Esketamina

Działanie - Esketamina

Mechanizm działania

Esketamina jest enancjomerem S-racemicznej ketaminy. Jest nieselektywnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptora N-metylo-D-asparaginianu (NMDA), jonotropowego receptora glutaminianu. Dzięki antagonizmowi receptora NMDA, esketamina powoduje przejściowe zwiększenie uwalniania glutaminianu, co prowadzi do zwiększenia stymulacji receptora kwasu α-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izoksazolopropionowego (AMPAR), a następnie do nasilenia sygnalizacji neurotroficznej, co może przyczyniać się do przywrócenia funkcji synaptycznej w obszarach mózgu, odpowiedzialnych za regulację nastroju i zachowań emocjonalnych. Przywrócenie neurotransmisji dopaminergicznej w obszarach mózgu zaangażowanych w nagrodę i motywację oraz zmniejszenie stymulacji obszarów mózgu odpowiedzialnych za anhedonię, może przyczyniać się do szybkiej odpowiedzi.

W badaniu dotyczącym potencjału nadużywania, prowadzonym u osób stosujących rekreacyjnie wiele substancji (n=41), pojedyncze dawki esketaminy w aerozolu do nosa (84 mg i 112 mg) oraz ketamina jako kontrola dodatnia (0,5 mg/kg mc i.v.) dawały znacznie wyższe wyniki niż placebo, w odniesieniu do subiektywnych ocen „lubienia narkotyków” i innych miar subiektywnego wpływu leku.

Farmakokinetyka

Średnia bezwzględna dostępność biologiczna esketaminy, podawanej w postaci aerozolu do nosa, wynosi ok. 48%. t_max wynosi 20–40 min. Profil farmakokinetyczny esketaminy jest podobny w przypadku podania pojedynczej dawki jak i dawek wielokrotnych2 ×/tydz., bez akumulacji w osoczu. Z białkami osocza wiąże się w 43–45%. Esketamina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, głównie w reakcji N-demetylacji do noresketaminy, z udziałem CYP2B6 i CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C19 i CYP2C9. Noresketamina następnie ulega dalszym przemianom do innych metabolitów, z których niektóre ulegają glukuronidacji. Średni końcowy t_1/2 po podaniu rozpylenia do nosa wynosi 7–12 h. Wydalana głównie z moczem, w postaci metabolitów (w postaci niezmienionej <1%).

Esketamina nie jest substratem P-gp, BCRP, OATP1B1 ani OATP1B3. Esketamina nie hamuje tych transporterów ani transporterów MATE1, MATE2-K, OCT2, OAT1 ani OAT3.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat)
Średnie wartości c_max i AUC esketaminy, podanej w dawce 28 mg, były większe o odpowiednio 21% i 18% u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi dorosłymi, zaś w przypadku dawki 84 mg wartości te były większe o odpowiednio 67% i 38%. Końcowy t_1/2 esketaminy był podobny w obu populacjach.

Zaburzenia czynności nerek
Wartości c_max i AUC esketaminy (28 mg w postaci aerozolu do nosa) były większe o odpowiednio 20–26% i 13–36% u osób z zaburzeniami czynności nerek w stopniu łagodnym do ciężkiego, z wyłączeniem osób poddawanych dializoterapii, w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu esketaminy w postaci aerozolu do nosa u pacjentów poddawanych dializoterapii.

Zaburzenia czynności wątroby
Wartości c_max i AUC esketaminy (28 mg w postaci aerozolu do nosa) były podobne u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg skali Childa i Pugha) i u osób zdrowych, natomiast u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg skali Childa i Pugha) były większe o odpowiednio 8% i 103% w porównaniu z osobami zdrowymi. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu esketaminy w postaci aerozolu do nosa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Childa i Pugha).

Rasa
Średnie wartości c_max i AUC esketaminy (56 mg w postaci aerozolu do nosa), u Chińczyków były większe odpowiednio o ok. 14% i 33%, u Koreańczyków średnie wartości c_max były o 10% mniejsze, a AUC o 17% większe, zaś u Japończyków średnie wartości c_max i AUC były o ok. 20% większe w porównaniu z osobami rasy białej. Średni t_1/2 esketaminy w osoczu osób pochodzenia azjatyckiego wynosił 7,1–8,9 h, a u osób rasy białej 6,8 h.

Płeć i masa ciała
Brak istotnych różnic w farmakokinetyce esketaminy w postaci aerozolu do nosa w populacjach różniących się pod względem płci i całkowitej masy ciała.

Alergiczny nieżyt nosa
Farmakokinetyka esketaminy (pojedyncza dawka 56 mg w postaci aerozolu do nosa), była podobna u pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, którzy byli narażeni na pyłki traw, i u osób zdrowych.

Wskazania do stosowania - Esketamina

Leczenie skojarzone z selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) u dorosłych z opornym na leczenie dużym zaburzeniem depresyjnym, którzy nie zareagowali na co najmniej 2 różne terapie lekami przeciwdepresyjnymi w obecnym epizodzie depresyjnym o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.
Leczenie skojarzone z doustną terapią przeciwdepresyjną u dorosłych pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim epizodem dużego zaburzenia depresyjnego jako intensywna krótkotrwała terapia w celu szybkiego zmniejszenia objawów depresyjnych, które w ocenie klinicznej stanowią nagły przypadek psychiatryczny.

Przeciwwskazania stosowania - Esketamina

Nadwrażliwość na ketaminę lub którykolwiek składnik preparatu.

Nie stosować u osób, u których zwiększenie ciśnienia tętniczego lub ciśnienia śródczaszkowego stanowi poważne ryzyko (tętniak, w tym śródczaszkowy, aorty piersiowej, aorty brzusznej lub tętnic obwodowych, krwotok śródmózgowy w wywiadzie, zdarzenie sercowo-naczyniowe w ciągu ostatnich 6 tyg., w tym zawał serca).

Samobójstwo, myśli samobójcze, pogorszenie stanu klinicznego
Nie wykazano skuteczności esketaminy w zapobieganiu samobójstwom, zmniejszaniu nasilenia myśli samobójczych ani zachowań samobójczych. Jeśli jest to uzasadnione, należy rozważyć hospitalizację chorego, nawet jeśli po podaniu 1. dawki esketaminy wystąpi poprawa stanu klinicznego. W trakcie leczenia pacjentów, szczególnie z grup wysokiego ryzyka, należy ściśle monitorować, zwłaszcza na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów i/lub ich opiekunów należy poinformować o konieczności zwracania uwagi na każde pogorszenie stanu klinicznego, zachowania lub myśli samobójcze i nietypowe zmiany w zachowaniu oraz o konieczności natychmiastowego zasięgnięcia porady lekarza, jeśli objawy te wystąpią.

Zaburzenia neuropsychiatryczne i motoryczne
Działania niepożądane esketaminy (np. senność, sedacja, objawy dysocjacyjne, zaburzenia percepcji, zawroty głowy, uczucie wirowania, lęk) mogą upośledzać uwagę, osąd, myślenie, szybkość reakcji i zdolności motoryczne. Podczas każdego podawania leku należy obserwować pacjenta pod kątem zaburzeń neuropsychiatrycznych i motorycznych.

Depresja oddechowa
Po szybkim wstrzyknięciu i.v. dużych dawek esketaminy lub ketaminy stosowanych w znieczuleniu ogólnym, może wystąpić depresja oddechowa lub głęboka sedacja. Po wprowadzeniu do obrotu donosowego preparatu esketaminy zgłaszano rzadkie przypadki sedacji i depresji oddechowej. Ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych może być większe w przypadku równoległego stosowania z lekami działającymi depresyjnie na OUN i/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak: otyłość, lęk, choroby układu krążenia i układu oddechowego. Zdarzenia te mają zwykle charakter przemijający i ustępują po stymulacji słownej/dotykowej lub podaniu tlenu. Podczas leczenia pacjentów należy obserwować pod kątem wystąpienia sedacji lub depresji oddechowej.

Wpływ na ciśnienie tętnicze
Esketamina może przejściowo, znacząco zwiększać ciśnienie tętnicze skurczowe i/lub rozkurczowe. Największe zwiększenie występuje po ok. 40 min od podania leku, a czas trwania wynosi ok. 1-2 h. Leku nie należy stosować u osób, u których zwiększenie ciśnienia tętniczego lub ciśnienia śródczaszkowego jest związane z poważnym ryzykiem. U pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów z podwyższonym ciśnieniem tętniczym (>140/90 mmHg u pacjentów w wieku <65 lat i >150/90 mmHg u pacjentów w wieku ≥65 lat) zaleca się dostosowanie stylu życia i/lub odpowiednie leczenie w celu obniżenia ciśnienia tętniczego przed rozpoczęciem podawania esketaminy; decyzja o opóźnieniu terapii esketaminą powinna być oparta o ocenę stosunku korzyści do ryzyka.
Po podaniu leku należy monitorować ciśnienie krwi, wykonując pomiary po ok. 40 min od przyjęcia esketaminy, a następnie, zgodnie z potrzebą kliniczną, aż do spadku wartości. Jeśli ciśnienie tętnicze pozostaje podwyższone przez dłuższy czas, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem doświadczonym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, a w przypadku wystąpienia objawów przełomu nadciśnieniowego, pacjent powinien natychmiast zostać przekazany na oddział intensywnej opieki medycznej.

Choroby układu krążenia lub układu oddechowego
Podawanie esketaminy można rozpoczynać u pacjentów z klinicznie istotnymi lub niestabilnymi chorobami układu krążenia lub układu oddechowego, takimi jak: istotna niewydolność płuc, w tym POChP, bezdech senny z chorobliwą otyłością (BMI ≥35), niekontrolowana brady- lub tachyarytmia, prowadzące do niestabilności hemodynamicznej, zawał serca w wywiadzie (pacjent przed podaniem dawki powinien być stabilny klinicznie, bez objawów kardiologicznych), hemodynamicznie istotna choroba zastawek serca lub niewydolność serca (klasy III-IV wg NYHA), wyłącznie po dokonaniu oceny stosunku korzyści do ryzyka oraz pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego sprzętu i warunków do przeprowadzenia w razie potrzeby resuscytacji krążeniowo-oddechowej.

Nadużywanie, uzależnienie, odstawienie narkotyków
Osoby z nadużywaniem lub uzależnieniem od narkotyków w wywiadzie mogą być bardziej narażone na nadużywanie i niewłaściwe stosowanie esketaminy. Należy ocenić u każdego pacjenta ryzyko takich zachowań i obserwować chorego pod kątem rozwoju zachowań lub stanów nadużywania lub niewłaściwego stosowania, w tym zachowań związanych z poszukiwaniem narkotyków podczas terapii.
Zgłaszano uzależnienie i tolerancję w przypadku przedłużonego stosowania ketaminy (mieszanina racemiczna arketaminy i esketaminy), a po zaprzestaniu podawania leku – objawy odstawienia, takie jak: głód leku, lęk, drżenie, pocenie się i kołatanie serca. Podobne zjawiska mogą dotyczyć również esketaminy, dlatego istotne jest przestrzeganie procedury podawania leku pod nadzorem pracownika ochrony zdrowia.

Inne grupy pacjentów wymagające zachowania ostrożności
Zachować ostrożność, stosując lek u pacjentów z następującymi stanami: psychoza obecnie lub w wywiadzie, mania lub choroba afektywna dwubiegunowa obecnie lub w wywiadzie, nieleczona nadczynność tarczycy, uraz mózgu, encefalopatia nadciśnieniowa, terapia dokanałowa z zastawkami komorowymi lub dowolny inny stan, związany ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym w wywiadzie, a leczenie rozpocząć po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Osoby w wieku ≥65 lat
Ze względu na większe ryzyko wystąpienia upadku, pacjentów w podeszłym wieku należy uważnie obserwować.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby
Ze względu na spodziewane zwiększenie ekspozycji i brak doświadczenia klinicznego, nie zaleca się stosowania esketaminy u pacjentów z niewydolnością wątroby klasy C wg klasyfikacji Childa i Pugha. Zgłaszano hepatotoksyczność podczas przewlekłego stosowania ketaminy, dlatego nie można wykluczyć możliwości wystąpienia takiego efektu w wyniku długotrwałego stosowania esketaminy, jednak w długoterminowym badaniu klinicznym z udziałem pacjentów leczonych średnio przez 42,9 miesiące (maks. 79 mies.) nie zaobserwowano dowodów na hepatotoksyczność leku.

Objawy ze strony układu moczowego
Podczas stosowania leku zgłaszano objawy ze strony dróg moczowych i pęcherza moczowego. Zaleca się obserwowanie objawów ze strony układu moczowego w trakcie leczenia, a w przypadku utrzymywania się objawów – konsultację z lekarzem.

Interakcje - Esketamina

Leki działające hamująco na OUN
W przypadku równoległego stosowania esketaminy z lekami działającymi hamująco na OUN (np. pochodne benzodiazepiny, opioidy) lub alkoholem, może wystąpić nasilona sedacja, dlatego należy dokładnie monitorować stosowanie takich substancji.

Leki mogące zwiększać ciśnienie tętnicze
Należy uważnie monitorować ciśnienie tętnicze, w przypadku gdy esketaminę stosuje się równolegle z psychostymulantami (np. pochodne amfetaminy, metylofenidat, modafinil, armodafinil) lub innymi lekami, które mogą zwiększać ciśnienie tętnicze (np. pochodnymi ksantyny, ergometryna, hormony tarczycy, wazopresyna, IMAO, takir jak: tranylcypromina, selegilina, fenelzyna).

Tiklopidyna
Tiklopidyna, inhibitor CYP2B6 (250 mg 2 ×/d przez 9 dni przed podaniem esketaminy w postaci aerozolu do nosa oraz w dniu jej podania) nie wpływała na c_max i końcowy t_1/2 esketaminy, natomiast zwiększała jej AUC o ok. 29%.

Klarytromycyna
Klarytromycyna, inhibitor CYP3A4 (500 mg 2 ×/d p.o. przez 3 dni przed podaniem esketaminy w postaci aerozolu do nosa oraz w dniu jej podania), zwiększała średnie c_max i AUC esketaminy odpowiednio o ok. 11% i 4%, nie wpływając na jej końcowy t_1/2.

Ryfampicyna
Ryfampicyna, silny induktor aktywności wielu enzymów wątrobowych, takich jak CYP3A4 i CYP2B6 (600 mg/d p.o. przez 5 dni przed podaniem esketaminy podawanej w postaci aerozolu do nosa), zmniejszała średnie wartości c_max i AUC esketaminy o odpowiednio ok. 17% i 28%.

Inne leki w postaci aerozolu do nosa
Wcześniejsze leczenie oksymetazoliną, podawaną w postaci aerozolu do nosa (2 dawki roztw. 0,05% podanego 1 h przed donosowym podaniem esketaminy) u osób z alergicznym nieżytem nosa w wywiadzie i wcześniej narażonych na pyłki traw, miało niewielki wpływ na farmakokinetykę esketaminy.
Wcześniejsze podawanie zdrowym osobom furoinianu mometazonu donosowo (0,2 mg/d przez 2 tyg. z ostatnią dawką podaną 1 h przed donosowym podaniem esketaminy) miało niewielki wpływ na farmakokinetykę esketaminy.

Midazolam
Podawanie donosowe 84 mg esketaminy 2 ×/tydz. przez 2 tyg. zmniejszało średnie AUC w osoczu midazolamu (pojedyncza dawka 6 mg p.o.), substratu CYP3A4, o ok. 16%.

Bupropion
Podawanie donosowe 84 mg esketaminy 2 ×/tydz. przez 2 tyg. nie wpływało na średnie AUC w osoczu bupropionu (pojedyncza dawka 150 mg p.o.), substratu CYP2B6.

Działania niepożądane - Esketamina

Najczęściej stwierdzanymi działaniami niepożądanymi były: zawroty głowy (31%), dysocjacja (27%), nudności (27%), ból głowy (23%), senność (18%), zaburzenia smaku (18%), uczucie wirowania (16%), niedoczulica (11%), wymioty (11%) i zwiększenie ciśnienia tętniczego (10%).

Bardzo często: dysocjacja, zawroty, łowy, ból głowy, senność, zaburzenia smaku, niedoczulica, uczucie wirowania, nudności, wymioty, zwiększone ciśnienie tętnicze.

Często: lęk, nastrój euforyczny, stan splątania, derealizacja, drażliwość, omamy, w tym omamy wzrokowe, pobudzenie, złudzenia, atak paniki, zmienione poczucie czasu, parestezje, sedacja, drżenie, upośledzenie umysłowe, letarg, dyzartria, zaburzenia uwagi, niewyraźne widzenie, szum w uszach, nadwrażliwość słuchowa, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, dyskomfort w jamie nosowej, podrażnienie gardła, ból jamy ustnej i gardła, suchość w jamie nosowej, w tym strupy w jamie nosowej, świąd nosa, niedoczulica jamy ustnej, suchość w ustach, nadmierna potliwość, częstomocz, dyzuria, nagła potrzeba oddawania moczu, zmienione samopoczucie, uczucie upojenia alkoholowego, astenia, płacz, uczucie zmiany temperatury ciała.

Niezbyt często: opóźnienie psychoruchowe, niepokój emocjonalny, dysforia, oczopląs, nadpobudliwość psychomotoryczna, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, nadmierne wydzielanie śliny, zimne poty, zaburzenia chodu.

Rzadko: drgawki, depresja oddechowa.

Przedawkowanie

Ryzyko przedawkowania leku przez pacjenta jest zminimalizowana przez procedurę przyjmowania dawek pod nadzorem pracownika ochrony zdrowia.
Maksymalna, pojedyncza dawka esketaminy w postaci aerozolu do nosa, badana u zdrowych ochotników, wynosiła 112 mg. Nie wykazano jej toksyczności ani niekorzystnych działań klinicznych, jednak, w porównaniu z zakresem dawek zwykle stosowanych, częściej odnotowywano działania niepożądane, w tym: zawroty głowy, nadmierną potliwość, senność, niedoczulicę, zmienione samopoczucie, nudności i wymioty.
Objawy zagrażające życiu, oparte na objawach przedawkowania ketaminy, to drgawki, zaburzenia rytmu serca i zatrzymanie oddechu, jednak jest mało prawdopodobne podanie porównywalnej ponadterapeutycznej dawki esketaminy drogą donosową.
Brak swoistego antidotum na przedawkowanie esketaminy. Leczenie objawowe i podtrzymujące; pacjentów należy uważnie monitorować pod ścisłym nadzorem.

Ciąża i laktacja - Esketamina

Ciąża
Leku nie zaleca się stosować u kobiet w ciąży lub kobiet w wieku rozrodczym, niestosujących odpowiedniej antykoncepcji.
Badania na zwierzętach wykazały, że ketamina indukuje neurotoksyczność u rozwijających się płodów. Brak odpowiednich danych dotyczących ludzi.

Karmienie piersią
Brak danych na temat przenikania esketaminy do pokarmu kobiecego. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego dziecka. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać/powstrzymać się od leczenia esketaminą, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Dawkowanie - Esketamina

Podawać donosowo. Aby zapobiec utracie leku, dozownika nie należy testować przed użyciem. Lek jest przeznaczony do samodzielnego podawania przez pacjenta pod bezpośrednim nadzorem pracownika ochrony zdrowia. W przypadku podawania dawek 56 mg lub 84 mg, między użyciem kolejnych dozowników należy zachować 5 min przerwy.
Sesję leczenia, obejmującą m.in. podanie donosowe preparatu oraz obserwację pacjenta po przyjęciu leku, należy przeprowadzić w odpowiednich warunkach klinicznych.
Należy zmierzyć ciśnienie tętnicze przed podaniem leku oraz ok. 40 min po jego podaniu. U osób z podwyższonym ciśnieniem tętniczym należy rozważyć stosunek korzyści z leczenia i ryzyka krótkotrwałego wzrostu ciśnienia. Nie stosować, jeśli zwiększenie ciśnienia tętniczego lub ciśnienia śródczaszkowego stanowi poważne zagrożenie. Zachować ostrożność u osób z istotnymi klinicznie lub niestabilnymi chorobami układu krążenia lub układu oddechowego; należy zapewnić sprzęt i warunki do ewentualnej resuscytacji oddechowo-krążeniowej.

Ze względu na ryzyko nudności i wymiotów nie należy spożywać pokarmów co najmniej 2 h przed podaniem leku oraz nie przyjmować płynów przynajmniej 30 min przed podaniem.

Duże zaburzenie depresyjne, oporne na leczenie

Faza indukcji.
Dorośli w wieku <65 lat. 56 mg w 1. dniu, następnie 56 mg lub 84 mg 2 ×/tydz. przez 4 tyg.
Dorośli w wieku ≥65 lat. 28 mg w 1. dniu, następnie 28 mg, 56 mg lub 84 mg 2 ×/tydz. przez 4 tyg.
Zmiany dawki należy dokonywać stopniowo, o 28 mg. Pod koniec fazy indukcji należy ocenić korzyści terapeutyczne, aby określić potrzebę kontynuacji leczenia.

Faza podtrzymująca.
Dorośli w wieku <65 lat. 56 mg lub 84 mg 1 ×/tydz. przez 4 tyg., następnie 56 mg lub 84 mg co 2 tyg. lub 1 ×/tydz.
Dorośli w wieku ≥65 lat. 28 mg, 56 mg lub 84 mg 1 ×/tydz. przez 4 tyg., następnie 28 mg, 56 mg lub 84 mg co 2 tyg. lub 1 ×/tydz.
Zmiany dawki należy dokonywać stopniowo, o 28 mg. Należy okresowo oceniać celowość dalszego leczenia. Po zmniejszeniu nasilenia objawów depresyjnych zaleca się kontynuację leczenia co najmniej przez 6 mies.

Intensywne krótkotrwałe leczenie nagłych przypadków psychiatrycznych dużego zaburzenia depresyjnego

Dorośli w wieku <65 lat. 84 mg 2 ×/tydz. przez 4 tyg.; w przypadku nietolerancji dawkę można zmniejszyć do 56 mg 2 ×/tydz.
Po 4 tyg. leczenia należy kontynuować doustną terapię przeciwdepresyjną, zgodnie z oceną kliniczną. Nie badano stosowania preparatu u pacjentów w wieku ≥65 lat w intensywnej krótkotrwałej terapii nagłych przypadków psychiatrycznych dużego zaburzenia depresyjnego.

W przypadku konieczności stosowania donosowych kortykosteroidów lub leków zmniejszających przekrwienie błony śluzowej nosa, należy je podawać ≥1 h przed podaniem esketaminy.

Jeśli natychmiast po podaniu nastąpi kichanie, nie trzeba stosować dodatkowego dozownika.

W przypadku podania obu rozpyleń do tego samego otworu nosowego, nie należy stosować dodatkowego dozownika.

Zakończenie leczenia nie wymaga stopniowego zmniejszania dawki; zgodnie z danymi z badań klinicznych ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych jest małe.

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób z zaburzeniami czynności nerek lub z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby; zachować ostrożność podczas stosowania dawki 84 mg u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby; nie zaleca się stosowania w przypadku zaburzeń o ciężkim nasileniu. Brak badań dotyczących stosowania u osób poddawanych dializoterapii.
Brak badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci w wieku ≤17 lat.

Uwagi dla Esketamina

Esketamina wywiera silny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Lek może powodować: senność, sedację, objawy dysocjacyjne, zaburzenia percepcji, zawroty głowy, uczucie wirowania i lęk. Przed podaniem leku należy pouczyć pacjentów, aby nie wykonywali potencjalnie niebezpiecznych czynności, wymagających całkowitej czujności umysłowej i koordynacji ruchowej, aż do następnego dnia po spokojnie przespanej nocy.

Preparaty na rynku polskim zawierające esketamina