Thalidomide BMS - kapsułki twarde

Leczenie pierwszego rzutu szpiczaka plazmocytowego (szpiczaka mnogiego) w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów w wieku ≥65 lat lub niekwalifikujących się do chemioterapii wysokodawkowej. P.o. 1 ×/d, na noc; kapsułki połykać w całości. Zalecana dawka 200 mg/d w dniach 1.–42. każdego 42-dniowego cyklu; melfalan i prednizon podaje się w 1.–4. dniu każdego cyklu. Należy zastosować 12 cykli. U osób w wieku >75 lat zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg/d. Konieczne jest monitorowanie chorych w celu wykrycia powikłań zakrzepowo-zatorowych, neuropatii obwodowej, ciężkich reakcji skórnych, bradykardii, utraty świadomości, senności, neutropenii i małopłytkowości. Należy regularnie kontrolować liczbę i obraz odsetkowy leukocytów (szczególnie u osób ze zwiększonym ryzykiem wystapienia neutropenii) oraz liczbę płytek krwi. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych może być konieczne zmniejszenie dawki, opóźnienie jej podania lub zaprzestanie stosowania w zależności od wyniku oceny stopnia nasilenia w skali NCI CTC, szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta. W okresie co najmniej pierwszych 5 mies. leczenia, szczególnie u chorych z dodatkowymi czynnikami ryzyka powikłań zakrzepowych, należy stosować profilaktykę przeciwzakrzepową. W przypadku wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych należy przerwać podawanie talidomidu, rozpocząć standardowe leczenie przeciwzakrzepowe, a po opanowaniu powikłań i ocenie korzyści i ryzyka, wznowić leczenie talidomidem we wcześniej ustalonej dawce; leczenie przeciwzakrzepowe należy kontynuować przez cały okres terapii talidomidem. W przypadku wystąpienia neuropatii obwodowej 1. stopnia należy kontrolować stan pacjenta (badanie przedmiotowe i podmiotowe), a w przypadku nasilenia objawów rozważyć zmniejszenie dawki. W neuropatii obwodowej 2. stopnia zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie oraz w dalszym ciągu kontrolować stan pacjenta przeprowadzając badanie przedmiotowe, podmiotowe i neurologiczne; w razie braku poprawy lub nasilenia objawów należy przerwać leczenie; jeśli dojdzie do złagodzenia objawów do ≤1. stopnia, leczenie można wznowić po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku neuropatii obwodowej 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie. W przypadku wystąpienia wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć czasowe przerwanie leczenia lub zakończenie stosowania talidomidu. Jeśli podczas leczenia wystąpi obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, wysypka 4. stopnia, wysypka złuszczająca lub pęcherzowa oraz w przypadku podejrzenia wystąpienia zespołu Stevensa i Johnsona, martwicy toksycznej rozpływnej naskórka lub reakcji polekowej z eozynofilią i objawami układowymi, należy zakończyć leczenie talidomidem i nigdy nie wznawiać jego stosowania. Brak badań dotyczących stosowania u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby; nie ustalono żadnych zaleceń w odniesieniu do dawki stosowanej u takich pacjentów. Należy regularnie kontrolować występowanie działań niepożądanych u chorych z poważnymi uszkodzeniami nerek lub wątroby.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciąża. Kobiety w wieku rozrodczym muszą spełnić wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży; odpowiednie środki bezpieczeństwa należy podjąć również u mężczyzn, ponieważ lek jest obecny w spermie; szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta. Podczas leczenia nie należy karmić piersią.