Vesoxx - roztwór do podawania do pęcherza moczowego

Hamowanie neurogennej nadreaktywności wypieracza u dzieci w wieku od 6 lat, młodzieży i dorosłych, którzy kontrolują opróżnianie pęcherza za pomocą okresowego cewnikowania pęcherza, w przypadku gdy stosowanie doustnych leków antycholinergicznych nie zapewnia odpowiedniej odpowiedzi klinicznej i/lub prowadzi do wystąpienia nietolerowanych działań niepożądanych. Podanie do pęcherza moczowego. Dawkowanie dostosowywać indywidualne, tak aby osiągnąć wystarczającą kontrolę parametrów urodynamicznych (maks. ciśnienie wypieracza <40 cm H₂O), w celu całkowitego zahamowania neurogennej nadreaktywności wypieracza. Czas trwania leczenia zależy od objawów, choroby zasadniczej i/lub celów terapii. Dzieci w wieku 6–12 lat. Dawka początkowa 0,1 mg/kg mc., podawana rano. Dawkę można dostosować po 1 tyg. leczenia. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Dawkę można zwiększyć do 30 mg/d, jeśli działania niepożądane są tolerowane. Maks. dawka pojedyncza 10 mg. Młodzież od 12 lat i dorośli. Dawka początkowa 10 mg. Jeśli konieczne są dawki większe niż dawka początkowa, dawkę należy zwiększać stopniowo, aż do wystarczającej kontroli neurogennej nadreaktywności wypieracza. Dobową dawkę podtrzymującą można podawać w dawkach podzielonych. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 10–40 mg. W trakcie leczenia należy regularnie kontrolować parametry urodynamiczne. Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów osłabionych i w podeszłym wieku, zwłaszcza jeśli wymagane jest podawanie dawek >30 mg/d. Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek powinno być dokładnie monitorowane, może wymagać zmniejszenia dawek.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężkie zaburzenia żołądka i jelit (np. ciężka postać wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i toksyczne rozdęcie okrężnicy), myasthenia gravis, jaskra z zamykającym się kątem przesączania i pacjenci z grupy ryzyka tej choroby, niedrożność dróg moczowych, w przypadku których może wystąpić zatrzymanie moczu, częste oddawanie moczu w nocy spowodowane chorobą serca lub nerek, jednocześnie stosowana tlenoterapia.