Revolade - tabletki powlekane

Pierwotna małopłytkowość immunologiczna u dorosłych pacjentów, którzy wykazują niedostateczną odpowiedź na inne sposoby leczenia (np. terapia kortykosteroidami, immunoglobulinami). Pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przynajmniej 6 mies. od rozpoznania, u młodzieży i dzieci w wieku od 1 roku, w przypadku niedostatecznej odpowiedzi na inne sposoby leczenia (np. terapia kortykosteroidami, immunoglobulinami). Należy stosować najmniejszą dawkę pozwalającą osiągnąć i utrzymać liczbę płytek krwi ≥50 000/µl; dostosowanie dawki oparte jest na liczbie płytek krwi. Leku nie wolno stosować w celu normalizacji liczby płytek krwi. W badaniach klinicznych liczba płytek krwi zazwyczaj zwiększała się w ciągu 1–2 tyg. po rozpoczęciu leczenia i zmniejszała po 1–2 tyg. po jego zakończeniu. Dorośli, młodzież i dzieci w wieku 6–17 lat. Początkowo 50 mg 1 ×/d; u osób pochodzenia wschodnio-azjatyckiego 25 mg 1 ×/d. Dzieci w wieku 1–5 lat. Początkowo 25 mg 1 ×/d. Następnie dawkę dostosować zmniejszając lub zwiększając ją o 25 mg tak, aby osiągnąć i utrzymać liczbę płytek ≥50 000/µl, nie większą jednak niż 150 000/µl. Dawka maks. 75 mg/d. Podczas leczenia należy regularnie kontrolować parametry hematologiczne i czynności wątroby; pełną morfologię krwi z rozmazem należy oznaczać 1 ×/tydz., aż do osiągnięcia stabilnej liczby płytek krwi (≥50 000/µl co najmniej przez 4 tyg.), a następnie 1 ×/mies. Po każdorazowym dostosowaniu dawki należy odczekać co najmniej 2 tyg. w celu oceny jego wpływu na liczbę płytek krwi. Leczenie należy przerwać jeśli po 4 tyg. stosowania dawki 75 mg/d liczba płytek krwi nie zwiększy się do poziomu pozwalającego uniknąć klinicznie istotnego krwawienia. Nie stosować u osób z zaburzeniami czynności wątroby (≥5 punktów w skali Childa i Pugha), chyba że oczekiwane korzyści przeważają zidentyfikowane ryzyko zakrzepicy żyły wrotnej; dawka początkowa wynosi wówczas 25 mg 1 ×/d i nie należy jej zwiększać częściej niż co 3 tyg.
Małopłytkowość w przebiegu przewlekłego WZW C, gdy stopień małopłytkowości jest głównym czynnikiem uniemożliwiającym rozpoczęcie optymalnego leczenia opartego na interferonie lub ograniczającym możliwości jego kontynuowania. Dorośli. Początkowo 25 mg 1 ×/d; następnie dawkę dostosować zwiększając ją o 25 mg co 2 tyg. tak, aby osiągnąć docelową liczbę płytek krwi wymaganą do rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego. Podczas leczenia przeciwwirusowego dawkę dostosowywać w taki sposób, by uniknąć konieczności zmniejszania dawki peginterferonu z powodu zmniejszającej się liczby płytek krwi, co może zwiększać ryzyko krwawienia; liczbę płytek należy kontrolować 1 ×/tydz. do czasu osiągnięcia stabilnej liczby, zazwyczaj ok. 50 000–75 000/µl, następnie 1 ×/mies. należy wykonywać badanie pełnej morfologii krwi z rozmazem, jeśli liczba płytek będzie przekraczała wartość docelową, należy zmniejszyć dawkę dobową o 25 mg i odczekać 2 tyg. w celu oceny efektu klinicznego. Dawka maks. 100 mg/d. Leczenie należy przerwać jeśli po 2 tyg. stosowania dawki 100 mg/d liczba płytek nie zwiększy się do poziomu wymaganego do rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego. Leczenie należy zakończyć w chwili przerwania leczenia przeciwwirusowego, chyba że uzasadnione będzie inne postępowanie. Nadmierne zwiększenie liczby płytek krwi lub istotne nieprawidłowości w wynikach badań wątroby również są wskazaniami do przerwania leczenia. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów pochodzenia wschodnioazjatyckiego lub z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby.
Nabyta ciężka postać niedokrwistości aplastycznej u osób, u których wystąpiła oporność na wcześniejsze leczenie immunosupresyjne, lub które przebyły wcześniejsze intensywne leczenie i nie są odpowiednimi kandydatami do transplantacji krwiotwórczych komórek macierzystych. Leczenia nie należy rozpoczynać u osób z nieprawidłowościami cytogenetycznymi dotyczącymi chromosomu 7. Dorośli. Początkowo 50 mg 1 ×/d; następnie dawkę zwiększać o 50 mg co 2 tyg. tak, aby osiągnąć i utrzymać liczbę płytek ≥50 000/µl, nie większą jednak niż 150 000/µl; stosować najmniejszą skuteczną dawkę. U osób pochodzenia wschodnioazjatyckiego oraz w przypadku zaburzeń czynności wątroby dawka początkowa wynosi 25 mg 1 ×/d; dawkę dostosowywać zwiększając ją do 50 mg 1 ×/d, a następnie o 50 mg co 2 tyg. Dawka maks. 150 mg/d. U pacjentów, którzy uzyskają trwającą przynajmniej 8 tyg. odpowiedź trójliniową (leukocyty, erytrocyty i płytki krwi), w tym uniezależnienie od transfuzji, można zmniejszyć dawkę o 50%; jeśli liczba komórek nie zmieni się po kolejnych 8 tyg., lek należy odstawić i monitorować morfologię krwi; jeśli liczba płytek krwi osiągnie wartość <30 000/µl, stężenie Hb <9 g/dl lub całkowita liczba neutrofili wyniesie <0,5 × 10⁹/l, można wznowić leczenie stosowaną wcześniej dawką. Leczenie należy przerwać jeśli po 16 tyg. nie uzyskano żadnej odpowiedzi hematologicznej.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Podawać p.o., przynajmniej 2 h przed lub 4 h po preparatach zobojętniających sok żołądkowy, produktach spożywczych zawierających wapń, preparatach zawierających kationy wielowartościowe (np. żelazo, wapń, magnez, glin, selen i cynk). Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób z zaburzeniami czynności nerek, należy jednak zachować ostrożność. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych, w tym dekompensacji czynności wątroby i incydentów zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z małopłytkowością, z zaawansowaną przewlekłą chorobą wątroby leczonych eltrombopagiem w celu przygotowania do przeprowadzenia zabiegów inwazyjnych oraz u chorych z małopłytkowością w przebiegu WZW C, otrzymujących leczenie przeciwwirusowe. Szczegółowe informacje dotyczące modyfikacji dawkowania – patrz: zarejestrowane materiały producenta.