Haemoctin 1000 - proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań

Leczenie i profilaktyka krwawień u chorych z hemofilią A (wrodzonym niedoborem czynnika VIII). I.v., z szybkością nie większą niż 2–3 ml/min. Dawkowanie indywidualne. Dawka i czas trwania leczenia zależą od niedoboru czynnika VIII, umiejscowienia i intensywności krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta. Dawka ustalana na podstawie masy ciała może wymagać dostosowania u osób z niedowagą lub nadwagą. 1 j.m. aktywności czynnika VIII jest równoważna zawartości czynnika VIII w 1 ml prawidłowego ludzkiego osocza. Leczenie doraźne. Obliczenie wymaganej dawki opiera się na obserwacji empirycznej, że 1 j.m. czynnika VIII/kg mc. zwiększa aktywność czynnika VIII w osoczu o 1–2% prawidłowej aktywności. Dawkę oblicza się wg wzoru: dawka (j.m.) = pożądane zwiększenie czynnika VIII (w %) × 0,5 × masa ciała. We wczesnych krwawieniach do stawów, mięśni lub krwawieniu z jamy ustnej należy utrzymać aktywność czynnika VIII na poziomie 20–40% normy, podawać co najmniej 1 dzień co 12–24 h, do ustąpienia bólu lub zagojenia rany. W bardziej nasilonych krwawieniach do stawów lub mięśni oraz w przypadku krwiaka utrzymać aktywność czynnika VIII na poziomie 30–60% normy, podawać 3–4 dni co 12–24 h, do ustąpienia bólu i ostrej niesprawności ruchowej. W krwawieniach zagrażających życiu utrzymać aktywność czynnika VIII na poziomie 60–100% normy, podawać do ustąpienia zagrożenia co 8–24 h. Drobne zabiegi chirurgiczne, w tym ekstrakcja zębów – utrzymać aktywność czynnika VIII na poziomie 30–60% normy, podawać do zagojenia rany, co 24 h, co najmniej przez 1 dzień. Duże zabiegi chirurgiczne – utrzymać aktywność czynnika VIII na poziomie 80–100% normy (przed operacją i po niej), podawać do zagojenia rany co 8–24 h, a następnie co najmniej przez 7 dni, utrzymując aktywność na poziomie 30–60%. W długoterminowej profilaktyce krwawień u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A zwykle 20–40 j.m./kg mc. co 2–3 dni. W niektórych przypadkach, szczególnie u młodszych osób, mogą być konieczne krótsze odstępy między kolejnymi dawkami lub większe dawki. Preparat nie zawiera czynnika von Willebranda w ilościach skutecznych farmakologicznie i w związku z tym nie należy go stosować w chorobie von Willebranda. Szczegółowe informacje dotyczące dawkowania i podawania – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.