pacjenta dojdzie do zwiększenia ciśnienia tętniczego lub częstotliwości rytmu serca, których nie będzie można opanować, zmniejszając dawkę solriamfetolu lub stosując inną odpowiednią interwencję medyczną, należy rozważyć przerwanie stosowania solriamfetolu. U osób w podeszłym wieku należy rozważyć stosowanie mniejszych dawek i uważnego monitorowania oraz dostosowanie dawki w zależności od klirensu kreatyniny. U osób z klirensem kreatyniny 60–89 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawki; w przypadku klirensu kreatyniny 30–59 ml/min początkowo 37,5 mg 1 ×/d, dawkę można zwiększyć co najmniej po 5 dniach do dawki maks. 75 mg 1 ×/d; w przypadku klirensu kreatyniny 15–29 ml/min – 37,5 mg 1 ×/d; nie zaleca się stosowania solriamfetolu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek.