Solriamfetol

Działanie - Solriamfetol

Mechanizm działania
Nie wyjaśniono pełnego mechanizmu na drodze którego solriamfetol poprawia czuwanie pacjentów z nadmierną sennością w ciągu dnia wywołaną narkolepsją lub obturacyjnym bezdechem sennym. Skuteczność działania solriamfetolu może wynikać z aktywności selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego dopaminy i noradrenaliny (DNRI).

Działanie farmakodynamiczne
In vitro solriamfetol wykazywał powinowactwo do transportera dopaminy i noradrenaliny, lecz nie wykazywał znaczącego powinowactwa do transportera serotoniny. Solriamfetol hamował wychwyt zwrotny dopaminy i noradrenaliny, lecz nie serotoniny.
W badaniach in vivo na zwierzętach, w dawkach pozajelitowych skutkujących u szczurów wyraźną poprawą czuwania, solriamfetol zwiększał indywidualne stężenia dopaminy w prążkowiu oraz stężenia noradrenaliny w korze przedczołowej i nie wykazywał znaczącego wiązania z transporterem dopaminy i noradrenaliny w doświadczeniu z wykorzystaniem metod autoradiograficznych.

Farmakokinetyka
Po podaniu p.o. dostępność biologiczna wynosi ok. 95%, a mediana t_max wynosi 2 h na czczo. Posiłek bogaty w tłuszcze w minimalnym stopniu wpływał na c_max i AUC solriamfetolu, ale opóźniał t_max o ok. 1 h. Solriamfetol można przyjmować niezależnie od posiłków. Wiąże się z białkami osocza w 13,3–19,4%. Solriamfetol ulega metabolizmowi w minimalnym stopniu. Z wyjątkiem słabego hamowania aktywności enzymu CYP2D6, solriamfetol w stężeniach klinicznie istotnych nie jest substratem ani inhibitorem żadnego z głównych enzymów układu CYP i nie indukuje aktywności enzymów CYP1A2, 2B6, 3A4 ani UGT1A1. Nie wydaje się, by solriamfetol był substratem lub inhibitorem transporterów błonowych: glikoproteiny P, BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OAT1 i OAT3. Solriamfetol jest wydalany w moczu, głównie w postaci niezmienionej i jest substratem OCT2, MATE1 oraz transporterów kationów organicznych i karnityny (OCTN1 i OCTN2) o małym powinowactwie. Solriamfetol nie jest inhibitorem nerkowych transporterów OCT1, MATE2-K, OCTN1 ani OCTN2, lecz wykazuje słabą aktywność inhibitora transporterów OCT2 i MATE1. Wyniki te wskazują, że u pacjentów przyjmujących solriamfetol klinicznie istotne farmakokinetyczne interakcje leków są mało prawdopodobne.
Pozorny t_1/2 w fazie eliminacji wynosi 7,1 h. Ok. 95% dawki ulega wydaleniu z moczem w postaci niezmienionej, a <1% dawki w postaci nieaktywnego metabolitu N-acetylosolriamfetolu. Klirens nerkowy stanowi większość pozornego całkowitego klirensu i przewyższa klirens kreatyniny w przybliżeniu trzykrotnie, co wskazuje, że aktywne wydzielanie kanalikowe związku macierzystego jest prawdopodobnie główną drogą eliminacji.
Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych. Stan stacjonarny jest osiągany w ciągu 3 dni.

U osób ze schyłkową niewydolnością nerek niepoddawanych hemodializie oraz u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, AUC solriamfetolu było większe odpowiednio ok. 6,2 i 4,6 razy, a wartość t_1/2 zwiększyła się co najmniej 13 razy. Nie zaleca się stosowania u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek.

Wskazania do stosowania - Solriamfetol

Pacjenci z narkolepsją
Poprawa czuwania i zmniejszanie nadmiernej senności w ciągu dnia u dorosłych pacjentów z narkolepsją (z katapleksją lub bez niej).

Pacjenci z obturacyjnym bezdechem sennym
Poprawa czuwania i zmniejszanie nadmiernej senności w ciągu dnia (EDS) u dorosłych pacjentów z obturacyjnym bezdechem sennym (OBS), u których terapia podstawowa OBS, taka jak stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP), nie dała zadowalających rezultatów.

Przeciwwskazania stosowania - Solriamfetol

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, zawał serca w ciągu ostatniego roku, niestabilna dławica piersiowa, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia rytmu serca i inne ciężkie zaburzenia serca, stosowanie inhibitorów MAO równolegle lub w ciągu ostatnich 14 dni.

Objawy psychiatryczne
Brak badań u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi występującymi obecnie lub w przeszłości. Należy zachować ostrożność w czasie leczenia tych pacjentów ze względu na psychiatryczne działania niepożądane, które mogą zaostrzyć objawy (np. epizody maniakalne) wcześniej występujących zaburzeń psychicznych. Pacjentów leczonych solriamfetolem należy uważnie monitorować pod kątem występowania działań niepożądanych, takich jak lęk, bezsenność i drażliwość. Działania te często obserwowano w czasie rozpoczynania leczenia, lecz zwykle ustępowały wraz z jego kontynuacją. Jeśli objawy te się utrzymują lub nasilają, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania leku.

Ciśnienie tętnicze i częstotliwość rytmu serca
Dane z badań klinicznych wykazały, że leczenie solriamfetolem zwiększa ciśnienie tętnicze i częstotliwość rytmu serca w sposób zależny od dawki. Dane epidemiologiczne wskazują, że przewlekle podwyższone ciśnienie tętnicze zwiększa ryzyko poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE), w tym udaru mózgu, zawału serca i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. Wielkość wzrostu ryzyka bezwzględnego zależy od zwiększenia ciśnienia tętniczego i podstawowego ryzyka wystąpienia MACE w leczonej populacji. U wielu pacjentów z narkolepsją i obturacyjnym bezdechem sennym występują liczne czynniki ryzyka MACE, w tym nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, hiperlipidemia i duży wskaźnik masy ciała (BMI). Stosowanie solriamfetolu u pacjentów z niestabilną chorobą układu sercowo-naczyniowego, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca i innymi ciężkimi chorobami serca jest przeciwwskazane. Pacjenci z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek mogą być narażeni na większe ryzyko zwiększenia ciśnienia tętniczego i częstotliwości rytmu serca ze względu na wydłużony t_1/2 solriamfetolu.

Nadużywanie
Wykazano mały potencjał nadużywania solriamfetolu u ludzi. W tym badaniu klinicznym uzyskano większe wyniki w zakresie pozytywnych odczuć po zażyciu solriamfetolu niż po placebo, lecz były one zasadniczo podobne lub mniejsze niż w przypadku fenterminy (słabego stymulanta). Należy zachować ostrożność w czasie leczenia pacjentów z nadużywaniem substancji stymulujących (np. metylofenidatu, amfetaminy) lub alkoholu w wywiadzie oraz monitorować takich pacjentów pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania lub nadużywania solriamfetolu.

Jaskra z zamkniętym kątem przesączania
U pacjentów przyjmujących solriamfetol może wystąpić rozszerzenie źrenic. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub narażonym na ryzyko wystąpienia jaskry z zamkniętym kątem przesączania.

Kobiety w wieku rozrodczym
Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w czasie przyjmowania solriamfetolu.

Interakcje - Solriamfetol

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Nie wolno podawać solriamfetolu jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zakończeniu ich stosowania, gdyż może to zwiększyć ryzyko reakcji hipertensyjnej.

Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leków zwiększających ciśnienie tętnicze.

Leki zwiększające stężenie dopaminy lub wiążące się bezpośrednio z receptorami dopaminy mogą powodować interakcje farmakodynamiczne z solriamfetolem. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków.

Działania niepożądane - Solriamfetol

Bardzo często występował ból głowy.

Często: zmniejszenie łaknienia, lęk, bezsenność, drażliwość, bruksizm, zawroty głowy, kołatanie serca, kaszel, nudności, biegunka, suchość w jamie ustnej, ból brzucha, zaparcie, wymioty, nadmierna potliwość, uczucie rozdygotania, dyskomfort w klatce piersiowej, zwiększenie ciśnienia tętniczego.

Niezbyt często: pobudzenie, niepokój ruchowy, zaburzenia uwagi, drżenie, częstoskurcz, nadciśnienie tętnicze, duszność, ból w klatce piersiowej, uczucie pragnienia, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, zmniejszenie masy ciała.

Większość najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych występowała w ciągu pierwszych 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia, a u większości pacjentów mediana czasu do ich ustąpienia wynosiła mniej niż 2 tyg.

Przedawkowanie
Nie zgłoszono przypadków przedawkowania solriamfetolu w badaniach klinicznych.
U zdrowych ochotników stwierdzono jedno działanie niepożądane w postaci łagodnej dyskinezy późnej i jedno działanie niepożądane w postaci umiarkowanej akatyzji, występujące przy dawce 900 mg; objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia.
Brak swoistej odtrutki. W przypadku nieumyślnego przedawkowania należy zastosować farmakologiczne leczenie objawowe i wspomagające, a pacjentów uważnie monitorować.

Ciąża i laktacja - Solriamfetol

Ciąża
Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania solriamfetolu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozrodczość. Nie zaleca się stosowania u kobiet w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji.

Karmienie piersią
Solriamfetol jest wydzielany do pokarmu kobiecego w ilości stanowiącej ok. 4 % dawki przyjmowanej przez matkę, skorygowanej względem masy ciała. Wpływ solriamfetolu na noworodki/niemowlęta ani jego wpływ na wytwarzanie pokarmu nie są znane. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego dziecka.
Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Dawkowanie - Solriamfetol

Podawać p.o., niezależnie od posiłku; tabl. 75 mg można dzielić na 2 równe dawki. Należy unikać przyjmowania leku, jeśli do pory snu pozostało mniej niż 9 h, gdyż może to zaburzyć sen w nocy.

Pacjenci z narkolepsją. Początkowo 75 mg 1 ×/d rano, po przebudzeniu, następnie, po upływie co najmniej 3 dni, dawkę można zwiększyć do dawki maks. 150 mg 1 ×/d; u osób z większym poziomem senności można rozważyć dawkę początkową 150 mg 1 ×/d.

Pacjenci z obturacyjnym bezdechem sennym. W trakcie leczenia należy kontynuować terapię podstawową OBS. Początkowo 37,5 mg 1 ×/d rano, po przebudzeniu; w zależności od odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć, podwajając ją w odstępach co najmniej 3 dni; dawka maks. 150 mg 1 ×/d.

Ciśnienie tętnicze i częstotliwość rytmu serca
Przed leczeniem i w jego trakcie, zwłaszcza po zwiększeniu dawki, należy dokonać oceny ciśnienia tętniczego i częstotliwości rytmu serca. Przed rozpoczęciem leczenia należy odpowiednio kontrolować wcześniej występujące nadciśnienie tętnicze. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE), zwłaszcza pacjentów z wcześniej występującym nadciśnieniem tętniczym, pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową lub chorobą naczyń mózgowych oraz pacjentów w podeszłym wieku, jak również w przypadku równoległego stosowania leków zwiększających ciśnienie tętnicze i częstotliwość rytmu serca. Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego leczenia. Jeśli u pacjenta dojdzie do zwiększenia ciśnienia tętniczego lub częstotliwości rytmu serca, których nie będzie można opanować, zmniejszając dawkę solriamfetolu lub stosując inną odpowiednią interwencję medyczną, należy rozważyć przerwanie stosowania solriamfetolu.

Podeszły wiek i zaburzenia czynności nerek
U osób w podeszłym wieku należy rozważyć stosowanie mniejszych dawek i uważnego monitorowania oraz dostosowanie dawki w zależności od klirensu kreatyniny. U osób z klirensem kreatyniny 60–89 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawki; w przypadku klirensu kreatyniny 30–59 ml/min początkowo 37,5 mg 1 ×/d, dawkę można zwiększyć co najmniej po 5 dniach do dawki maks. 75 mg 1 ×/d; w przypadku klirensu kreatyniny 15–29 ml/min – 37,5 mg 1 ×/d; nie zaleca się stosowania u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek.

Uwagi dla Solriamfetol

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów u pacjentów otrzymujących stałe dawki solriamfetolu jest niewielki. Po podaniu solriamfetolu mogą wystąpić zawroty głowy i zaburzenia uwagi.
Pacjentów z nieprawidłowym poziomem senności, którzy przyjmują solriamfetol, należy poinformować, że ich poziom czujności może nie powrócić do stanu prawidłowego. U pacjentów z nadmierną sennością w ciągu dnia, w tym u osób przyjmujących solriamfetol, należy często oceniać stopień senności i, w razie potrzeby, odradzać im prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności, zwłaszcza na początku leczenia bądź w przypadku zmiany dawki.

Preparaty na rynku polskim zawierające solriamfetol